Gordon Giltrap & Oliver Wakeman - Ravens & Lullabies (2013)

Dit album gekocht in het kader van een inhaalactie qua 2013 releases en ik ben heel erg aangenaam verrast door dit. Afgelopen maanden me verdiept in het jaren 70 / 80 materiaal van Giltrap en dan met name de albums Visionary t/m Airwaves en de symfonische rock van die albums bevalt me bijzonder. Na die periode ging Giltrap weer terug naar zijn meer akoestische sound.

Dit album is het eerste album in jaren dat Giltrap weer in een rocksetting opereert mede ingestigeert door Oliver Wakeman (inderdaad, de zoon van). De titel van het album suggereert dat het twee kanten heeft en dat is ook zo. De Raven staat voor de stevigere, elektrische kant van het album. Maar dat stevig is overigens wel relatief. Het komt misschien nog wel het meest door het gespierde drumwerk (ingespeeld door de huidige drummer van Threshold) maar gelukkig zit ook daar nog wel genoeg variatie in. De Lullabies kant zijn voornamelijk de instrumentale tracks waarin alleen het duo Giltrap en Wakeman te horen zijn. Het mooie aan dit album is dat met name de slimme afwisseling tussen deze verschillende soorten tracks voor een heerlijke flow zorgt.

Giltrap's gitaarspel is om door een ringetje te halen. De man is een meester op de akoestische gitaar en kan ook goed uit zijn voeten oo de elektrische gitaar. Met name op dat instrument doet zijn spel in de verte wel wat denken aan Mike Oldfield. Giltrap's compagnon Oliver Wakeman was altijd al een vakbekwame toetsenist en op zijn eigen albums liet hij wel horen dat hij ook best een aardige componist is. Maar hier ontstnapt hij wat mij betreft voor het eerst aan de grote schaduw van zijn illustere vader. Zijn spel is gedoseerd maar gevoelvol. Hij schud een paar mooie solos uit zijn mouwen maar belangrijker is dat hij mooie gloedvolle composities neer zet. Hij heeft er een paar alleen op zijn naam staan hier, net als Giltrap overigens, maar het zijn de stukken die ze samen geschreven die het meest opvallen.

Naast deze heren, en de Threshold drummer wiens naam me nu ff niet te binnen wil schieten, worden de heren bijgestaan door bassist Steve Amadeo en zanger Paul Manzi (tegenwoordig actief bij Arena). De laatste doet dat erg uitstekend en lijkt zich als een vis in het water te voelen. Op één track is overigens ook ex-Yes zanger (en voormalig collega van Oliver Wakeman) Benoit David te horen wat ook een leuk detail is.

Dit album heeft een heerlijke weldadige warme sfeer, het is vriendelijke symfonische rock afgewisseld met mooie semi akoestische stukken. Die afwisseling maar ook de afwisseling tussen gezongen en instrumentale stukken is ook zeer aangenaam.

Binnen het oeuvre van Giltrap is dit zeker een van zijn beste albums.