Volbeat - Outlaw Gentlemen & Shady Ladies (2013)

Een erg mat Volbeatje. Had ook al veel moeite met de vorige, deze zal ook niet tot grote hoogten stijgen. Heb altijd het idee dat Volbeat een verhaaltje vertelt met hun albums. Hier is dat duidelijk een verhaal met western-invloeden, maar er staan gewoon een paar platen op die er niet tussen horen zoals Cape Of Our Hero en de cover My Body (kom op gasten, seriously??).
The Hangman's Body Count is wel errug lekker, dat dan weer wel. Ook gastoptreden van King Diamond is erg vermakelijk.

Ja, in veel Volbeat platen zit een verhaal verwerkt.

Guitar Gangsters & Cadillac Blood bijvoorbeeld. De naam van deze plaat heeft te maken met een verhaal en zeven van de dertien Volbeat tracks op dit album zijn door dit verhaal met elkaar verbonden. Kort gezegd gaan deze nummers over een frontman van een band die ooit werd neergeschoten in een woestijn. De arme man werd daar voor dood achtergelaten maar kwam er toch weer bovenop. Tijdens de optredens die na deze gebeurtenis volgden struinde de man steeds weer zijn publiek af in hoop dat hij de dader weer zou tegenkomen.

Volbeat - Guitar Gangsters & Cadillac Blood - ZwareMetalen.com

Moet toch zeggen dat hij nu beter is dan ik dacht, ik vond het eerst maar matjes, maar na een paar weekjes zit hij toch geregeld op de pod. De herkenbare melodieuze refreintjes doen het toch weer goed, en ook de afwisseling tussen de nummers is wederom fijn. Alhoewel er ook een aantal opvullertjes tussen staan, blijft er toch een positief gevoel op het einde.
Ik vind wel dat het iets te gladjes is geproduceerd is, had wat mij betreft wel harder gemogen.
Kijk er toch naar uit om ze op Fortarock te zien, al hoop ik wel dat ze flink in de oude doos grabbelen.

Ik ga ook naar Fortarock en ik denk dat ze vooral hun nieuwe werk gaan promoten, maar wie weet!

Toch vind ik dit album constanter als het vorige, dus toch nog steeds beter. Allemaal wat gladder en commercieler misschien, maar het bevalt me eigenlijk wel.

Toen ik Rock the rebel / Metal the devil voor het eerst hoorde vond ik het meteen goed. Zo'n beetje alle nummers. Voor mijn gevoel gingen ze met Guitar gangsters & cadillac blood een stapje terug en dit vind ik tot nu toe misschien hun minste plaat. Aan Beyond hell above heaven moest ik heel even wennen, maar nu vind ik het één van hun beste albums. Ook aan Outlaw Gentlemen & Shady Ladies moest ik een paar weken wennen, maar veel nummers moet je echt vaker luisteren en dit is niet echt een kenmerk voor een commerciële plaat. Al vond ik Rock the rebel / Metal the devil dus wel meteen goed terwijl dit ook niet echt een commercieel album is, maar ze wilde er wel echt mee doorbreken en dit hebben ze op een hele goede manier gedaan qua muziek.

Als Outlaw Gentlemen & Shady Ladies wat gladder en commerciëler is zou je verwachten dat er top 40 materiaal tussen zal zitten. Eigenlijk is Cape of Our Hero de enige kanshebber hiervoor net als Fallen op hun vorige. System of a Down zijn we ook tegengekomen in de top 40 met Toxicity en dat is echt een goed album vind ik. Dus wellicht ook een iets wat commerciële aanpak van SOAD, maar zeker geen popmetal vind ik. En Volbeat wordt door sommige nu ook al popmetal ervaren. Ik vind dat eigenlijk niet. Dit album past nog steeds prima tussen hun 3 vorige albums. The strength / The sound / The songs is wel echt anders en eigenlijk ook niet hun beste vind ik.

Commercieel en glad hoeft niet altijd top 40 te betekenen

De eerste albums beuken gewoon wat meer als het latere werk, dat is toch wel een feit. Cape Of Our Hero is nou niet echt volbloed metal nummer. Niet dat dat van mij hoeft begrijp me niet verkeerd. Zolang de songs goed zijn en dat zijn ze, hoor je mij niet klagen.

Nee, commercieel is natuurlijk gewoon geld verdienen en dit kan op allerlei manieren, maar als dit album wat meer commerciëler klinkt dan de hun vorige platen, dan betekend het misschien eigenlijk dat deze plaat zo gemaakt is dat Volbeat (nog) toegankelijker wordt en zo nog meer fans krijgt en Volbeat veel geld kan vragen voor een kaartje en zo lekker veel geld verdient? Toch vind ik deze CD niet (nog) toegankelijker dan hun vorige. Eigenlijk een beetje hetzelfde. Cape of Our Hero doelt wel op een breder publiek en Beyond Hell/Above Heaven doet dat met Fallen. En Rock the rebel / Metal the Devil had eigenlijk al Sad Man's Tongue. 1 die al snel zeer populair werd. Maar inderdaad, hun eerste albums beuken gewoon wat meer.

