Def Leppard - Euphoria (1999)

Leuk plaatje, maar voor Leppard-begrippen erg ondermaats. Euphoria is de opvolger van het sterke, gevarieerde en donkere Slang, waarop de band rigoureus van stijl veranderde.

Euphoria is een vrij modern rockalbum, dat mij (als fan zijnde n.b.) echter al vrij snel gaat vervelen, iets wat bij voorgaande Leppard-albums absoluut niet zo is. Dat wil niet direct zeggen dat Euphoria een slecht album is. Integendeel, songs als Demolition Man (met op drums een gastbijdrage van autocoureur Damon Hill), Promised, To Be Alive en Promises zijn toch wel aardige nummers.

Klapstuk van het album is echter Paper Sun, uitstekend opgebouwd; een fantastisch nummer. Het overgrote deel van de songs is overcommercieel/overgeproduceerd en af en toe lijkt het alsof ik sta te luisteren naar een Bon Jovi-kloon. 21st Century ShaLaLa Girl en All Night zijn daarvan de bekendste voorbeelden.

Het album is dus vrij onevenwichtig. Songs als Paper Sun en To Be Alive krijgen moeiteloos 5 sterren; als eindcijfer geef ik 4 sterren, en dat is nog positief. Euphoria is dus bepaald geen topper. Maar het zou nog veel erger worden met de opvolger...

ik vind Def leppard en Bon Jovi sowieso erg vergelijkbaar... en Paper sun is een van de eerste nummers hier waar ik aan denk bij het woord 'commercieel'.

Nou hoeft commercieel ook weer niet per se slecht te zijn. Het merendeel van het album is pakkend, net voldoende afwisselend en derhalve de moeite waard als je het niet te vaak hoort. Iets minder sterk dan Pyromania en Hysteria, sterker dan bijv. Adrenalize (en inderdaad: de opvolger... ). 3*

Helaas zijn Bon Jovi en Def Leppard de laatste jaren qua sound vergelijkbaar geworden... Paper Sun is qua opzet duidelijk anders dan het overgrote deel van het album, het valt op en daarom spreekt het mij wel aan. Demolition Man, To Be Alive en Disintegrate zijn ook nog wel aardig, maar dan houdt het m.i. wel op.

Ik zie de opvolger, X, als een kopie van Euphoria, maar dan een stuk slechter. In de VS sloeg het enorm aan, de Amerikaanse tour van X was vele malen langer en succesvoller dan de Europese.

Def Leppard laat op Euphoria een gebrek aan eigen stijl zien. Ik vind Hysteria en Adrenalize een klasse beter: goede (maar ook: catchy) songs en een herkenbare sound. Vooral dat laatste mis ik als ik naar Euphoria (en X) zit te luisteren.

Ik heb het album vandaag maar weer eens opgezet en dat was weer even wennen voor me. Ik blijf dit toch een misstap van de band zien, eigenlijk is alleen X van hetzelfde laken een pak.

Songs als To Be Alive en Guilty behoren onmiskenbaar tot het beste dat Leppard ooit heeft uitgebracht, maar het gros van Euphoria is ronduit middelmatig. Veelzeggend is dat ze van dit album vrijwel niets spelen tijdens live-optredens.

hm je noemt Paper Sun niet meer?

Ja, ik zie 't... ik ben 'm vergeten erbij te zetten. In deze donkere dagen kan ik namelijk wel wat zonlicht gebruiken

Oh, ik vermoedde iets van een 'inkeer' ofzo

Wel, mijn eerste reactie was ook meer dan een jaar terug. Ik heb hem verlaagd naar 2½*, grotendeels om dezelfde reden: het is, zelfs voor Def leppard begrippen, wel wat erg gepolijst geworden.

Vroeger vond ik met name Day after day wel een geweldig nummer... nu nog... uhm... aardig.

Ik heb 'm ook verlaagd, want ik vind 'm beduidend minder sterk dan High 'n' Dry en Hysteria, de sterkste platen, met Pyromania als goede derde.

