Peter Murphy - Love Hysteria (1988)

Eigenlijk een beetje een vergeten plaat deze, zit muzikaal ergens tussen Talk Talk, Bowie en Bauhaus in. Voorlopig een 3,5*. We zullen zien wat de toekomst brengt.

Peter Murphy denkelijk helemaal vergeten denkelijk. A shame ja. Anders dan Bauhaus, voor mij ook beter dan Bauhaus. Weet wat ik schrijf ja. Gekozen voor deze. Waarom?. Zijn beste dus met een fraai uitgekristalliseerde sounds, deels akoestisch ook wel, en zeer zeer melodieus. Aanleiding wat te schrijven is de vooraankondiging dat Beggars vanaf April zijn eerste 5 lps op good old vinyl, kleuren vinyl dan ook nog eens. In het verlengde daarvan komt er ook nog een lp uit met nummers welke zijn blijven liggen, etc.

Love Hysteria was en is een uiterst genietbaar album voor mijn gevoel. Toegankelijk bovendien. Ook voor de non-fan dus.

Los van Cuts you up, van Deep, ook al zo'n goed album, steviger van aard, staat hier zijn beste werk wel op. Prijsnummer voor mij is nog altijd, al jarenlang Indigo Eyes, pure pop eigenlijk, hemelse melodie, fraai gezongen. Want ja, die stem, die stem, kun je toch niet omheen, neen. His voice needs to be heard, las ik ooit eens, klopt als een bus.

Verder ook All night long, Dragnet drag, Time has got nothing to do with it, en zeker ook My last 2 weeks, een wonderbaarlijk wonderschoon nummer. Album met dan ook een naximale score voor mij, qua ☆☆☆☆☆. En kijk ik uit naar de komende maanden om het gekleurde vinyl in handen te krijgen en hoogstpersoonlijk op de draaitafel te leggen. Topplaat van een, ahem, vergeten artiest.

Inmiddels met Should the world fail to fall apart opnieuw uit op glorieus vinyl, vandaag binnen gedropt hier. Genieten weer van vergeten beauties. Op kleuren vinyl ook nog eens. Er komen er nog wat aan, Holy Smoke, Cascade en een soort van verzamelaar met iets van leftovers, so I believe. Eveneens op kleuren vinyl. De Beggars Banquet periode dus. Strictly ltd. Niet te lang aarzelen dus.