Johnny Cash - America (1972)

Heb mijn Johnny Cash verzameling onlangs nog maar eens uitgebreid met dit werkje.
Het is een bloemlezing uit de geschiedenis van America.
Gebracht in een verteltrant, de nummers dus aan elkaar gepraat met verhaaltjes, vind dit een erg sfeervol album, niet zo gekend als zijn reguliere albums, maar zéér de moeite waard, absoluut.

Mr. Garfield is een heel fijn liedje, maar zo staan er tussen de parlando's wel méér op... aanrader voor wie van het genre houdt.
****

Het gepraat van Cash boeit me niet. Het haalt het tempo uit de plaat. De liedjes zijn goed, maar ik beoordeel de gehele plaat.

Weer zo een typisch conceptalbum van Cash met veel geouwehoer tussen de songs door, die behoorlijk de vaart eruit halen. Op zich zijn de verhaaltjes best interessant en de songs redelijk tot goed maar het kost mij veel geduld om het uit te luisteren.

Er staan op dit America A 200-Year Salute in Story and Song toch wel flink wat hele aardige tot goede nummers van Johnny Cash. De inleidende teksten beperken zich gemiddeld tot zo'n halve minuut en wat je er ook van vindt, het blijft de fraaie stem van Johnny Cash die te horen is. Alleen richting het einde duurt het wat te lang. Maar toch: dit soort unieke deels verhalende conceptplaten horen toch ook echt bij Cash.

Paul Revere is een erg fijn countryliedje en sterk vind ik het nummer over de gevechten met de Britten in New Orleans: The Battle of New Orleans. Indrukwekkend is toch de tekst en song Big Foot. Mr. Garfield is een mooie verhalende song, The Big Battle wordt wel heel fraai gezongen en These Are My People is een passende en mooie slotsong. Daarom een ruime voldoende van mij.

Ach, het plaatje duurt een dik halfuur; dat het dan flink zoeken is naar de liedjes tussen de verhalen/anekdotes (met enige zin voor overdrijven heb ik het dan over "zoeken"), vind ik helemaal niet zo erg. Bovendien is dit een onderwerp dat me interesseert, en valt dit me veel minder zwaar dan bijvoorbeeld The Holy Land.

De meeste stukjes/nummers werden door Cash zelf geschreven, al draagt hij hier ook de beroemde Gettysburg-speech van Abraham Lincoln voor, die hij op 19 november 1863 gaf ter ere van de slachtoffers tijdens de Slag bij Gettysburg. Twee songs - The Road to Kaintuck en Mr. Garfield - waren ook reeds te beluisteren op het eveneens puike conceptalbum Sings the Ballads of the True West.

Dit conceptalbum zal wellicht niet voor iedereen behapbaar zijn, maar als de materie je interesseert, is dat makkelijk te doorprikken, en zijn hier enkele erg mooie liedjes te ontdekken.

3,5 sterren

Degelijk album van Cash. Ik stoor me niet zo aan de inleidingen die Cash doet op het album. Op cd kun je ze altijd wegprogrammeren , maar ik doe dat niet . Met een half uurtje speelduur is het ook wel te behappen. Veel langer moet ik Cash ook niet horen , want dan bekruipt mij een depressie . 3 sterren lukt wel.

West schreef; These Are My People, een passende en mooie slotsong, helemaal mee eens. Binnenkort ook te horen in een versie op het album The Tears of Hercules, benieuwd naar die invulling.

Dramatisch. Billy Graham wtf. Nou ja iedereen maakt wel eens een mindere plaat. Dat patriotisme vind ik sowieso dubieus. Uit de kringloop maar gaat er wrs snel weer uit.

Patriotisme is in de VS een heel normale zaak. In het geval van Cash heeft het helemaal niets te maken met het tegenwoordige Trumpisme / Tea Party rechtse revanchisme. Amerika is gegrondvest op geheel andere waarden.
Tricky Dick And The Man In Black – De DocUpdate - dedocupdate.com

Tja, 200 jaar Amerikaanse geschiedenis vastleggen in een stief half uurtje, dat lukt natuurlijk niet. Ambitieus van opzet, maar qua uitvoering nogal lichtgewicht, zeker voor een conceptplaat met zo'n veelomvattend thema. Als je incalculeert dat er binnen dat half uurtje ook nog enkele spoken-word passages voorkomen, houd je uiteindelijk weinig over.
Nou zijn die gesproken stukjes tekst niet zo irritant als ik vooraf gedacht had. Ze duren meestal nog geen halve minuut en worden, behalve door wat gitaargetokkel, vooral gedragen door die Stem. Want dat brengt Johnny Cash toch altijd mee: hoe medioker het materiaal soms ook mag zijn, die diep-donkerbruine bas geeft er altijd een extra lading aan mee.

Daar komt bij dat er tussen het kaf toch nog wel een paar aangename liedjes te vinden zijn in de vorm van The Big Battle, These are my people, Big Foot (over de slachting onder de indianen bij Wounded Knee, een jaar voordat Redbone ermee kwam) en Paul Revere. In het laatste geval steek ik er nog wat van op ook, want Paul Revere blijkt dus niet alleen de naamgever van de gelijknamige band uit de jaren zestig (met The Raiders), maar een zilversmid die tijdens de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog een heldenrol vervulde door de revolutionairen tijdens zijn 'ride' te waarschuwen voor de naderende Britten. Echt, ik wist het niet; leuk om dat via een plaat van Johnny Cash mee te krijgen.

Ja, het is op-en-top Amerikaans, van het soort chauvinisme dat aan ons Nederlanders doorgaans minder besteed is. Maar als je een beetje geïnteresseerd bent in de Amerikaanse geschiedenis, is het een aardige bloemlezing van enkele hoofdstukken daaruit. Staat niet op hetzelfde niveau als verhalende 'geschied'schrijvers als Bob Dylan of Al Stewart, maar een krappe voldoende kan ik er uiteindelijk nog wel voor geven.