Soulsister - It Takes Two (1988)

Hartstikke leuk album met als grootste uitschieters 'The way to your heart', 'Like a mountain', 'You get to me' en 'Blame you'.

Een paar sterke nummers (the way to your heart & like a mountain), maar verder vind ik dit een (vrij) zwak album.

3*

Goed debuutalbum van Soulsister. Ze zetten hierbij hun stempel op hun ander werk. Goede nrs zoals The way to you heart, Like a mountain, You get to me, Blame you en Talk about it zijn de beste op de cd. 4/5.

Behoorlijk sterk debuutalbum van Soulsister met de megahit "The Way to Your Heart". Er staan nog sterke nummers die weliswaar kleinere hits werden zoals "Like a Mountain", "You Get to Me" en "Blame You". De overige nummers zijn wat wisselvallig en de productie is mij wat te glad, wat typisch was met albums in die periode.

The Way to Your Heart is echt te simpel voor woorden gewoon. Typisch nummer die niks toe te voegen heeft aan de hedendaagse muziek (en toen ook niet, begrijp tot de dag van vandaag niet waarom dat nr zo'n grote hit was )

"The Way to Your Heart" lijkt op het eerste gehoor simpel maar is een erg knap in elkaar gestoken nummer met Motown-invloeden, prachtige soulvolle vocalen en een aanstekelijk ritme (geweldige baslijn!) en melodie en de schitterende blazers maken het nummer helemaal af. Destijds vond ik het nummer verfrissend en oneindig veel beter dan die new beat-hits waarmee wij om de oren werden geslagen. Een klassieker van Belgische makelij die blijft staan als een huis net als de meeste andere Soulsister-nummers.

Nou, dan verschillen we ontzettend van mening, ik hoor er absoluut geen soul in Gebrekkig Engels gezongen en dat maakt het nummer totaal NIET memorabel. Ach, sommige mensen vinden bijna alles mooi Verder erg matige band hoor, deze Soulsister...

Ik heb veel slechter Engels gehoord en bovendien werd het een hit in zowat gans Europa en ook in de VS. Soulsister brengt smaakvolle hitparadepop met veel kwaliteit, maar dat is misschien niet jouw ding (zoals Abba niet jouw ding is).
En ik vind lang niet alles mooi, in dat jaar 1988 werden dingen uitgebracht die oneindig veel slechter zijn.

Dat het overal een hit is geworden zegt totaal NIKS over de kwaliteit van een nummer. Dat blijkt hier dus wel uit. Spijt me dat ik het zeg, maar je hemelt deze groep mij iets teveel op. Blijft gewoon middelmatige popmuziek dit.

Als dit zo goed is, waarom heeft dit album dan maar 10 stemmen??

Bros, Glenn Medeiros, Tiffany en S-Express hadden in 1988 ook wereldhits maar daar hoor je nu niets meer van. De hits van Soulsister daarentegen en vooral "The Way to Your Heart" worden nu nog altijd graag gehoord en live staat Soulsister sterk op zijn schoenen. Leyers & Michiels zijn vakmuzikanten en weten goed genoeg hoe een song in elkaar gestoken moet worden. Het klinkt misschien commercieel, maar ook vakkundig met veel passie en gevoel voor melodie.

S-Express doet me anno 2008 veel meer dan een onhandig nr als The Way to Your Heart. En zelfs een Tiffany vind ik veel beter dan hun. S-Express is een klassieker in zijn genre en van Soulsister hoor je hedendaags helemaal niks meer. Gelukkig maar! Laat me raden, U is een Belg??

Vakmuzikanten? Waar??

Blijkbaar hoor je liever platte wegwerpdeuntjes als je S-Express en Tiffany meer weet te waarderen dan Soulsister. En ja, ik ben een Belg en hoor alle muziek graag met een goede melodie, passie en eigenheid ongeacht genre of nationaliteit en Soulsister hoort daar zeker bij.

Bros doet een comebacktour en S-Express brengt nog steeds singles uit, zij het in de underground.

Ik vind Theme from S-Express nog steeds geweldig. Soulsister is wel grappig, maar ook gewoon top 40 werk...

Soulsister was zeer populair in Vlaanderen eind jaren '80 en de eerste helft van de jaren '90 en ik vond hen ruim uitstijgen van wat er in de hitparade in die periode stond vanwege hun eigen sound, een mengeling van pure (hitparade)pop met soul en wat funk, de gloedvolle vocalen en de sterke melodieën en ook wat humor. Het enige wat je al minpunt kan aanhalen is dat hun sound een tikkeltje glad klonk, maar het behoorde tot het beste van de Belgische pop in die periode (en toen werd er veel goede pop in België uitgebracht).
Overigens is Soulsister een succesvolle come-back gestart.

Ik ben het volledig eens met LucM. Veel nummers van Soulsister zijn van een veel hoger kwalitatief niveau dan one-hit-wonders zoals S-express. Dit lijkt me voor een neutrale muziekliefhebber wel heel duidelijk.

Ach, we moeten er niet onnozel om doen, Soulsister is misschien wel een beetje flauwe muziek met een te gladde productie en vooral tenenkrommende teksten, gemikt op de massa. Is dat zo erg? Maar nee, ik vind het een heel leuk deel uit de Vlaamse pop/rockgeschiedenis.

Voor mij is het ook wat nostalgisch, aangezien mijn moeder hier helemaal zot van was. Het doet me denken aan mijn jeugd, aan de onschuldige jaren. Maar ook zonder sentiment valt niet te ontkennen dat Paul en Jan een gouden combo waren en uitstekende muzikanten waren. Ze brengen hier een leuke combo van rock, pop en soulelementen.

En je moet een plaat (en zeker van eigen bodem) uiteraard altijd in zijn eigen tijdsgeest plaatsen. In een België waar nog niet zo vloeiend Engels gesproken werd als vandaag kwamen ze met gemak weg met hun zoetsappige teksten. Hadden ze destijds een deftige lyricist aan hun team toegevoegd, spraken we er vandaag waarschijnlijk minder schattig over, want de meeste songs steken sterk ineen.

Op album twee wordt het trouwens nog wat beter dan hier, maar zo'n grote hit als het openingsnummer zouden ze -uiteraard- nooit meer scoren.

En geen woord over de topzanger die Paul Michiels is, pdonidvie.

Een factor die voor mij de plaat die voor de helft gevuld is met aanstekelijke singles boven de 3* uit tilt.