Roy Orbison - Crying (1962)

Crying blijft een prachtig nummer. En het origineel vind ik beter dan dat geslijm van Don McLean en wat nog niet meer daarna..

Crying is zeker een pracht van een song.

Daarnaast bevalt Lana me ook ontzettend goed.
Lekker oubollig, op zijn tijd is dat ook best lekker.
Back in the days.

lekker oudbollig? kom op, zo noem je deze Prachtige muziek niet.... dit is tijdloos!!

Was positief bedoeld, eerlijk gezegd.
Helaas geen smiley gezet.

Dit album bevat met "Crying", "Lana" en "Running Scared" drie vijf-sterren songs. Daarnaast is het overige deelnemersveld nog steeds van hoog niveau. Bij sommige albums verbleken de andere tracks naast de classics. Hier niet wat mij betreft. Er staan up-tempo rockers op, enkele love songs en er kan soms best gedanst worden. Zoals altijd is Orbison fantastisch bij stem en vloeit zijn melancholische stemgebruik zelfs bij de dansbare up-tempo rockers soms de boventoon. Prachtig!

Mooi album van Roy Orbison. Het opent sterk met Crying. Inderdaad een 5* song. The Great Pretender is een cover van de song van de Platters uit 1955. Ook Love Hurts is een cover. Dat nummer werd in 1960 door de Everly Brothers uitgebracht.
She Wears My Ring is gebaseerd op een Mexicaanse compositie uit 1862 (La Golondrina).
Wedding Day is een eigen nummer, net als het fraaie Summersong.
Het nummer Dance doet zijn naam eer aan. Lana is vervolgens het tweede 5* nummer. Daar kan Loneliness niet aan tippen, maar haalt nog wel een voldoende.
Let's make a Memory is voor mij het zwakste nummer van het album.
Nightlife, ook een war zwakker nummer wordt opgevolgd door de 5* afsluiter Running Scared.

Nummer 4 in de 100 Greatest Albums of 1962.
3,5*

Heel fijn album met veel klassiekers. De eerste kant wat melancholischer, de tweede kant wat opgetogener. En dan opeens die moddervette bas in Lana! En dat in die tijd. Die remaster van enkele jaren geleden is heel welkom. Sommige artiesten uit die tijd luister ik net zo graag mono / lo-fi, maar de muziek en stem van Roy Orbison verdient het om geremasterd beluisterd te worden. Zag hierboven het woord oubollig, maar ik vind dit juist tijdloos, het klinkt alsof het gisteren gemaakt is..

Lelijke hoes, prachtige muziek.

In dit album en opvolger In Dreams komt Roy Orbison het meest tot zijn recht, niet alleen zijn stem maar ook de gepaste begeleiding. Crying, Lana en Running Scared zijn natuurlijk topsongs maar de rest vind ik eigenlijk nauwelijks voor onder doen.