Buckethead - Electric Tears (2002)

waarom is hier nog nooit op gestemd????? dit is een enorm goed album van buckethead,en dan zie ik wel 10 stemmen bij Giant Robot,dat slaat nergens op

Ik ben hier eigenlijk ook nooit aan toe gekomen, terwijl ik meer dan 30 buckethead cds in mijn bezit heb. Waar is dit mee te vergelijken? toch een beetje in de stijl van Colma?

Ja en iets meer met gevoelige gitaargeluiden,maar toch wel een beetje anders dan Colma

Ja en iets meer met gevoelige gitaargeluiden,maar toch wel een beetje anders dan Colma

Vandaag weer eens vele malen geluisterd. Inderdaad ff anders dan Colma: het gitaarwerk is ff steviger. Daarentegen niet minder ontspannend dan Colma!

Muziek is ok, alleen ik mis de zang.
De gitaarmuziek zou ik 3 ster geven, zonder zang wordt de cd minder.
Maakt voor mij 2,5 sterren.

Aan de ene kant een ontspannen cd, aan de andere kant mis ik ook wat afwisseling.

Electric Tears.

Geen drum te horen op het hele album en toch boeit het.
Buckethead is bekend met experimenteren, en dat pakt hier erg goed uit.
Helemaal in zijn element speelt hij de sterren van de hemel op The Way To Heaven.
Met name aan het eind hoor je enkele uitschieters, (Witches On The Heath)
Elk nummer lijkt een eigen betekenis te hebben, en het blijft voortdurend spannend.
Na afloop lijkt de titel van het album plots nog mooier.
Erkenning is wel op zijn plaats voor dit multi-talent.
De man met het KFC masker levert hier een erg sterk album af wat zeker 4 sterren verdient.

Buckethead, onthoudt die naam!

Electric Tears is plaat nummer 3 in mijn "Buckethead" revival. Electric Tears heeft gelijkenissen met Colma. Enkel is dit album volledig zang- en drumloos. En dit is meteen al een struikelpunt voor mensen die voor de eerste keer kennis maken. Het is een album die tijd nodig heeft. Ideaal voor de lange autoritten. En al zeker tijdens de avond of nacht. Als de zon gaan slapen is. Electric Tears moet het vooral van z'n geheel hebben. Alhoewel er 1 nummer er met kop en schouders boven staat. Dat is het magistrale Padmasana. Absoluut 1 van de mooiste nummers (samen met Soothsayer) die de heer Carroll uit z'n gitaar toverde. Ook Angel Monster vind ik geweldig. Het kostte me enige moeite om deze parel terug onder de knie te krijgen. Toch een plaatje die gerust wat meer van onder het stof mag gehaald worden. Electric Tears is een fluwelen pareltje. Een plaat voor de geduldige luisteraar.