Boz Scaggs - Middle Man (1980)

Niet zo goed als Silk Degrees, maar wel weer beter dan voorganger Down Two Then Left (1977). De live-uitvoeringen van Jojo en Breakdown Dead Ahead op de live-cd/dvd Greatest Hits Live (2004) laten zien dat ze de tand des tijds nog goed hebben doorstaan.

Anders dan op z'n ongeïnspireerde voorganger, vliegen op Middle Man de vonken er wel weer regelmatig vanaf. Helaas voor mij is de diepgang die hij pre-Slow Dancer had niet terug maar melodies slaat hij de spijker weer regelmatig op de kop. Breakdown Dead Ahead heeft een geweldige hook die het tot wereldhit had kunnen promoveren maar helaasch wou het publiek niet echt bijten en hing hij een paar jaar later z'n gitaar ( voorlopig ) aan de wilgen om een restaurant te beginnen.

Voor mij samen met Silk Degrees de kennismaking met Boz in het begin van de 80's. Ik heb de man altijd erg sophistaced (oef) gevonden. Van dit album staan me jojo en Simone nog altijd prima bij met Breakdown Dead Ahead kort daarachter. Prima songs.

Yup ! You Got Some Imagination heb ik zelfs nog gespeeld met m'n hi-energy band in de vroege 80s

Nogal glad album, dat echter toch een paar pluspunten heeft waardoor ik het al diverse malen heb beluisterd. Als ik het niet bij de kringloopwinkel was tegengekomen (een Japanse cd uit 1982) voor een bedrag waar ik geen pijn van lijd had ik het echter niet aangeschaft. Het glijdt goed naar binnen door de hier en daar toch wel sterke melodieën en stiekeme hooks. Boz' aangename stem doet voor mij de rest. Alleen die productie, die vind ik tamelijk onaantrekkelijk, of ben ik nu te streng? Goede musici, dat wel.

Ik ken lang niet alles van Boz Scaggs, maar deze smaakt me prima. Niet zo goed als Silk degrees, maar wel enigszins vergelijkbaar, omdat de man met z'n prachtige soulvolle stem zich ook hier laat begeleiden door - in dit geval geïnspireerde - sessiekrachten, waarbij het geluid van de Toto-leden vrij sterk naar voren komt. Vooral in een rocker als Breakdown dead ahead, wat destijds de eerste single was, en een top 20-hit in de VS. Net als de opvolger Jojo trouwens.

De productie sluit aan bij commerciele pop-albums die begin jaren tachtig uitkwamen: wat rockeriger dan de gemiddelde 'witte soulplaat', maar wel vrij gelikt. Ik heb er geen problemen mee. Aangenaam luistervoer, met in sommige nummers ook gewoon een heel lekkere 'groove'.