Marcus Belgrave - Gemini II (1974)

De enige plaat van Tribe records, die onder de aandacht is gekomen van de Musicmeter-jazz-community. Helaas nog geen bericht. Deze gaat bij mij op de luisterlijst.

Al die oude Tribe-platen zijn recentelijk ge-reissued en derhalve ook te streamen. Lang leve de vooruitgang. Stap in de tijdmasjien naar die magische jaren 70 en de black-conscious jazz, funk en soul.

Tja, hoe omschrijf je dit. Deze plaat had oorspronkelijk maar 1000 exemplaren, en was dus echt een collector's item.

Recent zijn veel van die deep-jazz platen herontdekt en heruitgegeven door reissue-labels als Soul Jazz Records (in dit geval sublabel Universal Sound).

Over de muziek zelf: Belgrave (trompet, flugelhorn) was een leerling van Clifford Brown en speelde al met McCoy Tyner en Sun Ra.

Op deze obscure Tribe-plaat werkt hij samen met gelijkgestemden als Phillip Ranelin (trombone, percussie), Wendell Harrison (tenorsax, percussie).

Deze plaat brengt een eclectische mix van (free)funk, jazzrock, psychedelica en postbop. Het is echt knettergek en gaat soms alle kanten op. Maar wat mij betreft wel de goede kanten.

Door het gebruik van een dubbele drummer, electrische piano en ditti bas, plus veel percussie en een synthesizer is de sound ook erg vol, maar Belgrave (die het werk ook produceerde) weet de sound erg open te houden, waardoor er veel ruimte is voor mooie solo's.

Een heerlijke, knotsgekke jamplaat van een groep bevriende muzikanten, waar ik erg blij van word.