Pretty Maids - Future World (1987)

Samen met King Diamond gold Pretty Maids in de jaren '80 als het vlaggeschip van de Deense heavy muziekscene. Daar waar ik King Diamond (en zijn andere project Mercyful Fate) door 's mans hoge falsetzang nooit echt heb zien zitten, klikte het met dit vrouwelijk schoon direct

Future World is een van de meest energieke metalsongs van de jaren '80. Een opzwepend en ijzersterk nummer, maar helaas geldt dat niet voor het gehele album van deze Denen. Kant A is nog wel aardig, maar vervolgens gaat het een beetje op de automatische piloot. Jammer, want er had absoluut meer ingezeten.

Tweede worp van deze Denen uit Horsens en een mindere opvolger van de door mij gesmaakte Red, Hot and Heavy. Een album waarover ik ook het een en het ander kan zeggen. Allereerst verlaat gitarist Rick Hanson de groep om zich op het familieleven te storten, zodat Ken Hammer noodgedwongen alle gitaarpartijen voor zijn rekening moet nemen. Ten tweede krijgt de groep tijdens de opnamen ruzie met producer Eddie Kramer (hey, met een groot platenlabel achter je is geld geen probleem, in die tijd toch) die ontslagen wordt. Kevin Elson en Fleming Rasmussen (nog zo’n bekende naam in ons wereldje want o.a. Metallica) moeten de zaak redden. Midden 1987 verschijnt dan deze plaat en ze mikken duidelijk op de Amerikanen (fel hoorbaar vanaf nummer 6 Rodeo). Live helpt de Duitse gitarist Angel G. Schleiffer (ex-Sinner) hen uit de nood.
Prijsbeest op dit album is het titelnummer Future World, Yellow Rain is ook nog een mooie en Needles in the Dark vervolledigt mijn podium. Ik heb het opnieuw voor de songs waar tempo in zit. Leve Eye of the Storm, mijn favoriete soort song, de obligate powerballad, aiai. Vanaf Rodeo ontwaar ik ook een dip met een fel softer gitaargeluid. Een drie krijgen ze van mij.

Een alleszins redelijk geslaagde opvolger van het prima debuut! Het is inderdaad erg gericht op de Amerikaanse markt maar daar heb ik nooit zoveel moeite mee. Het aparte aan Pretty Maids vind ik altijd de stem van zanger Atkins. Hij heeft twee uitersten in z'n stemgeluid en vroeger dacht ik dan ook dat er 2 zangers aan het werk waren

Ja hij maakt gebruikt van twee verschillende registers, ja. het ene gewoon clean en dan ineens die ruigere variant. Geen tussenweg.

Ik vind het wel een goede plaat, maar Red Hot and Heavy vond ik beter. De balans tussen eenvoudige rockers en stevige powermetal vind ik af en toe wat raar overkomen op future World.
Alsof ze geen keus konden maken wat voor ene band ze wilen zijn.

Zo af en toe trek ik deze ook nog wel eens uit de kast,voornamelijk voor in de auto.
Het meerendeel van de nummers zoals Future world,Yellow rain en Needles zijn wmb nog steeds best aan te horen,wat ik overigens niet kan zeggen van het meerendeel van Jump the gun.
Het debuut is me niet bekend en zal ik me eens in gaan verdiepen.

Op Jump The Gun werd het accent op melodieuze stadionhardrock gelegd. Red, Hot And Heavy bevat meer archetypische heavy/power metal zoals dat de eerste helft van de jaren 80 in de VS veel gemaakt werd.
Ofschoon het een Deense band is, klinkt de band altijd erg Amerikaans.

Jump the gun ken ik (nog) niet. Maar als ik de omschrijvingen hierboven zo lees dan zou ik die wel eens interessant kunnen vinden...

Was mij ook niet bekend. Kende alleen deze. Maar debuut is (qua muziek) iets meer metal.

Een nieuwe luisterbeurt geeft een nieuwe betekenis aan tweeslachtigheid: dit is een hermafrodiet album, de helft krachtige nummers en de andere helft slappe kost. Je moet weten wat je wilt in het leven, dat is de kunst!

Bij de platenboer hadden ze op enig moment de LP hoezen van o.a. deze, Abigail van King Diamond en Don't Break the Oath van Mercyful Fate aan de muur hangen. Stond er als onwetend want beginnend hardrock / metal liefhebbertje (zal in 1987 zijn geweest) altijd met open mond naar te kijken. Heb ze geluisterd en daarna tenslotte ook alledrie aangeschaft, hoewel ik van deze het meeste spijt heb. De hoes is vele malen mooier dan de muziek.

Goh, schreef er net nog iets vergelijkbaars over bij whitesnake's Slide it in.

Van sommige bands heb je aan één album al genoeg en van sommige bands heb je al met één song het hoogtepunt bereikt. De titeltrack van dit album van Pretty Maids voldoet voor in je 80's metal collectie playlist.

Prima album met in mijn ogen niet een "echt" topnummer.
Rodeo en Future World zijn wel heerlijk om te horen, deze
steken er toch wel bovenuit en dan met name Rodeo.

Love games heb ik niks mee, skip ik altijd.
Twijfel tussen 3 of 3,5.