Winger - In the Heart of the Young (1990)

Een niet meer dan iets boven de middelmaat uitkomend album, dat ook nog eens glad geproduceerd is. Maar je hoort, dat de muzikanten meer in hun mars hebben. Alleen komt het er niet uit.

Het komt er wel uit Rinus alleen wordt dat behoorlijk verkloot door de produktie mijns inziens. Toch vind ik dit op z'n tijd best een lekker album om te luisteren. Nummers als Rainbow in the rose, Can't get enough, Under one condition, You are the saint I am the sinner en de weergaloze ballad Miles away gaan er bij mij in als koek! Daarnaast is Kip Winger een geweldige zanger natuurlijk.

Dit album verdient toch wel wat meer aandacht. Liefhebbers van melodieuze hardrock (denk bijvoorbeeld aan Europe ten tijde van Out Of This World) kunnen hun hartje hier toch wel ophalen. Sterke opener Can't Get Enuff heeft een Def Leppard-vibe met een mooi gezongen refrein. Het al eerder vermelde Europe klinkt sterk door in Easy Come Easy Go.
Miles Away is een mierzoete ballad, ideaal voor een slow met je geliefde.
Hoogtepunten van dit album zijn Rainbow In The Rose en afsluiter In The Heart Of The Young.
De intro van Baptized By Fire is ook erg opmerkelijk.

Toch vind ik hun laatste album het beste wat ze gemaakt hebben!

Ligt dat in de lijn van dit album? Qua produktie klinkt deze uiteraard wat gedateerd maar ik hou wel van die 80's sound...Ondanks dat het een 90's album is.

Hun laatste album (Karma) klinkt veel vetter en direkter dan deze. En ook de songs zijn zeker niet minder. Persoonlijk vind ik ze zelfs beter dan die op deze maar da's natuurlijk een kwestie van smaak.

Hier en daar net wat te glad als je het mij vraagt.
"Miles Away" is dan wel weer een persoonlijke Winger favoriet van me, maar voor de rest staan er niet zulke hele bijzondere nummers op dit album. Het klinkt allemaal wel aardig, maar mocht wel iets meer vlammen zoals op het debuut. Dat mis ik hier een beetje.

Een meer dan verdienstelijke opvolger van het debuut, de nummers zijn aalglad, poppy en vechten om het hardst om airplay op de rock vriendelijke radio stations van de VS destijds. Desalniettemin is het album best aan te horen. De meeste nummers wurmen zich al na 1 luisterbeurt tussen de oren en dat is soms helemaal niet erg. Can't Get Enough, Loosen Up, Rainbow in the Rose, en het swingende Baptized by Fire klinken allemaal prima en zitten goed in elkaar. Dat de andere helft van het songmateriaal zich een weg baande naar de tienermeisjes; het zij ze vergeven. Dat de heren door het cartooneske duo van MTV destijds de grond in werden geboord lag aan de tijdsgeest en de insteek van de heren. Met terugwerkende kracht scoort dit album een dikke voldoende, opvolger Pull was zelfs nog een stuk beter, serieuzer en ruiger van aard maar die schijf werd jammergenoeg al helemaal over het hoofd gezien.

In the Heart of the Young volgt twee jaar na het debuut min of meet hetzelfde stramien als zijn voorganger; pakkende songs voorschotelen die allemaal wel een catchy hook, een fijne groove, een goed geplaatste gitaarsolo of een overtuigende zanglijn bevatten. En dat allemaal verpakt in een minuut of 3 a 4. Wat met name opvalt; de sound klinkt wat voller en de heren klinken zelfverzekerder. De teksten zijn hier en daar nog steeds van een puberaal niveau - Can't Get Enuff kan zo door David Coverdale geschreven zijn - maar dat mag de pret niet drukken. De song is trouwens geweldig, zo open je een dergelijke schijf. Overtuigend en swingend. De groove in Loosen Up is te gek, mijn hoofd begint automatisch mee te deinen. Hoewel de ballads op het debuut mij niet zo boeien doet Miles Away dat wel, kamerbreed en prima gezongen door Kip. Hetzelfde geldt voor Under One Condition, deze track kwam nog terug in een fraaie versie op Kip's album; Down Incognito. Aangezien In the Heart of the Young nog enkele heerlijke rocksongs bevat en geen enkel nummer een onvoldoende haalt noem ik dit vooruitgang. In het genre een uitstekende schijf en onbegrijpelijk dat deze band begin jaren 90 zoveel kritiek te verhapstukken kreeg, eerder ingegeven door de looks en houding dan door de muziek. En dat is zwaar onterecht. Heren en dames critici, onderwerp u nog even aan deze plaat en bezondig u!

