Cliff Richard - Now You See Me... ...Now You Don't (1982)

Ik vind dit qua muziek een nogal een schizofreen album.
'The only way out', 'Where do we go from here' en het prachtige 'Little town' bleven bij mij na de eerste luisterbeurt meteen hangen. 'The water is wide' vind ik erg vervelend. Peter & Gordon deden dit nummer veel beter.

Na het waterige en slappe Wired for Sound een perfect en strak Cliff album. Wat mindere singles maar wel een concept album. Eigenlijk gospel. De nummers 2,5,7 en 9 vormen een goed rock geheel.

Even wat positieve aandacht voor Cliff. Dit is inderdaad een sterke opvolger van Wired for Sound (1981). Meer rock, betere songs, niet overdreven modieus geproduceerd. Is dit een gospelalbum? Het is maar hoe je het bekijkt. De meeste songs zijn zonder meer multi-interpretabel. Lovesongs, waarbij je voor de you-persoon de naam van Jezus kunt invullen als je dat wilt. Thief in the Night en Son of Thunder doen denken aan The Alan Parsons Project in hun beste jaren. Uitstekende songs.

Little Town is natuurlijk ontegenzeggelijk een kerstnummer. Maakt dit album dan ook bij uitstek geschikt voor deze donkere dagen. Discovering is een fraai lied van Chris Eaton. Lichtgewicht nummers staan er ook wel op: First Date, The Water is Wide en het discoritme op It Has to Be You, It Has to Be Me is niet helemaal aan mij besteed. Toch, als geheel, een erg sterk en onderschat album van Cliff.

Sir Cliff Richard is dit jaar niet zo positief in het nieuws gekomen. Ernstige beschuldigingen, verdenkingen, geen enkel rechtsgeldig bewijs tot nu toe. Onschuldig dus tot het tegendeel bewezen is, wat mij betreft. Dit album verdient in elk geval meer dan het voordeel van de twijfel.