0
geplaatst: 9 februari 2018, 10:29 uur
Dit is een aardig, lekker wegluisterend fusionplaatje. Daar zou alles mee gezegd zijn, ware het niet dat dit een bijzonder gezelschap is. Fuse One is, zoals het op de binnenhoes heet, 'conceived as a forum in which major contemporary musicians perform according to their own musical disciplines and without the constraints that accompany leader responsibilities. Each player brings in new compositions and ideas'. Een soort platform van jazzmusici met een los-vast dienstverband dus, waar ze allemaal de gelegenheid krijgen om hun ideeën en talenten voor het voetlicht te brengen.
Klinkt goed, maar zoals vaker bij dit soort hoogdravende teksten, haalt het eindresultaat het niet bij de hoge verwachtingen. Vooral niet als je ziet wie er allemaal op een of meerdere nummers meedoen: Stanley Clarke, Larry Coryell, Paulinho da Costa, John McLaughlin, Tony Williams, de pas overleden Leon 'Ndugu' Chancler en dan heb ik er nog een heleboel niet genoemd.
Giganten uit de jazz- en fusionscene dus, maar desondanks maakt dit een wat flauwe indruk. Grand Prix en Double steal hebben een repeterend motiefje en een funk-groove die de plaat een commercieel appeal mee moeten geven en de overige nummers zijn aardige, maar toch vooral doorsnee composities waarop de musici elkaar afwisselen met solo's.
Ik steek nog wel de duim omhoog voor de afsluiter Taxi blues, waar Stanley Clarke als vanouds het basbeest mag uithangen, maar het totaal is hier niet bepaald meer dan de som der delen. Was dit ingespeeld door onbekende muzikanten, dan was ik er waarschijnlijk lovender over geweest, maar nu beantwoordt het resultaat niet aan de hooggespannen verwachtingen.
Uitgebracht op het CTI-label en geproduceerd door Creed Taylor. Sommige van diens producties kan ik best hebben, maar ik vermoed dat hij de nummers hier toch meer gladgestreken heeft dan nodig was.
Klinkt goed, maar zoals vaker bij dit soort hoogdravende teksten, haalt het eindresultaat het niet bij de hoge verwachtingen. Vooral niet als je ziet wie er allemaal op een of meerdere nummers meedoen: Stanley Clarke, Larry Coryell, Paulinho da Costa, John McLaughlin, Tony Williams, de pas overleden Leon 'Ndugu' Chancler en dan heb ik er nog een heleboel niet genoemd.
Giganten uit de jazz- en fusionscene dus, maar desondanks maakt dit een wat flauwe indruk. Grand Prix en Double steal hebben een repeterend motiefje en een funk-groove die de plaat een commercieel appeal mee moeten geven en de overige nummers zijn aardige, maar toch vooral doorsnee composities waarop de musici elkaar afwisselen met solo's.
Ik steek nog wel de duim omhoog voor de afsluiter Taxi blues, waar Stanley Clarke als vanouds het basbeest mag uithangen, maar het totaal is hier niet bepaald meer dan de som der delen. Was dit ingespeeld door onbekende muzikanten, dan was ik er waarschijnlijk lovender over geweest, maar nu beantwoordt het resultaat niet aan de hooggespannen verwachtingen.
Uitgebracht op het CTI-label en geproduceerd door Creed Taylor. Sommige van diens producties kan ik best hebben, maar ik vermoed dat hij de nummers hier toch meer gladgestreken heeft dan nodig was.
0
geplaatst: 25 juli 2024, 22:48 uur
Fijn in het gehoor liggend en aanstekelijke Jazz-Funk/ Fusion , bovendien uitstekend geproduceerd zoals het meeste op het CTI label.
Zijn ook niet de minste die hier hun kunsten tentoonspreiden, zoals o.a Stanley Clarke, Larry Coryell, Ronnie Foster en John Mclaughlin.
Aanrader op vinyl, en gewoon nog in goede staat te vinden voor rond de 5 euro.
Zijn ook niet de minste die hier hun kunsten tentoonspreiden, zoals o.a Stanley Clarke, Larry Coryell, Ronnie Foster en John Mclaughlin.
Aanrader op vinyl, en gewoon nog in goede staat te vinden voor rond de 5 euro.
* denotes required fields.
* denotes required fields.