1
geplaatst: 23 september 2009, 22:04 uur
Dit album behoort tot één van mijn persoonlijke klassiekers dat wat mij betreft echter een heel klein smetje heeft en dat is dat ze de song All We Are er niet hebben op gezet.
Maar, ik ben wel een beetje bevooroordeelt omdat ik deze band deels persoonlijk ken. Zij zijn er eigenlijk door oorzaak van dat ik uiteindelijk een fiks aantal keren op vakantie bij geweest in de VS. Een goede vriend, die live-opnames van bands verzamelde (toen dat nog niet ging met downloaden maar d.m.v. tapes / cd-r's uitwisselen) was net als ik redelijk weg van hun debuut van twee jaar hier voor en kwam in contact met Dan, de jongere broer van de gitarist van Iluvatar. Een correspondentie kwam op gang en uiteindelijk liet hij een keer vallen dat als we ooit naar de VS wilden komen we bij hem welkom waren. In 1996 hebben we de stoute schoenen aan getrokken waarbij we het zodanig hadden gepland dat we de band live aan het werk zouden zien op een festival in Baltimore. De hele band wist van onze komst en was er op gebrand er voor ons een bijzonder optreden van te maken, wat het ook zeker werd.
Na die vakantie was een vriendschap voor het leven geboren en sindsdien nog meerdere keren die kant uit geweest voor vakanties en natuurlijk de nodige progfestivals (1 x Progfest in LA, meerdere keren NEARfest).
Maar nu dit album: wat mij betreft één van de weinige echt pure neoprogalbums uit de VS (samen met het album uit de late jaren 80 van Netherworld). Dus zoals bij veel neoprogbands is de basis van het geluid de midperiode van Genesis (Wind & Wuthering / Trick Of The Tail) maar is het geheel gekruid met wat andere invloeden waarbij latent ook wel iets van Rush in hun geluid zit, maar Marillion ook nooit ver weg is. De muziek heeft een flinke dosis rock in z'n donder wat met name de invloed is van gitarist Dennis Mullin. Ik vind hem één van de beste allround-gitaristen die ik ken; zowel goed bedreven op de akoestische als de elektrische gitaar waarbij hij op die laatste zo wel lekker vet en fel kan rocken als ook erg lyrische solo's uit z'n mouw weet te schudden. De manier hoe hij bijvoorbeeld met z'n solo invalt in Given Away heeft op mij hetzelfde emotionele effect als de manier waar op Rothery invalt tijdens The Great Escape (van Brave). En dan de lange, mooi opgebouwde instrumentale passage in The Last Stroke beginnend met van die aanzwellende tonen m.b.v. het volumepedaal en dan naadloos overgaan naar het gebruik van ebow om aan het slot van die passage nog eens met een fantastische solo op de proppen te komen.
Maar de rest van de band is ook erg puik overigens waarbij toetsenist Jim Rezek een mooie mengeling heeft van synthetische klanken en retrosounds.
Leuk detail: daar waar het album in de VS op het kleine Kinesis was uitgebracht was het in Europa de derde cd op het toen ook nog kleine InsideOut label (IOMCD 003). Wat was eigenlijk de eerste bedenk me net?
Maar, ik ben wel een beetje bevooroordeelt omdat ik deze band deels persoonlijk ken. Zij zijn er eigenlijk door oorzaak van dat ik uiteindelijk een fiks aantal keren op vakantie bij geweest in de VS. Een goede vriend, die live-opnames van bands verzamelde (toen dat nog niet ging met downloaden maar d.m.v. tapes / cd-r's uitwisselen) was net als ik redelijk weg van hun debuut van twee jaar hier voor en kwam in contact met Dan, de jongere broer van de gitarist van Iluvatar. Een correspondentie kwam op gang en uiteindelijk liet hij een keer vallen dat als we ooit naar de VS wilden komen we bij hem welkom waren. In 1996 hebben we de stoute schoenen aan getrokken waarbij we het zodanig hadden gepland dat we de band live aan het werk zouden zien op een festival in Baltimore. De hele band wist van onze komst en was er op gebrand er voor ons een bijzonder optreden van te maken, wat het ook zeker werd.
Na die vakantie was een vriendschap voor het leven geboren en sindsdien nog meerdere keren die kant uit geweest voor vakanties en natuurlijk de nodige progfestivals (1 x Progfest in LA, meerdere keren NEARfest).
Maar nu dit album: wat mij betreft één van de weinige echt pure neoprogalbums uit de VS (samen met het album uit de late jaren 80 van Netherworld). Dus zoals bij veel neoprogbands is de basis van het geluid de midperiode van Genesis (Wind & Wuthering / Trick Of The Tail) maar is het geheel gekruid met wat andere invloeden waarbij latent ook wel iets van Rush in hun geluid zit, maar Marillion ook nooit ver weg is. De muziek heeft een flinke dosis rock in z'n donder wat met name de invloed is van gitarist Dennis Mullin. Ik vind hem één van de beste allround-gitaristen die ik ken; zowel goed bedreven op de akoestische als de elektrische gitaar waarbij hij op die laatste zo wel lekker vet en fel kan rocken als ook erg lyrische solo's uit z'n mouw weet te schudden. De manier hoe hij bijvoorbeeld met z'n solo invalt in Given Away heeft op mij hetzelfde emotionele effect als de manier waar op Rothery invalt tijdens The Great Escape (van Brave). En dan de lange, mooi opgebouwde instrumentale passage in The Last Stroke beginnend met van die aanzwellende tonen m.b.v. het volumepedaal en dan naadloos overgaan naar het gebruik van ebow om aan het slot van die passage nog eens met een fantastische solo op de proppen te komen.
Maar de rest van de band is ook erg puik overigens waarbij toetsenist Jim Rezek een mooie mengeling heeft van synthetische klanken en retrosounds.
Leuk detail: daar waar het album in de VS op het kleine Kinesis was uitgebracht was het in Europa de derde cd op het toen ook nog kleine InsideOut label (IOMCD 003). Wat was eigenlijk de eerste bedenk me net?
* denotes required fields.
* denotes required fields.