The Allman Brothers Band - Seven Turns (1990)

Een van de vele come back platen. Verassend goed. Veel nummers van Dickey Betts. Seven Turns is een prijsnummer. Ik vraag me af waarom ze Dickey zo'n 10 jaar geleden eruit gegooid hebben? Teveel ego en te onhandelbaar? Hij is min of meer vervangen door Warren Haynes en Derek Trucks, die weliswaar goed zijn, maar ook nogal braaf. Nee dan Dickey!!

Na een reeks soloplaten van Allman en Betts werd het weer tijd voor een groepsplaat.

Allman/Butch/Jaimoe/Betts worden vanaf hier terzijde gestaan door Warren Haynes en Allen Woody (van Dickey Betts-band) en organist Johnny Neel.

Chuck Leavell had toch besloten om te blijven touren met The Rolling Stones.

We horen een betrekkelijk jonge en onbekende Haynes dueleren met Betts. Later zou Haynes uitgroeien tot een wereldster.

De nadruk op deze plaat ligt op de bluesrock. En hoe! Alsof dit het vervolg is op Idlewild South.
Deze line-up bleek behoorlijk levensvatbaar en er zouden nog 2 studioplaten volgen en de nodige live-platen.

Geproduceerd door Tom Dowd, die man kan gewoon niet falen.

De 'comeback' plaat van de heren na 9 jaren aan solo en sessie werk te hebben besteed. Het is een prima schijf geworden, het swingt en schuurt en ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat nieuwkomer Haynes een grote invloed op het geluid heeft gehad. Het jam achtige karakter dat enkele van de platen van The Brothers kenmerkt in de jaren 70 blijft hier grotendeels achterwege, maar je krijgt er wel songs met kop en staart voor terug. De combinatie van Blues, Southern rock, lichte Funk en de heerlijke met soul doordrenkte stem van Allman levert een coherente schijf op. Prijsnummers; het swingende Low Down Dirty Mean, Loaded Dice en het breekbare It Ain't over Yet.

Een erg sterke plaat, maar wel meer een ruige bluesrockplaat. Ik heb deze op vinyl, en volgens de credits doet Allman niet zo veel, behalve zingen. Hij was dus eens wat minder de bandleider.

Ook nieuwe toetsenist Neel neemt veel van Gregg over.

Het gitaarwerk (Haynes/Betts) is heerlijk en de baslijnen van Woody superdik en virtuoos.
Er zouden in (ongeveer) deze bezetting nog twee gave studioplaten volgen.

Typisch zo een plaat waar alleen milesdavisjr en ik de enigen zijn die reageren.

Maar wij hebben dan ook een erg goede smaak.

Ik breek nog een even een potje voor plaatkant B: Gambler's Roll is een vette bluesrocker en True Gravity zo'n typische jazzy instrumental met vurig drumspel en bakken vol dubbele leads van Haynes en Betts, die eigenlijk best een goed schrijversduo vormen.

Neel blijkt trouwens ook een goede schrijver te zien, getuige It Ain't Over Yet. Een lekkere funker met slapbass van Allen Woody.

Leuk weetje: zoon Duane Betts debuteert op gitaar op deze plaat (True Gravity).

Ik twijfel om deze plaat met een .5* te verhogen, maar dan moet ik de rest van hun platen ook met een .5* verhogen, om de balans te behouden.

Een mooie plaat inderdaad, solide, swingend en soulvol. Het laatste natuurlijk vanwege het o zo heerlijke stemgeluid van Gregg. Een weergaloze topper vind ik het echter niet. Bij vlagen is het songmateriaal net even te vrijblijvend of worden enkele songs te lang uitgesmeerd. Desalniettemin blijft er genoeg over om van te genieten, nummers als Loaded Dice en It Ain't Over Yet zijn heerlijke tracks.

Afgelopen week de gelimiteerde 30th anniversary editie op crystal clear vinyl aangeschaft en wat klinken de Allman’s weer fris en fruitig. Zoals eerder hier gememoreerd een wat meer blues georiënteerd album. En man oh man ook dat is weer genieten.

Ik hoor een gedreven band die vol plezier met “good clean fun” staan te spelen. Om maar eens iets te noemen. Voor mij op dit album geen zwakke plekken, elk nummer is raak en weet bij mij een snaar te raken. Als ik enkele hoogtepunten moet noemen zijn dat het knallende, wat een lekker bluesnummer, Low Down Dirty Man, het prachtige Seven Turns (een klassiek Allman’s nummer) , de slowblues Gamblers Roll en het swingende slotnummer It ain’t over yet... . Maar ach ik zou ook de andere nummers kunnen noemen.

Wat een plaat!

