Arab Strap - The Last Romance (2005)

Op meerdere fronten is dit een goede plaat. Er is meer afwisseling dan op menig voorganger, het klinkt bij tijd en wijlen een stuk opgewekter en de plaat is niet te lang. Niet hun beste, wel hun meest bijzondere.

idd Norse, de meest bijzondere van Arab Strap. Bij voorkeur te draaien nadat je bent lamgelegd door 'Gentlemen' van Afghan Whigs en naar een toegift verlangt.

erg mooie muziek,
die stem van malcom middleton heeft iets moois

If There's No Hope For Us is echt geniaal.. rest van het album bevalt ook erg goed.

ik dacht dat aidan moffat het meeste zong?

Alles zelfs!

geweldige lyrics

The Last Romance vormt wat mij betreft het absolute hoogtepunt van het toch al indrukwekkende oeuvre van Arab Strap. Ik was al liefhebber van het monotone gebrabbel van Moffat in combinatie met de al maar voortdreunende beats van Middleton en The Last Romance heeft deze liefde alleen maar versterkt.

Eindelijk horen we een Arab Strap dat een beetje verliefd is geworden op de wereld. Uiteraard wordt de klassieke Arab Strap thematiek niet vermeden (seks, drank, obscure vriendinnetjes, meer drank), maar er is nu ook ruimte voor een vleugje optimisme. Moffat maakt toespelingen/schijnbewegingen richting de liefde en de beats van Middleton klinken frisser dan ooit tevoren.

Nummers als Speed-date, Dream Sequence (Het hoogtepunt van deze plaat wat mij betreft) en There is no ending zijn exemplarisch voor dit nieuwe elan. Dit duo heeft met zijn laatste studioplaat een werk afgeleverd dat alle voorgaande platen nog even overtreft. Voor mij is dit dan ook een intiem en obsceen meesterwerk. De drank is op, de pub is gesloten; Arab Strap heeft gesproken, we kunnen voldaan naar huis.

5 sterren

Chemikal Underground heeft ons veel moois gebracht: de eerste EP van Interpol, de schromelijk ondergewaardeerde baarden van Aereogramme, de postrock van Mogwai, en de schaamteloze ontboezemingen van Aidan Moffet en zijn partner in crime Malcolm Middleton.

De zwanezang van Arab Strap was meteen het beste album wat ze opgenomen hebben, de meest rauwe teksten verpakt in de meest prachtige zinnen, geilheid met het besef van vergankelijkheid, als Prince die als Jehova's Getuige aan de deur een erectie probeert te verkopen.
Op The End of Romance staan pure popsongs vol hoop, geloof, en lust.
Die lust gaat uiteindelijk over in liefde met een hoofdletter L.

Mijn eerste kennismaking met de band, dit blijkt hun zwanenzang te zijn?
Op mijn gemak op spotify beluisterd en ik moet zeggen dar er wel enkele sterke nummers op staan zoals No Hope For Us, Don"t Ask Me To Dance,Come Round And Love Me & Dream Sequence.
Een aanfluiting vind ik dan weer Chat In Amsterdam.
De stem van de zanger heeft wel wat raakvlakken met Steve Kilbey van The Church.

Kom ( voorlopig ? ) op 3 sterren, na herbeluistering blijven de 4 hierboven vermelde nummers erbovenuit steken daarbij heeft zich ondertussen ook de afsluiter gevoegd.
De andere helft beklijft minder, Stink is weinig indrukwekkend, Chat Im Amsterdam een verschrikking en de overige 3 nummers redelijk.
De donkere stem van Moffat kan ik hebben en ik zal zeker nog een ander album van de heren gaan luisteren.
Mijn nieuwsgierigheid naar deze groep is wel gewekt.

Mooiste wat ik totnutoe van Arab Strap heb gehoord. Wordt steeds mooier. Alsof hij in mijn huiskamer zijn hart staat leeg te storten met de geur van verschraalde ale en goedkope sigaretten erbij.

En beddegoed. Bij Arab Strap ruik je beddegoed.

"At least The Bedroom Stinks"

Een wat minder zware bevalling dit album van Arab Strap. Luister maar naar (If There's) No Hope for Us. Daar wordt een mens zo waar vrolijk van. Maar ook de rest is overwegend luchtiger dan op de voorgangers.
Chat in Amsterdam, Winter 2003 is een lelijke eend in de bijt en past naar mijn mening niet echt op het album. Een nog onuitgebroed ei van eerder (2003)?
Toch verlaag ik van 4 naar 3,5*. 4* is gewoon wat te veel van het goede.