0
geplaatst: 2 november 2009, 20:13 uur
Al bij het doornemen van de informatie bij dit album valt één naam in het bijzonder op. Die van Peter Baumann die op dit album mede voor de productie tekent. Baumann is geen vreemde in de wereld van de electronisch muziek, want hij heeft wat jaren bij Tangerine Dream gespeeld. Daarnaast valt het eenvoudig hoesontwerp op. Hoe teken je een Grosses Wasser? Je zet wat lijnen en vergeet daarbij de duikplank niet.
Dan de afdeling muziek. De heren Dieter Moebius en Hans-Joachim Roedelius maken rustige muziek die eenvoudig lijkt te zijn, maar met een dergelijke uitting ga je wel gelijk kort door de bocht, want mijn gevoel zegt wel dat over elk detail wel grondig is nagedacht. Zodra de eenvoudige klanken van Avanti klinken heb ik het idee of een dag langzaam begint. Alles komt uit een diepe slaap en in een relaxte sfeer wordt van het ontbijt genoten. Een titel als Prothese is wast vreemd en de muziek sluit zich daarbij aan. Op een ritme wat uit een kinderprogramma had kunnen komen zijn vreemde klanken en stemmen te horen. Het doet wat denken of iemand voor het eerst op stelten staat.
In een bijna klassieke sfeer begint Isodea. Voor mijn gevoel loop ik door een klein stadje waar wat straatmuzikanten staan te spelen om wat sfeer in het leven te brengen. En wat is het dan jammer dat het ineens stop om plaats te maken voor Breitengrad 20. Na wat zoekende geluiden is daar opnieuw en sfeertje wat heerlijk rustig overkomt waardoor je min of meer de tijd vergeet. Een vreemd "beest" probeert wat roet in het eten te gooie, maar krijgt geen grip op de zaak. Manchmal brengt me terug naar vakanties in Duitsland. Nog voordat de uitzendingen op de radio begonnen was daar een rustig muziekje te horen om te laten weten dat de zender in de lucht was. Daar doet dit Manchmal me aan denken.
En dan ten slotte het hoofdgerecht. In een behoorlijk klassieke sfeer begint Grosses Wasser. In gedachte zie ik een pianist alleen op een podium zitten die daarmee uitbeeld midden op zee te zitten op een eenvoudig bootje. Zodra daar het geluid van water bijkomt en ik mijn ogen sluit drijf ik weg. Later komen daarbij nog wat kosmisch klanken bij die de eerder geschetste sfeer alleen maar versterken. Net op het moment dat ik bijna van de wereld ben zijn daar ritmes te horen die aan Afrika doen denken. Hetgeen jammer is, want hierdoor krijg ik wel het gevoel of ik midden in een woestijn ben beland. Zodra die ritmes verdwijnen lijkt het wel of de heren een oerwoud aan het beschrijven zijn. Langzaam komt daar een klassiek aandoent thema in, waardoor ik het gevoel krijg dat ik na een lange reis thuis kom.
Al met al een bijzonder album dit Grosses Wasser van Cluster. Wel jammer dat hier en daar ineens een andere sfeer wordt neergezet, maar aan de andere kant best begrijpelijk, want het verhoogd daarmee wel het vakantie gevoel wat dit album uitstraalt. Een album dus voor even wat anders en de producite van Peter Baumann is uitstekend.
Dan de afdeling muziek. De heren Dieter Moebius en Hans-Joachim Roedelius maken rustige muziek die eenvoudig lijkt te zijn, maar met een dergelijke uitting ga je wel gelijk kort door de bocht, want mijn gevoel zegt wel dat over elk detail wel grondig is nagedacht. Zodra de eenvoudige klanken van Avanti klinken heb ik het idee of een dag langzaam begint. Alles komt uit een diepe slaap en in een relaxte sfeer wordt van het ontbijt genoten. Een titel als Prothese is wast vreemd en de muziek sluit zich daarbij aan. Op een ritme wat uit een kinderprogramma had kunnen komen zijn vreemde klanken en stemmen te horen. Het doet wat denken of iemand voor het eerst op stelten staat.
In een bijna klassieke sfeer begint Isodea. Voor mijn gevoel loop ik door een klein stadje waar wat straatmuzikanten staan te spelen om wat sfeer in het leven te brengen. En wat is het dan jammer dat het ineens stop om plaats te maken voor Breitengrad 20. Na wat zoekende geluiden is daar opnieuw en sfeertje wat heerlijk rustig overkomt waardoor je min of meer de tijd vergeet. Een vreemd "beest" probeert wat roet in het eten te gooie, maar krijgt geen grip op de zaak. Manchmal brengt me terug naar vakanties in Duitsland. Nog voordat de uitzendingen op de radio begonnen was daar een rustig muziekje te horen om te laten weten dat de zender in de lucht was. Daar doet dit Manchmal me aan denken.
En dan ten slotte het hoofdgerecht. In een behoorlijk klassieke sfeer begint Grosses Wasser. In gedachte zie ik een pianist alleen op een podium zitten die daarmee uitbeeld midden op zee te zitten op een eenvoudig bootje. Zodra daar het geluid van water bijkomt en ik mijn ogen sluit drijf ik weg. Later komen daarbij nog wat kosmisch klanken bij die de eerder geschetste sfeer alleen maar versterken. Net op het moment dat ik bijna van de wereld ben zijn daar ritmes te horen die aan Afrika doen denken. Hetgeen jammer is, want hierdoor krijg ik wel het gevoel of ik midden in een woestijn ben beland. Zodra die ritmes verdwijnen lijkt het wel of de heren een oerwoud aan het beschrijven zijn. Langzaam komt daar een klassiek aandoent thema in, waardoor ik het gevoel krijg dat ik na een lange reis thuis kom.
Al met al een bijzonder album dit Grosses Wasser van Cluster. Wel jammer dat hier en daar ineens een andere sfeer wordt neergezet, maar aan de andere kant best begrijpelijk, want het verhoogd daarmee wel het vakantie gevoel wat dit album uitstraalt. Een album dus voor even wat anders en de producite van Peter Baumann is uitstekend.
* denotes required fields.
* denotes required fields.