Ruben Hein - Hopscotch (2013)

Vrij eentonige CD. Lekker als achtergrond maar meer ook niet.

Ruben Hein beschikt over een mooie flexibele stem, maar komt m.i. wel wat gladjes over. Het klinkt niet doorleeft, maar bestudeerd. Daarnaast helpt het ook niet echt om als een soort van manusje-van-alles bij Linda's Zomerweek te zitten. Dit album geeft wel blijk van het talent van Hein, maar er mag wel wat meer pit in.

Wat hij deed bij Linda was wel waanzinnig hoor! Te gekke arrangementen, inplaats van gewoon standaard en kaal de songs spelen zoals ze zijn.

...enigszins wel mee eens, maar om dat bij botox theetante de Mol te doen, heb ik dan weer minder mee.

Uitzending met Anouk en Tijl Beckand vond ik wel erg leuk.

Zo’n anderhalf a twee jaar geleden stond ik in de vrij kleine zaal van De Vorstin te Hilversum met maar zo’n 20 andere te kijken en luisteren naar een nieuw zangtalent: Ruben Hein. Hierna is het snel gegaan met deze man, want mede door de muzikale bijdrage bij Linda’s Zomerweek is hij bekender en navenant populairder geworden.

Opener Firing Line belooft genoeg goeds. Een energieke, funky song met fijne gitaren. Ruben heeft, zoals we gewend zijn, een bijzondere prettige stem. Je hoort bij hem dat prettige hese randje wat het doet afwijken van de dertien in een dozijn zangers. Prettige opener.
Het introotje van Mountain Road doet me wat denken aan Prince’s Kiss. Een associatie met Prince blijft productioneel sowieso hangen bij dit nummer. Een wat loom nummer met een funky inslag. Wederom een voltreffer.
Faith & Fear houdt te midden tussen een droomliedje en song voor in de volle sprint. Tempowisselingen, energiewisselingen, mooi opgebouwd. Een stuk beter in ieder geval dan het toch wat saaie Back to War. Dit nummer is mij iets te makkelijk. Datzelfde geldt ook wel een beetje voor Wall of Silence. Dit nummer kan me eveneens niet pakken. Wat zich ook weer doorzet in Little Life.
Titeltrack Hopscotch is dan gelukkig weer een stuk aanstekelijker. Lekkere drumritmes en catchy inslag. Prima nummer. Net zo prima als Tough Crowd.
Vrolijk en catchy wordt het met Fool By Morning. Dit nummer was eveneens de eerste single van deze plaat. Goede keuze.
Minder is dan weer het trage, saaie Try Again. Een ietwat over the top gevoelige ballad. Best prima gezongen, maar helaas niet overtuigend als geheel. Good Ol’ Jam is met zijn 1 minuut en 8 seconden niet echt een volwaardig nummer, waar het album afsluit met How I Wish. Een prima afsluiter. Nummer hoort misschien niet tot de allerbeste van deze plaat, maar boeit wel.