Curtis Amy & Dupree Bolton - Katanga! (1963)

Heerlijk, avontuurlijke jazzplaat zonder dat het moeilijk wordt.

Warm met een fijne soul-vibe. Alleen al het nummer Lonely Woman is genoeg om dit album goed te vinden.

Dupree Bolton is altijd een beetje een mysterieus figuur gebleven, waarschijnlijk door zijn veelvuldige verblijf in de gevangenis . Maar mijn hemel wat een fijn samenspel tussen de heren en hun begeleiders.

Onterecht een verborgen juweel, welke nu misschien meer bekendheid gaat krijgen daar het een Tone Poet release gaat worden in juni.

Leuk dat je deze hebt ontdekt, Eric! In vergelijking met Dupree Bolton heeft Curtis Amy nou ook niet echt veel erkenning en bekendheid verworven met zijn albums. Ook dit album is destijds snel in de vergetelheid geraakt. Hoe onterecht, want het is een prachtig album inderdaad, terechte keuze voor de Tone Poet serie. Ik heb de Mosaic Select box van Curtis Amy, waar Katanga! ook op staat, anders had ik de aanschaf zeker overwogen. Intussen heb ik dus nog 0,0 Tone Poet's in huis. Het begint langzaam maar zeker wel een dingetje te worden....

Ik heb er te veel, en daar gaat deze bij komen (alhoewel... teveel.. van dat mooie spul?!)

Ik zie hier ook nog wel een halfje bijkomen, zeker als het op de draaitafel ligt.

In de Mosaic Select boxen moet je het artwork voor een belangrijk deel missen, maar dat zal er geweldig uitzien als het op vinyl wordt uitgebracht. En hoe meer geld je eraan uitgegeven hebt, hoe hoger de waardering, zo werkt dat nou eenmaal. Dus ik zie jou ook nog wel naar 5,0 gaan.

Met: Curtis Amy (soprano saxophone, tenor saxophone), Dupree Bolton (trumpet), Jack Wilson (piano), Ray Crawford (guitar), Victor Gaskin (bass), Doug Sides (drums)

Tsjonge ik ben wel onder de indruk van deze plaat moet ik zeggen. Bizar hoeveel invloed de plek kan hebben op iemand zijn bekendheid. Dat is iets dat me de laatste tijd vaker opvalt. Ik ben zelf steeds meer in de muziek van Khan Jamal en Horace Tapscott aan het duiken: twee heren die ook niet in New York speelden en daardoor volledig de boot gemist lijken te hebben. Hetzelfde geldt voor Curtis Amy die vooral aan de westkust bleef plakken. Daar komt natuurlijk de cooljazz ten dele vandaan maar de gevestigde namen van daar trokken toch ook regelmatig naar NYC (Chet Baker, Wes Montgomery, Harold Land). Curtis Amy deed dat niet en misschien dat hij daarom wat in de vergetelheid is geraakt. Want dit is behoorlijk originele muziek. Maar niet alleen Amy valt op. Het trompetspel van Bolton is van een zeldzaam hoog niveau. De rest van de band speelt overigens ook uitstekend.

De hele plaat is een heerlijke mengeling van bop, modale jazz en meer vernieuwende klanken. De starter is een stomende sessie met razende solo's van zowel Amy als Bolton. 'Lonely Woman' is een oosters aandoende ballad van een grote schoonheid. Maar de grote mijlpaal op het album is toch wel 'Native Land'. Een compositie die wat mij betreft tot de grote klassieke composities uit de jazz gerekend mag worden. Hier is het ook pianist Jack Wilson met een uiterst warme pianosolo die een blijvende indruk achterlaat. Hij zegt niet veel maar wat hij zegt klopt als een bus. Interessante thematiek, nog veel betere solo's. wat een stuk!

Dan de B kant. Die start weer iets traditioneler. Maar daarom niet minder lekker. Elke compositie is wel degelijk hartstikke raak en is catchy en beklijvend. Bolton profileert zich hier toch wel als één van de grote trompettisten van de westkust. Het is jammer dat hij zo vaak vast zat want getalenteerd was hij zeker. De uitvoering op sopraan van de standard 'You Don't Know What Love Is' is ook prachtig.

Dit is met recht weer een pareltje in de 'Tone Poet' serie te noemen. Het geluid is weer subliem. Ik blijf me vooral verbazen over de helderheid in de hoge tonen. Ik was wel enigszins teleurgesteld dat het dit keer geen mooie Gatefold uitgave was. De rest maakt een hoop goed. Het leuke van dit soort uitgaves is dat allerlei audiofiele idioten het blind aanschaffen omdat ze een strakke plasser krijgen van de bevrediging van hun tikkeltje neurotische neiging de hele serie binnen te harken. Vaak kennen zij de artiest in kwestie niet eens maar zijn vervolgens aangenaam verrast door het verborgen talent dat ze te horen krijgen. En Amy was bij mij ook een wat blinde vlek. Nu niet meer in ieder geval...

Wat grappig. Ik was er juist wel blij mee. Ik vind die gatefolds een beetje onnodig (ook qua in beslag nemen van ruimte in mijn kast) en ik vind dat glimmende helemaal niet mooi. Als ik dan toch kritiek mag uiten op de Tone Poets, dan is dat het

Haha smaken verschillen. Dat glimmende vind ik ook niet per se mooi. Vooral omdat je na 2x pakken de vingers er al op ziet staan. Maar op dat soort kleine details na blijft het een prachtige serie.

Ik had er eerlijk gezegd nog nooit van gehoord tot een paar maanden geleden de Tone Poet werd aangekondigd, en er ineens een buzz ontstond over deze plaat onder jazzliefhebbers (zie ook hierboven). Na een aantal weken in een playlistje te bivakkeren, is de plaat vorige week ook fysiek door mij besteld. Wat mij betreft is de positieve aandacht terecht, al is het ook wel preciés in mijn straatje. Vooral de A-kant met 'Lonely Woman' en 'Native Land' is bij vlagen adembenemend. De Tone Poet is inmiddels binnen en klinkt fijn. Een plaat die eigenlijk nog wel iets méér klassiekerstatus verdient.