My Body vind ik echt de grootste fout van Volbeat tot nu toe! En met Cape of Our Hero erbij is het te veel, maar nog steeds geen gooi naar een commerciëlere sound in de zin van meer zieltjes winnen, want er staan nog steeds 11 Volbeatwaardige sounds op. Aldus mijn mening.

Room 24, The Hangman's Body Count en Doc Holliday vind ik wel van hoog (Volbeat) niveau.

My Body is niet het beste nummer, maar gelukkig komt dan even later Lonesome Rider voorbij. Dat nummer moet ik echt elke keer weer keihard draaien.

Echt heerlijk met Sarah Blackwood erbij, top!

Ja, Lonesome Rider is er naar mijn idee echt voor de afwisseling en het is gelukkig een erg fijn liedje!

Het heeft even geduurd maar toch ben ik weer om wat betreft de nieuwe Volbeat.De echt scherpe randjes zijn er dan misschien wel af maar zo lang het songmateriaal op niveau blijft is dat niet zo erg.Ook het concept van Outlaw gentlemen & Shady ladies (het wilde westen) maakt het allemaal nog iets leuker.Het belangrijkste is echter dat Volbeat met ondermeer The Nameless one,Room 24,Black Bart en Doc Holliday weer wat knallers heeft afgeleverd waar het de komende weken weer heerlijk op 'rocken' is.

Jemig hee! De rockers van Young The Giant worden ff verkracht, wat een rukcover zeg, de rest van het album moet ik nog beluisteren. Jammer van de cover...

Oude doos op Fortarock toch links laten liggen, niks mis mee, maar had toch liever wat minder vancdeze cedeer gehoord

Maak eigenlijk nu pas kennis met Volbeat, met dit album. Kende wel al sad man's tongue en nog wat losse nummers.

Ik als beginneling vind dit nieuwe album echt top, snap de kritieken hier niet zo, maar dat zal komen omdat ik het oudere werk niet gewend ben. Voor mij is dit een heerlijke knaller, vooral Lola Montez , The nameless one en lonesome rider zijn fijn. Zal dit album nog zeker een aantal luisterbeurten geven alvorens ik naar de rest van het werk van Volbeat op zoek ga. En overweeg nu meteen ook al een kaartje te kopen voor het concert in Ziggodome in november.

Hoe muziek je kan beetpakken hè...

Ik moet zeggen dat ik Volbeat niet eerder zo overtuigend heb gehoord. Het is al wel formulewerk geworden met al die vergelijkbare zanglijnen, maar dat maakt deze CD er niet slechter op. De band is geknipt voor het uptempobeukwerk als Black Bart en zo staan er nog meer van die aanstekelijke nummers op. Qua sound is er niets nieuws onder de zon, maar het succes heeft de band hoorbaar zelfvertrouwen gegeven. De samenwerking met King Diamond werkt ook goed op Room 24.

Eenheidsworst zonder uitschieters in vergelijking met de voorgaande albums. Na x-tal luisterbeurten blijft er niets hangen. Inspiratie is er precies wat af. Wel een pluim voor een mooie artwork.

Ik herken mij niet in de mening van mij voorganger. Veelzijdig album. Waarbij vooral The Hangman's Body Count lekker blijft hangen. Ik verheug mij op de 21 november dan ga ik de mannen live zien in ziggodome.

Sterk. En een verbetering op hun vorige - ook zeker niet slechte - album. Overtuigend glad en strak, elk nummer is heerlijk catchy en blijven makkelijk plakken en Poulson' stem blijft erg aangenaam om naar te luisteren. Moeilijk om favorieten eruit te pikken, maar voor mij blijven The Nameless One en Lonesome Rider toch het meest hangen.

4,5*

Het nummer Lola Montez staat dit jaar ook in de top2000!

En terecht dat ie erin stond!!! Lekker nummer om hard te zetten.

Het schijnt dat de zanger Michael Poulsen toen hij in Amerika was My Body hoorde op de radio in een taxi en hij vond het helemaal fantastisch. Jammer dat hij niet dronken was en later dacht, nee hier moet ik geen cover-song van maken! Wat een vervelend nummer zeg!

