Alex Roeka - Wolfshonger (2002)

Ik ben in de ban van Alex Roeka. Deze cd is samen met Schemerdrift favoriet.

In eerste instantie moest ik wel wennen aan de stem van Alex, maar als je deze drempel overwonnen hebt, wacht je een prachtige reis door een wereld waarin geen plaats is voor de televisie of de hemel. Waar mensen niet meer zijn dan gespuis van adem en botten en wanneer je ten onder gaat aan je eigen zwakheid (want dat doen we allemaal op een gegeven moment) is het laatste wat je ruikt het gruis van de goot.

Van swingend en onheilspellend tot klein en breekbaar (dit kleine hart van mij), het komt allemaal aan bod. Superlatieven schieten tekort. Ik hou van deze cd en deze man.

De Muur van Geraardsbergen is al langer een van mijn favoriete nederlandstalige nummers, zeker wanneer we weer richting de voorjaarsklassiekers gaan. Niet het enige nummer van hem (Ik Ben een Renner, De Onbekende Renner, De Rode Vod en Verlangen naar de Koers) over de heroïek en de toppen/dalen van de wielersport. Wat mij aanspreekt in Alex Roeka is zijn Rauwe/directe taalgebruik in combinatie met zijn uitspraak. Moeilijk uit te legen, maar ik vind hem goed omdat hij emoties oproept zonder dat ik er naar op zoek ben; want je kunt niet om zijn woorden heen. (Liefde, woede, zelfs walging...luister maar eens naar Gerda).