Testament - The Gathering (1999)

Ik wou dat je (net als op facebook) iemands bericht kan 'liken'.... Maar bij deze....

Volle mep voor deze uberbrute thrashplaat!

Geweldig hoe dit album begint. Rustige sfeervolle intro en dan bam! Vol d'r op zonder dollen.
Laatst weer eens gehoord; nog niks aan kracht ingeboet.

Enorm vette Testament plaat. Denk wel hun beste, al blijft "New Order" ook een meesterwerkje. Doet soms weer wat denken aan het ouwe werk maar dan veel vetter ingespeeld en opgenomen.

Prijsbeest: Eyes Of Wrath

Legions of the Damned en DNR zijn toch wel errug vet.....

Snelle en erg agressieve thrashnummers, zoals ik ze graag hoor.
Vingervlugge solo's van James Murphy.... Heerlijk....

Terwijl de meeste thrashbands eind jaren negentig in een identiteiscrisis zaten/de commerciele kant opgingen leverde Testament gewoon de smerigste en hardste plaat uit hun catalogus af.

Terwijl de meeste thrashbands eind jaren negentig in een identiteiscrisis zaten of de commerciele kant opgingen kwam Testament gewoon met deze beenharde knaller. Mooi werk.

Een halve ster eraf. Op dit album staat een aantal erg goede nummers, maar ik merk toch dat de tweede helft van het album (uitgezonderd The fall of Sipledome) me wat minder boeit.

Hele strakke plaat. Compacte songs met sterke riffs en een hoofdrol voor de drummer. Bijna alles in de hoogste versnelling. Kan vermoeiend overkomen maar met de juiste mind set is het een echte knaller. De gitaarsoloos zijn misschien minder uitgebreidt maar de heavy riffing vergoed veel. Plaatje is voorbij gesneld voor je het goed en wel in de gaten hebt.
Riding the snake bevat veel variatie en geweldige baslijnen en is voor mij het hoogtepunt. Productie van Andy Sneap is ook erg sterk.

Testament meets Dave Lomardo, dat moet wel een goede plaat opleveren en dat doet het gelukkig ook. Testament klinkt op The Gathering als herboren.

Helemaal mee eens; sterk album.

Beste album van ze ..en Dave tilt het naar een hoger niveau

Testament had zijn identiteitscrisis al achter de rug en revancheert zich met deze plaat voor de verder matige platen die ze in de jaren negentig afleverden, al kan 'Low' me ook nog wel bekoren.

'The Gathering' is een heerlijk thrash album dat, mede door de prettige speelduur, elke luisterbeurt blijft boeien.

Fenomenaal thrash album. Rauw, snel en heavy!

4*

Dave Lombardo en Steve DiGiorgio in de ritmesectie... dat moet toch wel iets spectaculairs opleveren? Ja, dat doet het zeker. Waar ik Lombardo bij Slayer nooit heel boeiend heb gevonden (lang verhaal, maar gewoon echt niet mijn band), vind ik zijn drums hier heel erg afwisselend en spectaculair te noemen. En waar Demonic oppervlakkig hard was, zjin de composities hier intens en tot op het bot ruig. Ik geloof niet dat ik de band ooit zo'n heavy nummer heb horen spelen als Legion Of The Damned.

Niet alleen dat: de songs zijn heerlijk afwisselend. Als ik een punt van kritiek moet geven, is het feit dat ik Chuck Billy nog steeds iets teveel vind grunten (ik hoor hem toch echt het liefste normaal zingen), maar omdat het songmateriaal gewoon veel beter is, kan ik hier moeilijk echt boos over worden. DiGorgio speelt daarnaast ook echt de sterren van de hemel. Ik zou zodoende bijna vergeten dat er wat mij betreft nog te weinig solo's op het album staan. Ik vind Low persoonlijk net iets meer hoogtepunten hebben, maar ik voorzie dat The Gathering in de toekomst nog wel een hogere score kan krijgen.

