Don Byron - Ivey-Divey (2004)

Een geslaagd Jazz-album, terecht genomineerd voor de Klara muziekprijzen 2005. Enkele pareltjes maken het album zeker de moeite waard, ook al zijn expirimentelere nummers (bv. Somebody Loves Me (alternate), Freddie Freeloader, etc.) minder geslaagd.
Desondanks een verdiende 4*

Ben intussen erg veel van 'Freddie Feeloader', 'I've Found a New Baby' en 'In a Silent Way' gaan houden. Vooral die laatste brengen Jason Moran, Don Byron en Jack DeJohnette tot een zenuwslopende track die 2 maal magistraal opbouwt.

Wat een plaat ook: nu eens zenuwachtig en virtuoos, dan weer kalmpjes en sober ('Himm'). En hij blijft groeien...

Dit is inderdaad zo'n album dat beter wordt na een paar keer luisteren.

Byron benadert de standards op een heel eigentijdse, interessante manier en combineert ze met eigen composities die variëren van funky tot experimenteel. En inderdaad, fantastisch om ook "In a silent way" als standard te benaderen en in een andere formatie te brengen.

Trouwens, het spitsvondige pianospel Jason Moran levert een perfecte aanvulling op Byron en verdient hierbij extra lof.

Ik heb hem net voor het eerst beluisterd, en hij bevalt me wel. Mooi geluid van die klarinet, en ook de piano valt me op. Te zien aan de reacties hierboven wordt het bij de volgende luisterbeurten nog beter, dus ik weet wat me te wachten staat.

Ik vind hem zeker leuk, maar op het eind mist dat net dat beetje variatie waardoor het echt een geweldige plaat zou kunnen zijn.. Het is me allemaal net een klein beetje teveel van hetzelfde.... wat ze wel goed doen trouwens

Daar schuilt zeker een kern van waarheid in, al wordt er onderhuids toch naar een climax toegewerkt met 'Leopold Leopold' en vooral 'In a Silent Way'. Schitterend, die laatste nummers...

Ik kan hier niets mee.
Is een plaat die me totaal niet kan boeien, ik heb echt niets met zijn clarinet geluid, niegt mij teveel naar swing en dat vind ik echt .
Piano vind ik ook niet erg opwindend, enige waar ik enigsinds mee kan leven is de ritmesektie.
Don Byron speelt prima bij anderen maar zijn eigen platen doen het voor mij niet , dit is dus niet de enige of eerste plaat van hem die ik probeer.
Ik heb 'm niet in 1 zit kunnen luisteren (en ga dat ook nooit doen), zal dus ook geen sterren geven

Niet te verwonderen eigenlijk, aangezien Don Byron zich liet inspireren door een "trioplaat die tenorsaxofonist Lester Young in 1946 opnam met drummer Buddy Rich en pianist Nat King Cole".

Voor mij hoef je het stemmen overigens niet te laten; van dat gemiddelde lig ik hoegenaamd niet wakker.

Ik stem alleen op platen die ik in ten minste een aaneengesloten luisterbeurt heb overleefd, laat het stemmen echt niet om het gemiddelde (want daar geef ik ook niet om).

Ik vind dit best leuke muziek, en het klarinet-geluid bevalt me erg goed. Ik mis alleen op een gegeven moment wat hoogtepunten; het eerste nummer begint bijvoorbeeld heel goed, maar de nummers daarna weten niet altijd mijn aandacht vast te houden. In elk geval valt hij me behoorlijk mee, want ik dacht eerst: "een plaat die aanbevolen wordt door unaej, dat zal vast niks voor mij zijn". Onterecht dus. 3,5*

Tenminste één misverstand is op deze manier uit de weg geruimd...

Ik herken het probleem van blabla. Ben deze week een paar keer aan Ivey-Divey begonnen, maar haakte voortijdig af. Kwam vooral ook doordat ik er niet helemaal bij was. Vandaag is het me dan eindelijk gelukt 'm een waerdige kans te geven. En dan is-ie echt wel heel goed te doen. Ken Byron en Moran niet zo goed, maar ze hebben me blij verrast! Ben geen klarinet-digger, maar hier is het goed vol te houden en bij vlagen echt genieten geblazen. Moet wel eerlijk bekennen dat ik ontzettend blij was toen The Goon Drag tussendoor kwam. Tot dat moment zat ik tussen de 3 en 3,5 ster, maar daarna krijgt het album echt glans. Met als persoonlijk hoogtepunt Leopold, Leopold...

Heeft iemand Jason Moran-tips voor me? Van zijn pianospel wil ik graag meer horen. Doet me denken aan de vrolijkheid van Fats Waller en Art Tatum, maar dan net wat toffer en eigentijdser.

Zijn hele discografie (zoals die op MuM staat) is eigenlijk aan te raden, maar hoe hedendaagser zijn werk, hoe meer zijn eigen stijl naar voor komt. 'Modernistic' is een gezellige solo-plaat, waarin hij zowel met ragtime als met free aan de slag gaat. 'The Bandwagon' (want zo noemt hij zijn trio) geeft een goed beeld van wat hij live doet: heel ruig en onbekommerd spelen, met af en toe een sample ertussen.
Zijn meest recente studio-album's, zijnde 'Same Mother' en 'Artist in Residence', zou ik het meest aanraden. Op eerstgenoemde wordt het trio aangevuld met een gitarist, wat de muziek soms nogal zwaar en plechtstatig maakt - je moet er m.a.w. van houden. 'Artist in Residence' is, denk ik, een veiliger keuze: hij speelt een drietal nummers solo, en in nog andere nummers komt oa. Ralph Alessi de formatie versterken. Je krijgt dus veel een plaat vol variatie, en toch hoor je constant die Jason Moran-stempel.

Zo, is dat informatie genoeg?

Op zich een leuk album, maar halverwege ken ik het hele album wel z'n beetje. Het lijkt zich zelf een beetje te herhalen. Ach omdat de sound zelf best leuk is, is dat geen groot probleem. Heb hem nu een aantal keer beluisterd. wat Unaej zegt, klopt de plaat wordt inderdaad beter per luisterbeurt. alleen echt een fan zal ik nooit worden


Al met al 3.5*

Aardige composities. Boeiende uitvoeringen van de nummers.
En toch steekt me iets tegen. Waarschijnlijk is het dat klarinet geluid dat me niet echt ligt. Een beetje meer spanning had ook wel gemogen vind ik.

Leopold, Leopold is wel een echt lekker energetisch nummer.

Ok, hartelijk dank voor de uiteenlopende reacties allemaal! Fijn dat zoveel mensen het week-album willen blijven proeven.