Def Leppard - Slang (1996)

Leppard's beste album, hoewel Slang nogal afwijkt van voorgaand werk. De songs hebben een grungy, psychedelische, donkere inslag. De oude Leppard-stijl is nog slechts bij vlagen herkenbaar.

De songs zijn stuk voor stuk ijzersterk en het getuigt van moed om zo'n album te maken, dat toch wel anders is dan wat mensen verwachten van de band. Helaas is dit daarom misschien een van de minder populaire Leppard-platen, die echter toch nog goed was voor een verkoop van ruim 3 miljoen exemplaren.

Dit is inderdaad een leuk en erg veelzijdig plaatje. De oude Leppard-sound is hier en daar nog wel aanwezig, maar de band heeft gekozen voor een alternatieve, donkere sound, gevat in prachtige nummertjes. Mijn nummer 1 van dit album is Deliver Me. Doet me denken aan Nirvana, hoewel laatstgenoemde band deze song nooit zo goed uit had kunnen voeren

Het laatste nummer Pearl of Euphoria is vrij zouteloos maar voor de rest zijn dit songs van wereldklasse!

In een donkere periode waarin melodieuze rockbands het erg moeilijk hadden het hoofd bover water te houden, waarin menige band die in de jaren ’80 nog goed was voor miljoenenverkopen het bijltje erbij neer legde en waarin gitaarsolo’s not done anymore waren, is Def Leppard er toch in geslaagd een vrij sterke plaat uit te brengen. Zoals al eerder aangegeven, is de band met Slang een nogal andere koers gaan varen dan voorheen het geval was. De melodieuze en soms zelfs bombastische gitaarrock van de heren heeft plaats gemaakt voor een sober en ingetogen geluid. Veel fans hebben dat de band nooit kunnen vergeven en en masse haakten zij dan ook af.

Wat het album betreft, had het bij mij tijd nodig om te groeien. Daar waar de band de luisteraar op andere platen direct weet te verrassen met strakke gitaarriffs, melodieuze loopjes en een vol en melodieus geluid, was van mij van begin af aan duidelijk dat dit bij Slang niet het geval was. Het album begint voortvarend met het met oosterse melodieën opgevulde Truth?, met een experimenteerdrift die op het voorgaande studioalbum, Adrenalize, ver te zoeken was. Alles wat Hysteria en Adrenalize zo succesvol maakte, ontbrak op Slang. Een moedige keuze, aangezien de band hier duidelijk voor vernieuwing heeft geopteerd.

Het tweede nummer Turn to Dust is naar mijn mening een typisch jaren ’90 grungeachtig rocknummer. Enigszins inhakend op het geluid van bands als Nirvana en Pearl Jam, is te horen dat ook Deliver Me dezelfde kant opgaat qua sound. Zeer bekwaam gedaan, maar toch wel heel anders dan het vroegere materiaal.

Eigenlijk bevat Slang geen mindere nummers, hoewel Gift of Flesh nogal recht-door-zee klinkt en daardoor een spontane maar niet al te diepzinnige indruk maakt. Een goed nummer, maar minder sterk dan het overgrote deel van de plaat. Het titelnummer zelf heb ik echter nooit kunnen waarderen. Retecommercieel en in dat opzicht staat het haaks op de andere songs van het album.

Opvallend is aan deze plaat dat ik juist de ballads het meeste kan waarderen, daar waar op albums als Hysteria en Adrenalize deze songs naar mijn gevoel juist tot de minder sterke behoren en daar waar ik over het algemeen geen liefhebber ben van ballads. Het aan de overleden gitarist Steve Clark RIP opgedragen Blood Runs Cold is wat dat betreft een fantastisch, melancholisch nummer met een prachtige melodie en een enorme diepgang. Hetzelfde geldt min of meer voor Breathe a Sigh, waarin jaren ’90 pop overtuigend gemengd wordt met de oude vertrouwde sound. In een aantal nummers zijn zelfs op smaakvolle folk- en psychedelische invloeden geïntegreerd, zonder radicaal van koers te veranderen. Die veelzijdigheid en vernieuwing - maar toch ook de herkenbaarheid - maakt deze plaat tot een absoluut meesterwerk voor mij.

Al bij al een zeer sterke plaat, die echter bij de release totaal over het hoofd werd gezien. Niettemin nog altijd goed voor een miljoenenverkoop, maar in de VS – van oudsher het land waar de band maanden, soms jaren lang voor volle stadions en concerthallen tourde – vielen de verkopen enorm tegen. Tegenwoordig wordt Slang beter op waarde geschat door muziekrecensenten, maar de verdiende waardering heeft deze plaat nooit gekregen. Jammer...