Tussenstand:

1. In the Heart of the Young
2. Winger

Daar kwam nog bij dat Metallica het nodig vond om in de clip van (ik meen) Nothing else matters pijltjes naar een poster van Kip te gooien. Beavis & Butthead (in die tijd razend populair, vergis je niet) pikten dat detail op en duwden de band het ravijn in. Dat elk lid uit Winger meer muzikaliteit in z'n kleine teen heeft dan heel Metallica bij elkaar maakte blijkbaar niet uit. Winger kwam na dit debacle nog wel met het ijzersterke Pull op de proppen maar het mocht allemaal niet meer baten helaas.

Dat klopt en de heren zullen er nu geen traan om laten. Ik las laatst dat Kip een grammy had gekregen voor zijn symfonische en klassieke werken gecomponeerd voor een opera. Dat gaf hem dermate veel voldoening, niet vanuit commercieel opzicht maar wel vanuit artistiek oogpunt dat dit gegeven voor zichzelf spreekt. Niet dat ik iets tegen Metallica heb, maar volgens mij zijn deze heren toch ook flink aangepakt door de verschillende media, na die belachelijke lachwekkende vertoning met die zielenknijper, na het vertrek van Newsted. Dan heb ik het niet eens gehad over de Napster affaire. Kortom de mannen hebben hun deel ook gehad en wellicht dat daarom 1 van de platen van Winger Karma is getiteld Zowel met band als solo is Kip toch vanuit artistiek en creatief oogpunt de laatst jaren tot grote hoogte gestegen, daar komt het talent om de hoek kijken. Van Metallica kunnen we veel zeggen maar toch niet dat zij de afgelopen 2 decennia inspirerende plaatjes hebben uitgepoept....

Volkomen mee eens. En voor de duidelijkheid; ook ik heb niks tegen Metallica. Sterker nog; ik vind hun eerste 4 albums klassiekers. Overigens een ijzersterk album, dat Karma! Beste van Winger voor mij denk ik.

Dat de band de afgrond indonderde door Beavis & Burthead of een fragment uit een Metallicaclip (voor hun eigen Wingermomentje nota bene) is wat teveel eer voor die twee eenheden dunkt mij.

Beavis & Butthead namen meer artiesten op de korrel en dat waren meestal niet de artiesten die geen plaat verkochten. En Metallica had ooit een publiek dat sowieso niet veel van Winger en aanverwanten moest hebben. Daar zal de band dan ook geen last van gehad hebben.

Wat er bij Winger misging, is gewoon het muzikale klimaat en de koerswissel die de band uitzette. Als je als gladde hardrockband ineens een serieuze plaat gaat maken, betekent dat niet zomaar dat je oude publiek meegaat, laat staan dat je nieuw publiek aanboort. Pull was artistiek gezien gewoon een goede plaat, de kritieken waren navenant maar dat is allemaal nog geen garantie voor succes. Daarnaast speelden er nogal wat personele problemen waarop het einde volgde.

In The Heart Of The Young borduurt soepel voort op het debuut dat ik persoonlijk toch een tikje beter vind. Ik houd er wel van op zijn tijd.

Ik heb me altijd wel een beetje laten leiden door de algemene tendens die door Beavis en Butthead en metallica gecreëerd is. Daardoor heb ik Winger nooit echt een kans gegeven, ik moet ook zeggen dat het niet helemaal mijn kopje thee is. Winger heeft aan de andere kant ook nooit de erkenning gekregen die ze verdienen. Ik ben het met bovenstaande users eens dat dit een alleraardigste plaat is, dit is echt zo'n plaat die ik veilig op kan zetten als ik met vrouw en kinderen in de auto zit.

Net iets minder dan het debuut maar toch een behoorlijk lekkere AOR plaat. 3 sterren