Voorlopige tussenstand:
1. The New Order
2. Low
3. The Gathering
4. The Legacy
5. Souls Of Black
6. The Ritual
7. Practice What You Preach
8. Demonic

Nu heb ik de hoge scores wel gezien, maar na het dramatisch slechte Demonic ging ik er niet van uit dat de volgende uberhaupt een voldoende zou krijgen. The Gathering gaat toch zeker wel de boeken in als een van de betere platen van Testament. Ik sta er zelf wel een beetje van te kijken dat ik na de eerste twee platen nog vaak naar mooie voldoendes grijp om albums te beoordelen. Ik zal altijd wel een hekel hebben aan hoe Testament, en dan vooral Chuck Billy, zich gedraagt, maar met deze albums is weinig mis. Chuck Billy doet het goed hier. Hij en de mannen klinken weer erg gemotiveerd. Het album swingt en bevat een aantal uitstekende songs. Steve Digiorgio is duidelijk aanwezig en Dave Lombardo levert interessanter werk af dan hij ooit bij Slayer gedaan heeft. Ook belangrijk is dat dit album niet voortdurend aggressief is, maar het tempo ook enkele malen laat zakken om een fijne, naargeestige sfeer neer te zetten. Die afwisseling maakt het album echt een stuk beter en het maakt direct duidelijk dat veel te weinig bands dat doen. Ik had dit album graag afgebrand, maar ik kan niet ontkennen dat het best goed in elkaar steekt.


Tussenstand:
1. The New Order
2. The Legacy
3. The Gathering
4. Low
5. Souls Of Black
6. The Ritual
7. Practice What You Preach
8. Demonic

Op de een of andere manier krijg ik maar geen klik met dit schijfje, met Lombardo op drums, nummers die in het verlengde van het uitstekende Low liggen kan er toch weinig fout gaan maar het plaatje kent voor mij maar weinig echte hoogtepunten. Het geheel is solide, het drumwerk is machtig en Billy lijkt wel pissiger dan ooit maar de grunt die hij ten gehore brengt kan mij niet bekoren. De nummers waarin het midtempo materiaal wordt afgewisseld met snellere stukken zoals True Believer en 3 Days in Darkness zijn prima songs maar een stuk als Legions of the Dead (hoe bruut en krachtig ook) kan mij gestolen worden. Riding the Snake en Allegiance klinken vervolgens weer solide en instrumentale afsluiter Hammer of the Gods bevat een lekkere sompige groove. Wellicht dat Low (mijn favoriete worp uit het oeuvre) voor mij meer hoogtepunten herbergt, maar er zijn maar weinig nummers op The Gathering die zich aan mij opdringen hoewel het album wel een coherent geheel vormt. Een dikke voldoende derhalve maar geen plaat die ik nog vaak opleg.

The Gathering is de opvolger van Demonic en bij opener D.N.R. wordt al direct duidelijk waar de focus op ligt; brute kracht in snelle songs. De riffs worden op je afgevuurd, Billy wisselt weer wat meer af tussen grunten en zijn normale stem, hoewel ik het eerste bij hem niet zo apprecieer. Hoewel The Gathering redelijk in het verlengde ligt van Low, wil dit plaatje mij ook na talloze luisterbeurten maar niet volledig in zijn greep krijgen. Dat ligt niet aan een song als True Believer, een waanzinnige groove en een machtig middenstuk, een topper. Legions Of The Dead vind ik dan weer helemaal niks, lange halen, snel thuis dat idee, hoewel het technisch gezien knap in elkaar steekt. Careful What You Wish For is weer een slag beter, de ritmesectie draait hier volle productie. Allegiance; zelfde laken het pak.
Desalniettemin mis ik wat variatie, enkele akoestische stukken of een song dat dezelfde signatuur kent als Trail of Tears had de schijf goed gedaan.

Tussenstand:

1. Low
2. The New Order
3. Souls of Black
4. The Legacy
5. The Gathering
6. The Ritual
7. Practice What You Preach
8. Demonic

Lombardo with friends - The Gathering. Beter kan ik het niet beschrijven. Billy zet zijn death vocalen er maar bij aan om nog wat spartelend weerstand te bieden aan de dubbele bass drums. Bostaph en Hoglan zijn hierna aan de beurt maar het tipt toch net niet aan de meester drummer alhier. Is dit Lombardo's beste album die hij ooit van drums heeft voorzien? ( de vraag is retorisch en kan alleen met ja worden beantwoord)

Helaas pindakaas maar voor mij blijft dat toch Reign in Blood.

Haha, I knew it!