Nina Simone - With Strings (1966)

Een van de weinige albums van Simone uit de jaren ’60 die wat minder de moeite waard is. Tegen de tijd dat Colpix 't album uitbracht, was Simone al vertrokken naar Philips. Ze was dus niet op de hoogte van deze release. Het album bestaat uit een "allegaartje" van live-opnamen* en studio-versies die de oorspronkelijke albumreleases niet wisten te halen. De producers bij Colpix besloten een aantal van deze versies (niet allemaal dus) te overgieten door veel strijkinstrumenten toe te voegen, dat verklaart de titel (With Strings), en dat zorgt ervoor dat Simone’s vocalen eerder in aanmerking komen voor een bijrol dan een hoofdrol. Dat is jammer. Neem daarbij dat veel van de liedjes in deze context ook niet mooi tot zijn recht komen. Baubles, Bangles and Beads, een nummer dat afkomstig is uit de Kismet musical, had bijvoorbeeld al op het Forbidden Fruit album van vijf jaar eerder moeten komen te staan. Desondanks dat, staan er wel weer een paar fijne nummers tussen. De donkere en achtervolgende klanken van Blackbird is één van die spaarzame momenten, en is zelfs het hoogtepunt van heel het album. Geen strijkers voor dit nummer, maar een minimalistische begeleiding die, geloof ik, slechts bestaat uit 'n percussie. Ook leuk is de romantische klank van Falling in Love Again (Can’t Help It), en de Bessie Smith cover Gimme a Pigfoot (and a Bottle of Beer) doet niet onder voor de originele versie. De andere nummers vervallen net iets te vaak naar de achtergrond, maar kwaliteit blijft gehandhaafd.

* 't Is me niet geheel duidelijk welke nummers live-opnamen zijn. Volgens de liner notes (en volgens Wikipedia trouwens ook), staan er wel wat op dit album.

Het is ook wel eens leuk om haar stem wat minder op de voorgrond te horen, die strings bij sommigen nummers hadden zomaar bij de originele opnamen onderdeel kunnen zijn, vind het niet storend en weer eens wat anders.
Dat Blackbird nummer is inderdaad wel bijzonder met alleen maar percussie als begeleiding.

Een samenraapsel, deze plaat, van opnames (studio en live- uit 1964 (de meeste toch, denk ik). De plaat klinkt dan ook niet echt coherent, hoewel er nog wel interessante nummers op staan (vooral Blackbird!). Op mij komt het wat al te vrijblijvend over, en kan het zich duidelijk (en dat is wellicht logisch) niet meten met haar andere platen uit deze periode.

3 sterren