Johnny Cash & Waylon Jennings - Heroes (1986)

Midden jaren 60 waren Cash en Jennings een tijdje elkaars huisgenoten en sindsdien vrienden. Op het Cash album I Would Like To See You Again uit 1978 was Waylon Jennings op twee songs aanwezig en natuurlijk werkte ze ook samen met Willie Nelson en Kris Kristofferson op het album The Highwaymen. En na dit album besloten ze ook eindelijk eens samen een album te maken en dat is Heroes geworden en ook deze zit in de Boxset van Johnny Cash met al zijn Columbia albums.
En het is een behoorlijk sterk album geworden. Er worden songs van o.a Dylan, Kristofferson, Tom T.Hall en Rodney Crowell (toenmalig schoonzoon van Cash). Ook heeft Waylon Jennings zijn steelgitarist Ralph Mooney meegenomen en dat is altijd een leuk extraatje, de fraaie uithalen van deze man op de steelgitaar. Wel weer een gelikte jaren 80 productie van de twee heren zelf samen met Chris Moman. Maar wel al wat tijdlozer dan bv Cash laatste soloalbum op Mercury, Rainbows.

Elvis connecties: Chips Moman - producer, Reggie Young - gitaar, Bobby Wood en Bobby Emmons - keyboards, Gene Chrisman - drums, Mike Leech - bas? Wayne Jackson - trompet. Zelfs met deze mensen, die Elvis' From Elvis in Memphis zo fantastisch maakten, klinkt deze plaat maar matig. Zou de kwaliteit dan toch aan Elvis hebben gelegen? Of mag ik gewoon stellen, dat de jaren 60 betere muziek heeft opgeleverd als de jaren 80? Of beide?

Wél een erg mooie hoes, spinout . Je eerste vraag zou ik met "ja" beantwoorden, en de tweede vraag is er zo een waar ik even over moet nadenken, al ben ik geneigd to "ja". Ondertussen zal ik dit album eens beluisteren, dat ergens in mijn platenkast staat.

Aardige samenwerking tussen Cash & Jennings, die reeds lang goeie vrienden waren. Zoals AbleMable hierboven vertelt, zijn ze een tijdje huisgenoten geweest. Grappig (of niet, bepaal dat vooral zelf) is dat ze beiden verslaafd waren aan amfetamines én dit voor elkaar geheim probeerden te houden.

De muziek zelf dan. Tien mooie liedjes, waarbij ik moet optekenen dat hun stemmen goed samen gaan. Er gaat een boel karakter in schuil. De productie is wat tam, helaas (Chips Moman is het 'm toch niet voor mij, blijkbaar), maar de toevoeging van Ralph Mooney is dan weer een pluspunt. Die man klinkt toch erg lekker op steelgitaar.

Het album wordt afgesloten met een cover van One Too Many Mornings, van Dylan's Times They Are A-Changin' uit 1964. Een solide uitvoering, maar geef me dan toch maar Dylan's prachtversie.

3 sterren

Op country gebied zijn dit wel mijn helden, dus toen ik dit ontdekte was ik razend benieuwd. En Jaa ik vind het en geslaagd album. Prachtig die 2 geweldige stemmen en grootheden bij elkaar.