4 1/2 ster.

De vanuit muzikaal maar ook vanuit persoonlijk oogpunt zwalkende jaren 80 leverde magere platen op. Na 9 jaar kwamen de heren terug met deze schijf, ze hadden lol en kregen de redelijke vrije hand van de platenmaatschappij. Veel songs van de hand van Betts en daarnaast speelt Haynes voor het eerst mee op deze worp. Naarmate Seven Turn vordert wordt het allemaal wat afwisselender en breidt het klankenpallet zich uit, een nummer als True Gravity is haast progrock maar zit wel heel fraai in elkaar. Wat met name opvalt aan deze plaat, ondanks dat niet alles even goed is, de heren hebben hun focus (wat een vreselijk woord eigenlijk) weer teruggevonden en dat levert een solide plaatje op.
Beste songs; het swingende Shine It On, het 'groovende' Loaded Dice, en het al eerder gememoreerde True Gravity, een song waarbij de heren, toch al niet vies van het implementeren van andere muzikale genres, hun muzikale universum verder verrijken. Het titelnummer en Let Me Ride kunnen mij dan weer een stuk minder bekoren, het blijft toch jammer dat de country invloeden deel uit blijven maken in het oeuvre van de band. Desalniettemin een fijne comeback.

Tussenstand:

1. The Allman Brothers Band
2. Idlewild South
3. Seven Turns
4. Enlightened Rogues
5. Win, Lose or Draw
6. Eat a Peach
7. Brothers of the Road
8. Brothers and Sisters
9. Reach for the Sky

Deze en Shades of Two World zijn beiden niet in Gatefold verkrijgbaar, wat ik wel jammer vind. Nu is er van Shades toch één versie in Gatefold tegenwoordig, maar die is alleen in de VS verkrijgbaar. Op één of andere manier, beleef ik meer plezier aan Gatefolds.

De Music on Vinyl-versie uit 2016 heeft zelfs print-fouten op de achterkant, welke zijn overgenomen van een de originele lp-hoes. Schijnbaar was er in 1990 vanuit Epic al geen goede beeld-redactie. Ik vraag me af of de laatste re-issue ook deze storende misprints op de achterhoes heeft.

Voor de nieuwsgierigen: volgens de hoes speelt Gregg alleen op Shine it One en op vier songs leadvocals (maar niet op Shine it On). Verder geen bijdragen van Gregg, wat natuurlijk nonsens is. Ook speelt Dickey volgens de credits alleen een akoestische gitaar en een steel body gitaar op de hele plaat. Nu ziet de artwork van de cd-versies er ook niet echt fraai uit. En is de fout overal overgenomen

De SPV-reissue uit 2008 (op cd) heeft nog de beste aandacht gekregen, met extra liner-notes maar ook weer de verkeerde credits.

De juiste credits zijn op deze release wel weergegeven: Spinner - discogs.com

Ik werd lang geleden gegrepen door een nummer dat na enig speurwerk Lown down dirty mean bleek te zijn. Hey verrek, dat is van de Allman Brothers Band. Daar had ik weleens iets van geprobeerd maar dat bleek, op enkele nummers na, niet echt my cup of tea so to say. Maar dit pakte me gelijk. Na jaren kwam ik afgelopen week het album eindelijk eens tegen op vinyl. Dus maar meegenomen. En ik moet zeggen; het is genieten. Low down, met de fantastische tempowisselingen, blijft het prijsnummer voor mij maar de overigen nummers mogen er ook absoluut zijn. Ik lees hierboven dat ze wat meer kop en staartnummers gingen maken vanaf dit album. En laat mij dat nou juist meer liggen dan dat ellenlange pielen en improviseren. 'Jammen' noemen ze dat dan. Ik noem het in de meeste gevallen liever 'Jammer'. Maar goed, dat is puur persoonlijk uiteraard. En oja, die stem van Gregg blijft ook geweldig natuurlijk.

.

Probeer dan ook zeker eens het debuut van de heren of de opvolger Idlewild South. Beiden zijn prima en het 'gepiel' valt heel erg mee.
Zeker bij enkele live registraties wilden de heren de registers nog wel eens opentrekken, echter op de studio albums valt het redelijk mee met het ''jamgehalte''.
Enkele solo albums van Gregg zouden je ook wel eens kunnen smaken. En die stem, ja die stem van Allman haalt je anders ook wel over de streep.

1bedankt voor de tips! Ik ga ze checken. Ik heb van Gregg een solo album (I'm no angel) die ik prima vind. De rest ken ik nog niet.

Van Gregg Allman kan ik Playing up a storm en laid back aanbevelen en van de Allman brothers de lp Brothers and sisters