Boz Scaggs - Boz Scaggs & Band (1971)

Een van mijn all-time fave albums waarvoor meestal nèt geen plaats is in mijn Top 10, net als Sailor van de Steve Miller Band waarop Boz ook nog kamerbreed aanwezig is ........

Kortom een wereldplaat opgenomen met zijn toenmalige uitstekende roadband ( inclusief een blazerssectie ) uit de tijd dat hij nog voor zwaar door oude R&B beïnvloed repertoire ging. Er staat eigenlijk geen zwak nummer op en fave tracks aanwijzen is dan ook onbegonnen werk. Voor muzikale nieuwsgierigen die de Boz Cat wel eens willen besnuffelen in zijn pre-hits periode is deze plaat het ideale beginpunt ..........

N.a.v. het verschijnen van Memphis ben ik wat verder in de discografie van Boz gaan spitten, en na het horen van een track van dit album heb ik deze maar besteld. Ben benieuwd...

Ik vind dit nog steeds zijn beste, dus ....... ben ik ook benieuwd wat je er van vind.

Waar de latere albums van Boz Scaggs (zoals bijvoorbeeld "Dig") gewoon erg goed zijn, is deze (maar dan natuurlijk naar mijn smaak, die ook maar subjectief is) excellent. Het is echt een groepsalbum (dat is wat ik hoor tenminste) en klinkt lekker samenhangend. Aardser en groovier dan zijn latere albums. Omdat ie zo smeuiig klinkt, vandaag verhoogd naar 5*****. Samen met de nieuwe Steve Earle mijn meestgedraaide album op dit moment.

@Droombolus: bedankt voor je tip overigens. Ik onderzoek heel vaak je aanprijzingen en wat betreft dit album deel ik blijkbaar je voorkeur...

Check ! Deze plaat werd opgenomen met zijn road band.

Met dezelfde band staat op de RI van deze CD een live opname, van de Last Days Of The Fillmore comp, van Baby's Callin' Me Home ( in een totaal afwijkend arrangement van zijn ozzinele uitvoering met de Steve Miller Band ) als bonus waar ik iedere keer als ik 'm hoor volledig uit m'n dak ga.

Al een paar weken ben ik in de weer met Boz Scaggs. Met de vocaal verwante Robert Palmer, Jess Roden en Lowell George, staat hij in mijn rijtje favoriete blanke r&b-zangers. Vandaar. De lekkere dynamiek van dit album stemt mij erg vrolijk. Samen met het debuut vind ik dit toch wel het beste van zijn vroege werk. Heerlijk ouderwets. Ha.

YES !! De live radio opnames uit de Pacific High Studios van '71 zijn eindelijk op CD uitgegeven.

Als je al geïnteresseerd bent in de live prestaties, in prima geluidskwaliteit, van Boz & Band is dat de plaat die je moet hebben.

Merci voor bovenstaande tip, fijne opname van Boz Scaggs met een erg toffe band. Jammer dat ik hem nooit live heb mogen meemaken, als ik dit zo hoor.

Hij was pas te zien in Holland toen What Can I Say en Lowdown hits werden, 1977 if memmerie smurfs. Ik heb m'n vakantie er een dag voor uitgesteld en zag 'm de eerste van zijn twee optredens in de RAI, Amsterdam. Volgens de recensies had ik psies de verkeerde avond ....... Ik vond het ook allemaal nogal plichtmatig.

Wat een pech voor je. In het begin van zijn loopbaan, voorafgaande aan zijn hits, was hij wellicht nog te onbekend voor een toer in Europa? Ik kende hem aanvankelijk ook alleen door zijn werk met Steve Miller. Nog niet zo lang geleden bekeek ik een boeiend vrij recent interview met een inmiddels grijze Boz op YouTube Goed verhaal. Van zijn later werk verrasten mij Some Change (1994) en Come on Home (1997).

het vierde album van Boz Scaggs werd na "Moments" zijn tweede voor het Columbia label, klinkt inderdaad als een echt band album.

5 nummers schreef hij zelf. de overige zijn co-written 2) met trombonist Patrick O'Hara, met Tim Davis (oud drummer van de Steve Miller Band) en de teksten van 3 nummers (1,3 en 5) schreef hij samen met de Engelse mode fotograaf Clive Arrowsmith, met wie hij destijds in Londen optrok, waar dit album "recorded on vacation" met de band werd opgenomen.

het album kwam moeizaam tot stand, want de band leden "were more interested in going to Cornwall for the afternoon or going to see Stonehenge or sailing in Hyde Park than they were in coming to the studio".

bezielde r&b op nummers als de heerlijke opener "Monkey Theme" en de afsluiter "You're So Good", de big band blues/jazz van "Runnin' Blue", het "groovy" ritmische "Flames of Love", dat de muziek van Dr. John in herinnering brengt en de funky rock van "Why Why", worden afgewisseld met een 3-tal door Boz prachtig, soulvol gezangen ballads "Love Anyway", "Here to Stay" en "Nothing Will Take Your Place". de "blue eyed soul" waarmee hij later roem zou vergaren, is al duidelijk hoorbaar op deze nummers.

de country soul van "Up to You" wijkt iets af van de rest, maar past prima bij de flow van dit album.

wellicht minder favoriet bij de liefhebber van een meer "slicke" Boz ( "Silk Degrees", "Down Two Then Left"), maar een geweldig album voor de meer blues en R&B gerichte fan van zijn werk ("Come On Home", "Out Of the Blues").

Album werd geproduceerd door Glyn Johns
Recorded at Olympic Sound Studios, London
(except track 4) recorded at CBS Studios, NYC & track 6) recorded at CBS Studios, San Francisco, produced by Boz Scaggs)

Boz Scaggs: lead vocals, guitar
George Rains: drums & percussion
David Brown: bass
Doug Simril: guitar & piano
Joachim Jymm Young: organ, piano, vibraphone
Patrick O'Hara: trombone
Mel Martin: tenor, alto & baritone saxophones, flute
Tom Poole: trumpet & flugelhorn

Dorothy Morrison & Rita Coolidge Ensemble: background vocals (track 5)
Chepito Areas & Mike Carrabello (van Santana): timbales & congas (track 5)
Lee Charleton: saw & harp (track 6)

deelcitaat uit de liner notes (David Wells, March 2008)

"By the time that Boz Scaggs & Band was released in December 1971, the band had split up, with only Joachim Young remaining with Scaggs. With no band to promote it, and without a hit single to attract attention, it was hardly surprising that the album didn't show up as well as its predecessor, only just sneaking into Billboard's Top 200 albums at a lowly 198.

Fijn album, met heel wat Santana musici. Niet schitterend geproduced (blazers komen niet echt tot hun recht), leuk gitaarspel en hier worden de zaadjes geplant voor Silk Degrees van 5 jaar later. Goed orgelspel van Jymm Joachim, zijnde Joachim Young, die later het mooie weer maakte bij Steve Milller, Santana, Taj Mahal en zoveel andere toppertjes. Vreselijke hoesfoto, maar o zo seventies!