Johnny Cash & June Carter - Carryin' On (1967)

Leuk album met veel up-tempo nummers geproduceerd door Don Law en met de bekende muzikanten zoals Perkins, Grant en Holland. Cash ziet er op de hoes zo mager uit door zijn pillenverslaving, waar June Carter hem tijdelijk vanaf hielp. De Charles cover I got a woman is geslaagd, maar het Charles nummer What'd I say niet. Toch een goed Cash album.

Ik val helemaal voor dit album, inderdaad veel up-tempo nummers en dat bevalt me best hier. Veel nummers werder eerder al uit de kast gehaald, maar dat stoort me niet. Toppertje!

Alleen jammer dat Cash hier I Got a Woman en What'd I Say covert, waar hij niet echt een goede stem voor heeft. Verder stoorde ik me hier en daar aan de stem van June Carter die ik niet zo overtuigend vind. Overigens inderdaad een album waar de vaart in zit, en waar ik me prima mee heb vermaakt. Vooral It Ain't Me Babe van Bob Dylan springt eruit.

Mooi album van Johnny Cash, samen met z'n grote liefde June Carter. Deze versie van Ain't It Me Babe is wat vinniger van tempo dan het origineel van Dylan, en is een prachtig duet tussen Cash en Carter. Op de twee covers van Ray Charles schittert vooral June Carter, en ook op songs als de guitige opener (geschreven door Marshall Grant overigens, de vaste bassist van Johnny Cash) horen we duidelijk dat zij over behoorlijk wat pit beschikte.

Niet iedere song is even geslaagd, maar de beste - met voorsprong - is toch wel Jackson, misschien wel het ultieme Cash-Carternummer? Ronduit fantastisch hoe op die song beide stemmen voor constante hoogspanning zorgen!

3,5 sterren

Na de twee wat mindere solo albums (Nutt en Happiness) van Cash, is dit een alleraardigst album van het aanstaande echtpaar.
Het album bevat iig veel meer pit dan zijn Happiness Is You en is energieker, geinspireerder en het enthousiasme tussen het koppel werkt aanstekelijk.
Een meesterwerk is het niet geworden maar het is wel een uiterst vermakelijk album waarop genoeg te genieten valt. En ben met het met voorgaande schrijver eens dat Jackson het ultieme Cash- Carter nummer is en ook het absoluut hoogtepunt is van dit album, maar ook de versie van It Ain't Me Babe bevalt prima en persoonlijk ben ik ook erg gecharmeerd van Oh What A Good thing We Had.

Ik ben wel een groot liefhebber van de fraaie stem van June Carter. Niet alleen was zij de steun en toeverlaat en bovenal grote liefde van Johnny Cash, maar hun stemmen passen ook nog eens mooi bij elkaar. Dat was al op vele albums hiervoor te horen en het is echt leuk dat ze hier samen een plaat hebben gemaakt. Het is vooral een vrolijke en uptempo plaat geworden.

De stem van Johnny Cash is natuurlijk geweldig en de songselectie is hier ook heel aardig gedaan. Mijn favorieten zijn openingsnummer Long-Legged Guitar Pickin' Man, Bob Dylan's It Ain't Me Babe, Ray Charles' I Got A Woman en één van mijn favoriete Johnny Cash songs Jackson (en dat wil toch wat zeggen). De live versie van die laatste tijdens het beroemde gevangenisconcert van Folsom Prison door June & Johnny is zelfs nog wat mooier dan deze albumversie.

Dat het grote liefde was tussen Johnny Cash en June Carter was al langer duidelijk en in 1967 besloten ze samen een album uit te brengen. Ze hadden in de loop der jaren al wel een aantal nummers samen opgenomen (zo dateert deze versie van It Ain't Me Babe eigenlijk uit 1964 en werd die al eens eerder gereleased op Orange Blossom Special in 1965) maar kropen nu terug samen de studio in. Het resultaat mag er in ieder geval zijn en het is toch erg fijn om te horen hoe hun stemmen zo heerlijk matchen. Niet alle nummers zijn even goed gekozen, al vind ik dat eigenlijk vooral voor de twee Ray Charles covers (What'd I Say en I Got a Woman) opgaan, maar nummers zoals Long-Legged Guitar Pickin' Man en Jackson behoren tot mijn favoriete nummers in het brede oeuvre van Cash. Sowieso zijn de live uitvoeringen van Jackson ook altijd erg tof, het plezier spat er altijd van af. En dat kun je eigenlijk wel over deze volledige plaat zeggen. Er zit zoveel fun dat ik er altijd goedgezind van word. Misschien wat aan de korte kant - de reissue uit 2002 voegt nog twee tracks toe - maar dat is wel vaker het geval bij albums van Cash. Ik merk alvast dat het nooit bij maar 1 draaibeurt blijft wanneer ik dit uit de kast haal. Die twee bonustracks stellen verder weinig voor trouwens, maar het is nog altijd Carter + Cash en ik zou veel geld geven voor een boxset waarin alle duetten verzameld worden.

Met frisse oren herbeluisterd, en alleen de Ray Charles-nummers vind ik nog steeds niet erg geslaagd. Cash heeft hier (maar dat kan ook een kwestie van persoonlijke smaak zijn) niet de geschikte stem voor, en dat geldt wat mij betreft helemaal voor June Carter. Verder vond ik bij het opnieuw luisteren deze week, dat de vaart er vanaf het begin goed in zat. Vooral It Ain't Me Babe van Dylan, de Richard & Mimi Farina- cover Pack Up Your Sorrows en de eigen compositie What A Good Thing We Had kunnen mijn goedkeuring wel wegdragen. Ik doe er een halve ster bij.

Naar aanleiding van diverse recensies hierboven dit album onlangs op CD aangeschaft. Over de gehele linie een sterke plaat, al ben ik het wel met de voorgaande scribenten eens dat I Got a Woman en What'd I Say hier de zwakke broeders zijn, al stoort I Got a Woman mij een stuk minder dan de afsluiter What'd I Say. Wellicht omdat I Got a Woman omringd is met fraai materiaal. Het klinkt ook iets minder geforceerd. Drie nummers kende ik al van een compilatie (Long-Legged Guitar Pickin' Man, It Ain't Me, Babe en Jackson), maar het is mooi om ze in de context van het originele album te horen.
De bonus tracks zijn niet echt bijzonder. The Wind Changes, het mooiste liedje van de twee, is een B-kantje, From Sea to Shining Sea staat ook al op een gelijknamig album, Johnny Cash - From Sea to Shining Sea (1968) - MusicMeter.nl. Ik weet niet of dit nummer daarvan is gelift of dat het om een alternatieve mix gaat.
Ik denk dat ik met de aanschaf van dit album wel zo ongeveer aan het eind van mijn speurtocht naar interessant Johnny Cash materiaal ben gekomen. Sluipenderwijs heb ik nu zo'n dertig CD's van The Man in Black in mijn collectie en als ik zijn discografie doorneem kom ik veel compilaties tegen, religieuze platen, kerstalbums, patriottistische albums en albums die voor mijn smaak wat te zoetsappige country bevatten.

Zojuist de biografie over Cash van Robert Hilburn gelezen. De relatie van John & June was er één van ups and downs. Maar ze konden niet zonder elkaar.
Over What'd I Say, schoenmaker blijf bij je leest. Het klinkt als een parodie op rhythmn & blues en dat lijkt me niet de bedoeling.