Ad Vanderveen - Late Bloomer (2004)

De Nederlandse Neil Young wordt hij wel genoemd.
De man heeft zeer mooie liedjes gemaakt, dat blijkt wel uit deze verzamelaar. Vooral de eerste 2 nummers spreken me erg aan. Maar ook daarna zit er nog genoeg moois tussen.

Toch jammer dat je dit soort talenten hebt in je eigen kikkerlandje en er dan pas zo laat van hoort, terwijl de Frans Bauers en de Marco Borsato's je om de oren worden gegooigd. Maargoed, zo werkt het nu eenmaal

Hetgeen hem te kort doet, want zo'n titel heeft een hoog Soundmixshowgehalte. Toegegeven, de Young invloeden zijn duidelijk en de naam van de band waar hij soms mee optreedt, The O'Neils - de Crazy Horse der lage landen - spreekt boekdelen, en Vanderveen's roots liggen zelfs deels in Canada, maar hij is geen copycat en is een begenadigd songschrijver/zanger/gitarist die zijn gelijke in Nederland niet kent.
Of zoals hij zelf zingt in Wannabe:

Wouldn't wanna be Bobby D., wouldn't wanna be Mr.Young,
Wouldn't wanna be no Rolling Stone, not even Mr.Morrison
Trees that I shook and the roots that I took
And the credit where the credit's due,
But I wouldn't wanna be no wannabe,
Got my own thing to do.

Het aanzien van Ad Vanderveen zou aanzienlijk groter geweest zijn als hij Amerikaan was geweest, daar ben ik van overtuigd. Zelfs de naam heeft hij niet mee binnen Nederland: is "Ad van der Veen" een inspirerende naam, als je nog nooit van de man gehoord hebt? Neuh, klinkt als de fietsenmaker om de hoek - maar hij is puur, eerlijk en maakt de mooist denkbare muziek. Voor een select publiek, dat dan weer wel. Afgelopen zondag was ik bij een optreden van Ad met zijn partner en tweede stem Kersten de Ligny. Als ik al moet vergelijken: meer Gram & Emmylou dan Neil - maar daar gaan we weer; Ad doet het op eigen kracht met parels van songs (en zingt accentloos, geen Nederlengels hier). Het optreden was in Amsterdam en gratis; er waren hooguit 40 man. Datzelfde weekend traden elders in de stad de Toppers op. Wat is de wereld toch raar verdeeld.

Opvallend is dat Ad Vanderveen platen maakt zoals ze dat 30 jaar geleden deden: gewoon braaf 1 album per jaar; wie doet dat nog? Zijn laatste, met Kersten en violist Jim "nee-niet-die" Morrison, opgenomen in Engeland, is weer om door een ringetje te halen zo mooi: Faithful To Love.

Goudeerlijke muziek van iemand die éigenlijk te groot zou moeten zijn voor Nederland. helaas is hij een goedbewaard geheim.

YouTube - Ad Vanderveen - Blues so bad
YouTube - Ad Vanderveen - Whose blues
YouTube - If my eyes were blind - Ad Vanderveen
YouTube - Ad Vanderveen with the O'Neils - World is changin'

http://www.advanderveen.nl/

Late Bloomer is een compilatie en een mooie start. Er is geen Vanderveen CD te bedenken die geen aanrader is: consistent in kwaliteit, hoewel ik de recentere nu beter lijk te vinden dan de oudere albums.

Ook zo'n parel van een album:
More Than A Song - More Than a Song (2001)
... trio, met Iain Matthews en Eliza Gilkyson.

Gewoon 5 sterren.

Laat duidelijk zijn dat ik Vanderveen geen copycat vind. Integendeel zelfs: het is één van de weinige Nederlandse artiesten die mij kan bekoren, zeker op engelstalig gebied. Nummers als Here Now, Come What May en Lottery of Love (helaas niet op deze compilatie) vind ik prachtig geschreven nummers. Ik vind zijn bewerking van If My Eyes Were Blind (David Olney) ook zeer geslaagd (mooi ook dat Olney zelf de backing vocal doet). De man is juist origineel in zijn teksten en melodielijnen (anders was ik echt niet tot 4 sterren gekomen).

Dat was al duidelijk hoor, je schreef "De Nederlandse Neil Young wordt hij wel genoemd", dus dat was als constatering van anderen; een poging hem in een hokje te stoppen (daar waar juist Neil Young nauwelijks een hokje heeft, natuurlijk).

Heeft-ie het zeker met The O'Neils ook wel een beetje zelf naar gemaakt. Waren die niet ooit als coverband gestart in een grijs verleden? Het is, meen ik, zijn oude schoolband zelfs.
Maar er zijn vervelender referentiekaders om aan opgehangen te worden. Eén van de beste optredens (ooit) die ik meemaakte was juist met deze O'Neils: rauw, gepassioneerd, en met maar 1 Young cover (die dan wel iets van 20 minuten duurde - Cortez The Killer). Heb nog steeds de opname ervan; het concert hadden we zelf georganiseerd toen we (enige jaren) in Grolloo woonden.

Op de meeste Vanderveen CDs is hij ingetogener overigens.
Deze Late Bloomer CD bouwt overigens op van ingetogen akoestisch naar stevige rock.
En in Kersten de Ligny heeft hij de laatste jaren de perfecte tweede stem gevonden.
Beslist waard om te ontdekken! ...