Edguy - Mandrake (2001)

Uitstekende heavy/power-metalband uit Duitsland, een van de betere van de laatste jaren. Zanger Tobias Sammet wordt wel gezien als een kruising van Bruce Dickinson met Geoff Tate. Hoewel ik geen powermetal-liefhebber ben, is dit een alleraardigst plaatje. Vooral het epische, gevarieerde, ruim 10 minuten durende Pharaoh is geweldig.

Niet echt mijn band. Tears of a Mandrake, all the clowns en Jerusalem zijn wel goed maar dan heb je ook. 3,5*

Leuke band. Niet al hun albums zijn even goed, en een groot gedeelte van hun nummers is minder interessant.
MANDRAKE is wel een erg leuk album, met een paar fantastische platen als 'Tears Of A Mandrake', 'All The Clowns' en 'Pharaoh'.
Ik hoor bij veel van hun nummer overeenkomst met de zang van Bruce Dickinson.

4,5*

Jaren geleden heb ik deze band eens opgepikt naar aanleiding van hun album Theater Of Salvation. Dit album heb ik ook en na een recente luisterbeurt kan ik nu concluderen dat het allemaal niet zoveel voorstelt. Dit is degelijke powermetal met een sirene als zanger, typisch Duits. Het is allemaal erg degelijk en leuk voor een keertje, maar ik hoor toch liever wat meer vernuft. 2.0

Het laatste goede album van deze band naar mijn mening. Theatre of salvation blijft voor mij het favoriete album van ze maar deze mag er ook zijn. Ze stappen hier voor het eerst af van de stijl die ze tot dan toe hanteerden n.l. powermetal. Daardoor is het een erg afwisselend album geworden. De powermetal is nog wel aanwezig in nummers als Fallen angels, Save us now en Golden dawn maar ze gaan ook wat meer richting melodic rock (Tears of a mandrake, Jerusalem en All the clowns) en zelfs een episch stuk (The pharaoh). Hierna werd het per album minder vind ik.

Eigenlijk wel vreemd hoeveel mensen dit 'het laatste goede' Edguy album vinden. Dan is de verschuiving richting melodic rock / metal (of hoe je het ook noemt) en het soms clowneske imago van de band (met name de zanger) toch niet overal even goed ontvangen. Nu moet ik zeggen dat ik de cd's hierna ook zeker niet slecht vind - maar dat mijn interesse in Edguy inderdaad wel wat is afgenomen na 'Mandrake'.

Verder is dit na 'Theatre of Salvation' en de heropgenomen versie van 'The Savage Poetry' mijn favoriete Edguy cd. Tobias Sammet is een geweldige zanger - de nummers zijn afwisselend en het klinkt ook allemaal gewoon erg goed. Mijn favoriete nummers zijn het epische 'The pharaoh', de ballad 'Wash Away the Poison', 'Nailed to the Wheel' en 'Tears of a Mandrake'.

Edguy is zo'n band die niet echt volg, maar als ik het tegenkom vind ik het toch ook wel weer leuk. Op die manier heb ik een viertal Edguy cd's in de kast staan, waaronder deze.

Edguy maakt op Mandrake (en ook een beetje op de andere) precies de muziek zoals Helloween dat in 1988 voor het laatst deed. Ijzersterke powermetal. Soms episch, maar ook met een knipoog.
Songs als Mandrake, Jerusalem en Pharaoh zijn fantastische Teutoonse powermetalnummers waar menig genregenoot een voorbeeld aan kan nemen.
Het hoorbare enthousiasme en de spelvreugde werkt zeker aanstekelijk.

Redelijk goed album met catchy melodieën gebracht door uiteraard de krachtige stem van Sammet. Jammer is dat de nummers soms rond de refreinen zijn gebouwd, waar dan altijd zo'n jammerlijk koor onder moet. Die refreinen zijn dan meestal niet verkeerd, ze blijven toch in je hoofd hangen. Iets meer speling in de structuur van de songs had geen kwaad gekund echter, voor een tegenwicht.
Tekstueel vind ik het wel sterk door de afwisseling van epiek en 'normale' onderwerpen.

Ik ga voor een 3,5*. Best nummers zijn 'All the Clowns' en 'Painting on the Wall'.

Aardig. Ik vind Edguy niet echt bijzonder. Mandrake vind ik op zich niet verkeerd, met een paar mooie nummers. De cover is wel mooi.

Na Hellfire Club het beste album.

Tears of a Mandrake blijft een geniaal nummer

Er is een anniversary Editie uit met een extra nummer.
EDGUY Mandrake (Anniversary Edition) CD ::: ROOOAR Violent Zone (UK)