Snarky Puppy - The Only Constant (2006)
mijn stem
2 stemmen
0
Mssr Renard
geplaatst: 4 december 2019, 11:21 uur
Zo.
De eerste studioplaat van Snarky Puppy. Op deze plaat funkt de band nog niet zo hard als op latere platen. De muziek is hier heel ingetogen, pastoraal bijna. Een mooie, rustige jazzrockfusion-plaat die zo uit de jaren zeventig had kunnen komen.
De bandleider (bassist) Michael League heeft zelf vijf composities aangedragen, waarbij al direct een grote rol is weggelegd voor toetsenist Bill Laurance. Verder kent de band een fijne blaassectie (2 saxspelers, een trompettist en trombonist). Ook heeft de band twee gitaristen maar harde rock wordt het nergens.
Er worden hele fijne, warme grooves neergelegd waar iedereen op kan soleren. Eigenlijk wordt dit al gedaan sinds de begindagen van de jazz en later de fusion. En toch springt deze band eruit. Misschien dat het samenspel in combinatie met de fijne composities nét even die meerwaarde heeft.
Overigens gaat de band op sommige nummers wel wat los, zoals op het eindstuk van Precipice, maar dat zijn maar korte stukjes, dus echt rock wordt het nergens. Revisited heeft dan weer mooi akoestisch gitaarwerk, wat dan middenin overgaat om wat meer gitaar-gerichte fusion, maar niet heavy, eerder smooth.
Fijn om deze band zo te ontdekken. En ik vind het een eer dat ik hun eerste plaat mag reviewen op deze site. Een dikke aanbeveling.
De eerste studioplaat van Snarky Puppy. Op deze plaat funkt de band nog niet zo hard als op latere platen. De muziek is hier heel ingetogen, pastoraal bijna. Een mooie, rustige jazzrockfusion-plaat die zo uit de jaren zeventig had kunnen komen.
De bandleider (bassist) Michael League heeft zelf vijf composities aangedragen, waarbij al direct een grote rol is weggelegd voor toetsenist Bill Laurance. Verder kent de band een fijne blaassectie (2 saxspelers, een trompettist en trombonist). Ook heeft de band twee gitaristen maar harde rock wordt het nergens.
Er worden hele fijne, warme grooves neergelegd waar iedereen op kan soleren. Eigenlijk wordt dit al gedaan sinds de begindagen van de jazz en later de fusion. En toch springt deze band eruit. Misschien dat het samenspel in combinatie met de fijne composities nét even die meerwaarde heeft.
Overigens gaat de band op sommige nummers wel wat los, zoals op het eindstuk van Precipice, maar dat zijn maar korte stukjes, dus echt rock wordt het nergens. Revisited heeft dan weer mooi akoestisch gitaarwerk, wat dan middenin overgaat om wat meer gitaar-gerichte fusion, maar niet heavy, eerder smooth.
Fijn om deze band zo te ontdekken. En ik vind het een eer dat ik hun eerste plaat mag reviewen op deze site. Een dikke aanbeveling.
* denotes required fields.
* denotes required fields.