De track Dead but Rising gaat over zijn overleden vader, een belofte en iets wat zich in Amerika afspeelde. Hij was daar aan het autorijden op weg naar het graf van Elvis om daar de kam van zijn vader achter te laten, maar hij raakte verdwaald. Vervolgens zag hij zo'n Amerikaanse Zeearend vliegen en het leek erop dat het dier aangaf: ''Volg mij maar'' En dat deed hij. Vervolgens kwam hij weer op 1 van de hoofdwegen. En Michael reageerde verbaasd en dacht: ''was dat mijn vader?'' Zijn vader had een grote getatoeëerde Zeearend op zijn borst en Michael had zoiets van huh, zou het echt kunnen zijn dat het op de één of andere manier mijn vader was die mij kwam begeleiden? Waarschijnlijk was dit wel voordat Michael besloot om van My Body een cover-song te maken, want anders had zijn vader hem echt niet geholpen!

Ik vind het altijd wel interessant hoe sommige songs tot stand komen. Ik vertel het overigens niet helemaal correct... Dus hier dan maar het filmpje waarin hij het zelf vertelt! VOLBEAT SHARES INCREDIBLE STORY BEHIND "DEAD BUT RISING" - YouTube

Ik heb de indruk dat dit album hier vooral lager scoort dan z'n voorgangers doordat het minder stevig is. Het is inderdaad allemaal wat gladder. Persoonlijk stoort me dat niet, en vind ik dit misschien zelfs wel het beste Volbeat-album.

Favorieten zijn Lola Montez, The Lonesome Rider en The Nameless One

4*

mbt Volbeat ben ik pas ingestapt bij Rewind Replay ... wat ik een heerlijk album vindt. En nu langzaam aan de rest gaan ontdekken wat deze heren nog meer hebben gemaakt. Dit is het tweede album van ze wat ik nu een aantal keer op repeat heb gehad, en kan niet anders zeggen dat ook deze erg goed klinkt. (misschien zelfs beter) Ik merk dan natuurlijk met dit album dat het juist een tikje steviger was dan hun nieuwste werk. Dus ben erg benieuwd wat ik verder tegen ga komen met de eerdere albums van ze. Voor nu een dikke 4.

Ik was ook laat want hun muziek leek me niks voor mij. Maar een half jaar geleden toch de smaak te pakken gekregen en al snel alle albums aangeschaft, die ik allemaal lekker vind. Maar die nieuwste (Rewind...) lijkt me niet erg de moeite. Volgens mij hun minste. Dan valt er nog veel te ontdekken voor jou.

Toen deze plaat uitkwam zat ik in een Volbeat-dip. De voorgaande jaren had ik Beyond Hell / Above Heaven helemaal stuk gedraaid, met als gevolg dat ik voor een jaar of 5 helemaal klaar was met Volbeat. Daarom heb ik deze plaat slechts enkele malen geluisterd en terzijde gelegd als een zeer matige plaat. Inmiddels ben ik over mijn Volbeat-dip heen en trek ik deze plaat maar weer eens uit de digitale platenkast. En wat blijkt, dit is een meer dan prima plaat! Dead But Rising, Room 24, The Hangman's Bodycount, Lola Montez, Black Bart, Lonesome Rider en Doc Holliday, het zijn allen krakers van formaat. The Sinner Is You klinkt in eerste instantie wat gezapig, maar in het tweede deel ontpopt het zich toch als een prima nummer.
Al met al toch een prima opvolger van de voor mij ultieme Volbeat-plaat Beyond Hell/ Above Heaven, waarvan ik inmiddels weer met volle teugen kan genieten.

Dit is echt beschamend slecht. Omdat het tenenkrommende Lola Montez al jaren hoog staat in top 2000 en dit jaar zelfs de top 100 in is gestegen heb ik geprobeerd het nog een kans te geven. Dit klinkt toch gewoon alsof Disney een film maakt over hardrock en dit de filmmuziek is. Denk dat ik dit oprecht nog vreselijker vind dan Imagine Dragons.

Na mijn eerste kennismaking met "Seal the deal ...... " was dit album de volgende die op mijn lijstje stond.
De opvolger was in mijn ogen een grote verrassing (want ik kende Volbeat eigenlijk niet) en dan wel positief natuurlijk. Dit album is een dikke prima, heeft wel meer luisterbeurten nodig gehad dan Seal the deal maar als eenmaal het kwartje valt, dan is het ook genieten geblazen!

Cape of our hero, Lonesome rider en Our loved ones zijn voor mij de beste nummers. Deze hadden ook maar een paar keer nodig waarna ze vaak op repeat gingen. Het zijn ook de wat rustige nummers van het album al "swingt" Lonesome rider wel behoorlijk! Ik dacht eerst dat het de stem van Jessica Simpson was die ik steeds hoorde (zou volgens mij ook zomaar kunnen) maar het blijkt voor mij een onbekende zangeres te zijn.

Dead but rising, Room 24, Lola Montez, Black bart en Doc holliday hadden bij mij wat meer tijd nodig, maar blijken ook meer dan prima nummers te zijn.

Pearl heart en The sinner is you zijn nummers die ik vaak skip, niet veel aan.

Totaal 4*