Ozark Henry - Stay Gold (2013)

ben wel eens benieuwd naar deze. Zijn nieuwe single is wel ok

Hmmm wtf is het nut van de bonustrack op de zogenaamde deluxe editie?

6!!!! radio edit's van nummer op het album, gaande van 1 minuut tot 3 minuten, zijn dit dan de singles van deze cd? Knieval naar de radio want een nummer van 4 minuten draaien we toch niet, met alle respect als hij (natuurlijk) airplay wil maar zo toch niet....

Bv de edit van de 1ste single, 1minuut en 12 sec eraf, zo verneuk je toch je nummer, de 7 instrumentale versies zijn wel even leuk maar voegen voor mij persoonlijk niks toe.

Hoe dan ook een betere cd dan de draak die Hvelreki wel was....

Laten we de bonustracks alstublieft negeren ja. Totaal onnodig. De overige 10 tracks doen na de slechtste Ozark plaat Hvelraaktmeniet mijn Henry Hart sneller kloppen. Morgen binnen via Bol.

erg van die radio-edits...de nieuwe single met die italiaanse titel is zeker beter dan die 1ste grijsgedraaide met die irritante ohoh's
al klinkt het heel gladjes

Tsja ik heb hem bij release alweer gekocht, zoals ik nog steeds doe bij een nieuw album van Ozark Henry. Dit album heeft weinig aandacht gekregen en heeft desondanks zijn grootste hit opgeleverd. Dat nummer, albumversie, met de Latijnse titel is gewoon erg mooi, jammer van de hoogdravende titel, ook dat is wellicht een beetje Piet.

Ozark Henry is vooral veel nostalgie, zo ook Admiral Freebee, ik durf niet te zeggen of ik nog steeds albums zou kopen/concerten bezoeken indien Ozark anno 2013 een beginnend artiest zou zijn. Laatste concert viel me ook tegen, dat het zangeresje op dit album een belangrijke rol speelt is ok, maar om haar nu ook live voor de helft of volledig klassiekers als Indian Summer of At Sea te horen zingen gaat me wat ver.

Nu, nostalgie of niet, hij heeft wel degelijk zeer mooie muziek afgeleverd. The Sailor, Not The Sea is essentieel Belpop materiaal en het daaropvolgende album (met de herfstkleurige hoes) is wellicht zijn mooiste. Deed me erg denken aan Roxy's Avalon. Een tijdje geleden las ik per toeval dat grote inspiratie voor dat album Roxy's Flesh+Blood was. Zo zie je maar.

Hetgeen waar ik bij Ozark Henry blijf hangen is dat het prima verzorgde muziek is, met een aantal pakkende momenten, maar dat het als geheel een beetje aan mij voorbij trekt. Wat mij in het begin boeide was toch dat ietwat tegendraadse in zijn muziek en de drang om nieuwe wegen te verkennen. Bij de laatste paar albums die ik geluisterd heb lijkt dat wat meer naar de achtergrond te zijn geplaatst. Wat overblijft is degelijke muziek, die niet meer of minder opvalt als vele soortgelijke muziekmakkers.