Battle Beast - Battle Beast (2013)

Een schijfje met twee gezichten. Wel twee leuke gezichten. Dat wel. Enerzijds ratelende heavy metal in het vette Let It Roar, Raven en het agressieve Fight, Kill, Die. Opzwepende nummers met veel vaart. Anderzijds is er de Dokkenachtige luchtigheid van typische 'hair'-meedeiners als Out In The Streets en Into The Heart Of Danger.

De obligate toetsenpartijen zou ik zoveel mogelijk weglaten de volgende keer. De gitaren doen genoeg. Toevallig zag ik ze dit weekend op de planken en daar waren de toetsen nauwelijks te horen. Onbedoeld kwam zodoende de hele handel veel vetter uit de verf dan op plaat.

Dat laat onverlet dat deze Finnen zeer wel in staat zijn om een aantal pakkende hardrock/metalsongs aan de geschiedschrijvingen toe te vertrouwen. Eenmaal in je kop; gaat het er maar lastig uit. Absolute smaakmaker is de flamboyante zangeres Noora Louhimo. Zij is behept met een soort Leather Leone-geluid voor wie dat nog wat zegt. Buitengewoon krachtig in de kopstem. Dat er dan nog een andere bladaap wat regeltjes moet gillen, is me een compleet raadsel.

Geen uitdagende plaat, maar wel een heel onderhoudende. Je moet wel een beetje besmet zijn met een traditioneel metalvirus. Want de clichés gieren als dolle wervelwinden door de groeven heen.

Black Ninja goed nummer. Maar vind de zang niet geweldig in nummers als Let It Roar, waar ze wat té hees wordt naar mijn mening.

Ik heb ze live gezien en ik vind die griet echt geweldig. De vorige zangeres was technisch gezien wel iets beter.

Naar Battle Beast luister ik enkel voor de hits, die blijven hangen als planten in de vacht van mijn hond. En hier staan toch wel bovengemiddeld veel hitjes op in vergelijking met de andere Battle Beast-platen die ik ken (oa Let It Roar, Neuromancer, Raven, Into the Heart of Danger, ...). Wat een band is het toch.