Where does love go when it dies is van zeer grote schoonheid.

Ik moet de rest nog luisteren, maar mijn god, Breathe A Sigh is verdorie net of ik Backstreet Boys aan het luisteren ben!

Ik hoor hier eigenlijk weinig donkers en grunge in. Dit zijn gewoon pop/rock songs aangevuld met zoete ballads. Af en toe een lekker riffje maar grunge hoor ik hier niet in

Destijds een afknapper van jewelste dit album!! Dit soort muziek wil ik helemaal niet horen van deze band! Het getuigd inderdaad van moed dat ze dit deden maar erg geslaagd was het niet.
Op een enkel nummer na (All I want is everything en Slang) is het allemaal 10 x niks vind ik. Gelukkig zagen de heren het zelf ook in dat dit niet echt het pad was wat ze moesten betreden en kwamen ze sterk terug met Euphoria!

Heb de 'Strictly Limited Edition' dubbel-cd, met op cd2 live accoustissche versies van Armageddon It, Two Steps Behind, From the Inside, Animal, When Love and Hate Collide en Pour Some Sugar On Me.

Goeie, eigenwijze plaat. Def Leppard klinkt meer ingetogen en veel warmer dan het pompeuze werk uit de jaren 80. Ze werden beticht van het springen op de grungetrein, ,maar buiten de voor Leppards doen sobere productionele aanpak en het iets donkerdere karakter vind ik dat wel meevallen.
Na het overdreven Adrenalize was het gewoon tijd voor een frisse nieuwe start. Met Slang is die missie wel geslaagd.

Opvallende reacties op een in mijn ogen prima, maar weinig bijzondere CD. De een noemt het een afknapper en een ander noemt het de beste Def Leppard. Beide redelijk overdreven reacties wat mij betreft. Nou ken ik lang niet alles van Def Leppard. Eigenlijk alleen Pyromania en Hysteria heel goed. Daar haalt deze het bij lange na niet bij. Ik ken ook Adrenalize redelijk. Dan is deze weer beter. Maar zonder de andere albums te kennen hoor je hier gewoon een prima hardrock CD zonder echte uitschieters, alleen Where does love go when it dies steekt er een beetje bovenuit. De connecties met grunge zie ik totaal niet.

Destijds vond ik dit erg goed..stevig en gruiziger dan de albums ervoor..kan sommige nummers nog wel pruimen maar beoordeel m nu iets minder..wel graag wat minder ballads op n album..1 of 2 is genoeg..en ze zijn van hun nogal vaak gezapig.

Sowieso vind ik dat bands te vaak nadenken bij het maken van albums qua soort nummers..zo van ok we hebben nu 6 stevige nummers 3 uptempo dus moeten er nu 3 rustige nummers bij en we eindigen met een lang en episch nummer..waarom niet gewoon 12 rockers..bam..

Deze gisteravond gedraaid na Adrenalize.
En wist niet wat ik hoorde. Een heel groot verschil dus.Kon me er ook niets meer van herinneren van vroeger.
Def Leppard gaat grunge, maar dan ook lang weer niet overal. En dan te bedenken dat dit in '96 alweer een beetje op zijn retour was.
Ik heb er zelfs R&B tussendoor gehoord, maar The Backstreet Boys dan weer net niet.
Het klinkt wel allemaal gruizig i.t.t. de gladde voorganger, maar goede songs kon ik er in eerste instantie na al die jaren niet uithalen.
Ik weet niet wat ik hiermee aan moet en of hij de speler nog een stuk of 5 keer gaat halen.

Geen goede songs? Bij where does love go when it dies breekt de hemel open man. 4 sterren voor deze sfeervolle, moedige plaat van leppard.

Dit is een klasse prestatie van Leppard waarin ze de verderfelijke grunge periode enigszins omarmden , alhoewel die hun op zich niet vriendelijk gezind was , en met een plaat komen met psychedelische en rauwere invloeden dan voorheen in hun werk. Toch is de plaat duidelijk Leppard en schittert vooral het bluesy gitaarwerk van Collen en de prachtige gloedvolle zang van Elliot. Gekoppeld aan een aantal prima songs , ,waaronder het bloedstollend mooie Where Does love go when it dies, is dit zowaar een topper in hun oeuvre, en is het een verademing om hun muziek eens wat meer te horen ademen. 4,5 ster