Day After Day vind ik ook nog wel een aardig nummer, maar ik het luister het nog maar zelden. Hetzelfde geldt voor de rest van het album. Dieptepunten voor mij zijn 21st Century ShaLaLa Girl en All Night, m.i. het zwakste wat de band ooit heeft uitgebracht (samen met een handjevol nummers op X). Ook Goodbye, in de VS een vrij grote hit, heb ik nooit wat aan gevonden.

De twee beste tracks die ten tijde van Euphoria uitgebracht zijn, Worlds Collide en Immortal, zijn niet op het album verschenen (alleen als B-kantjes), dat vind ik jammer. Al bij al nog 3 sterren, een nipte voldoende

Ik vind dit dus één van de betere Leppard albums! Gelukkig grepen ze hierop weer terug naar hun eigen sound waarmee ze groot zijn geworden (koortjes, kamerbreed geluid, catchy refreinen enz.)
De produktie is echter niet té gladjes zoals op Adrenalize maar wat rauwer.
In tegenstelling tot DutchViking vind en vond ik Slang een misbaksel eerste klas! Dat soort muziek wil ik helemaal niet horen van Def Leppard. Maar goed, ieder z'n ding! Ik was in ieder geval blij dat Leppard weer teruggreep naar hun succesformule.
Enige missers op dit album zijn 21st Century girl en To be alive naar mij mening.

Op de voorgaande plaat Slang ruilde Def Leppard de larger-than-life rocksound van weleer in voor een wat soberder en ingetogener geluid. Op zichzelf een moedige poging vind ik, maar de plaat beklijfde toch niet echt zoals eerder werk van de band dat voorheen wel deed bij mij. Euphoria is weer een stap in de goede richting, waarop de band opvallend poppy klinkt maar ook melodieus als in haar hoogtijdagen.

Lange tijd heb ik bij het beluisteren van deze plaat een beetje op twee gedachten gehinkt. Is Euphoria een poging om de oude fans tevreden te stellen of om een nieuwe fanschare aan te boren? De plaat klonk bij het uitkomen in 1999 namelijk fris en modern, maar lijkt daarnaast ook terug te grijpen op de volle, catchy sound van platen als Hysteria en Adrenalize.

Met Promises en Goodbye had Def Leppard twee redelijke hits te pakken, waarbij ik Promises erg aardig vind klinken. Van de ballad Goodbye springt het glazuur echter zowat van mijn tanden, zo zoet. Het songmateriaal op Euphoria heb ik altijd weinig constant gevonden, met naast Promises als positieve uitschieters Demolition Man (met een gastrol voor autocoureur Damon Hill), Guilty en Paper Sun. Met nummers als het Leppard-onwaardige 21st Century Sha La La Girl en kleurloze composities To Be Alive en It’s Only Love daarentegen kan ik dan weer vrij weinig.

Al met al een redelijke plaat van Def Leppard, dat hierna met X en Songs from the Sparkle Lounge de neerwaartse spiraal weer inzette. De meest recente plaat heb ik nog niet gehoord, maar daar hoor ik goede berichten over. Misschien moet ik het dan toch maar eens een kans geven. Deze Euphoria scoort voor mij een nipte voldoende: 3*.

Heb de CD geleend en over meerdere dagen iedere dag een paar keer gehoord. Opent sterk met Demolition Man; een rocker die ook echt bijblijft. Daarna zitten Promises en Goodbye me niet echt in de weg en is Paper Sun een uitschieter. De nummers die me niet aanspreken komen vanaf Back in Your Face en zijn verder All Night, It's Only Love en 21st Century Sha La La La Girl. Na het wat Always with Me, Always with You (Joe Satriani) aandoende To Be Alive is de staart van het album bereikt, waarvan Disintegrate een uitstekende instrumental is en de rest me ook wel kan beklijven. Van mij ook een (nipte) voldoende.

Nipte voldoende? Elke plaat waar een monsterlijk goede, overpletterende song als Paper Sun op staat krijgt van mij 5 sterren. Bryan May gaf in een interview toe dat hij "weggeblazen" werd toen hij dit nummer voor het eerst hoorde. Wat een song! Wow.