Johnny Cash - The Holy Land (1969)

Tsja, wat moet je met dit album als ongelovige? Op zich hoeft een door geloof geinspireerde plaat niet altijd onverteerbaar te zijn, maar deze gaat me te ver. Cash was een gelovig man en soms heeft hij ook prachtig door geloof geinspireerde songs geschreven en vertolkt. Maar dit album wat een soort eerbetoon is aan het Heilige Land en ook een soort reisverslag van de reis die hij samen met zijn vrouw June Carter maakte door Israel. Maar het gelul tussendoor is hoogst irritant en de songs zijn ook niet geweldig.
Overigens is dit het laatste album waarop vaste gitarist van The Tenneesee Tree, Luther Perkins, meespeelde. Luther Perkins kwam in 1968 te overlijden na in slaap gevallen te zijn met een brandende sigaret....

Staat met Daddy Sang Bass toch in elk geval één leuk nummer op, en nog een hit geweest bovendien. Gelukkig hoef je dit album niet aan te schaffen om dat liedje te scoren.

Dat klopt maar ik heb laatst de box The Complete Columbia Album Collection van hem aangeschaft en ben er chronologisch erdoor heen aan het gaan en ja, dan kom je dus ook bij dit album terecht, die zit er ook in...dus heb hem nu maar die zal de box niet meer uitkomen, denk ik...

Ik volg je reis door het oeuvre van Cash. Zo'n complete box is heel verleidelijk maar je zult regelmatig vreemde albums tegenkomen. Het is niet anders.

De songs zelf zijn niet eens slecht; Daddy Sang Bass, geschreven door Carl Perkins, is zelfs een ronduit goeie song. Neen, het zijn vooral de vele zogeheten narratives (fragmentarische indrukken van Johnny Cash en sporadisch ook June Carter die hij met een taperecorder opnam tijdens hun reis in Israel) die me op de heupen werken. Nu doet Cash dit wel meer op zijn albums, maar hier stoort het me toch wel omwille van de kwantiteit, en het feit dat dit steeds weer voor een onderbreking van het ritme zorgt.

Ach, Cash heeft zoveel albums gemaakt dat er altijd wel 'ns wat mindere kost tussenzit. En dit is voor mij dus zo'n album.

1,5 sterren