The Allman Brothers Band - Brothers of the Road (1981)

Niet zo goed als hun albums van de beginperiode maar toch zeker niet te versmaden.

Na de reunie in 1978 hebben de Allman Brothers nog 3 platen gemaakt, waarvan Enlightened Rogues echt heel erg goed was.

Brothers of the Road is een beetje een standaard rockplaat geworden.
Zonder Jaimoe. De enige zonder Jaimoe.

Het is wel een beetje een feestig plaatje. Eerder een country-pop plaat dan een southern rock plaat.

Ach het luistert wel lekker weg, maar pas in 1991 zou er echt weer een geweldige ABB-plaat uitkomen.

Ondertussen zouden de leden allemaal afzonderlijk de 80's proberen te overleven met erg wisselvallige soloplaten.

Ach, toch eindelijk ook maar gekocht en inderdaad, het valt me helemaal niet tegen. Na wat ik er allemaal over gelezen had. Het is inderdaad wat minder een standaard Allman plaat, wat dat ook moge zijn. Meer de nadruk op songs en minder op (gitaar-)solo's. De songs, de zang en de sound zijn echter bovengemiddeld in het genre.

Lekkere plaat.

Ben deze nog eens aan het draaien (vinyl)

Ik heb heel van deze gasten maar samen met het album Win, Lose or Draw toch de twee mindere platen uit verder een puike catalogus.
Brothers of the Road kan je vrij vertalen als Broers van de weg. Maar ik leg dat met dit album toch een beetje uit dat ze van de weg zijn.
Het is toch teveel pop en te weinig rock. Te braaf en onvoldoende rauw.
Prima samenspelen maar elkaar niet uitdagen.

De angst was even dat dit een terugval was die niet meer goed zou komen. Maar albums die hierna kwamen als Seven Turns, Shades of Two Worlds bewezen gelukkig anders.

Veel andere bands hadden voor een album als dit beslist een hogere waardering in de pers gekregen.
Maar de ABB hadden al zoveel belachelijk goede platen gemaakt dat dit toch onder de maat was.
Als ik nooit wat van de Allmans had gehoord en dit was het eerste wat ik te horen kreeg had ik er toch een 3,5 ster op geplakt. Dus dat doe ik nu ook.

Overigens een ieder die niet zo gecharmeerd is van lange jam-sesssies van de jongens kan dit zomaar een heel lekkere plaat vinden

Een wisselvallige worp van de heren ofschoon de piek natuurlijk werd bereikt in het decennium hiervoor. Het titelnummer is degelijk maar weet niet direct te overtuigen. Dat doet opvolger Leavin? dan weer wel; zo hoor ik de mannen het liefst, swingend, bluesy en fijne Southern rock accenten, een heerlijke track. Helaas is Straight from the Heart een gedrocht van een nummer, het is eenvormig, het meerstemmige refrein is aalglad en kan zo dienst doen in een Golden Girls aflevering. The Heat Is On is ook al niet om over naar huis te schrijven, niet dat het slecht is maar het jolige country karakter van de song trek ik slecht. Maybe is gelukkig weer wat sterker, heeft wat meer inhoud maar maakt ook geen verpletterende indruk. The Judgement is aardig, vlot en bevat een fraaie gitaarsolo. Two Rights is wederom niet sterk, een dergelijke song had een jaar of wat daarvoor nooit een plaat gehaald. Never Knew wordt volledig gedragen door de voordracht van Gregg, een soulvolle track met fraai vocalen. Things You Used to Do sluit de plaat af, een lekker ritme, niet het moeilijkste nummer dat de heren hebben gecomponeerd maar wel degelijk.
Zo vormt Brothers of the Road een wisselvallig album, een aantal prima songs worden afgewisseld met enkele vrijblijvende titels die maar weinig indruk maken.

Dickey neemt de zang weer voor zijn rekening in de eerste song en het verschil met zijn opvolger; Leavin? is groot. Waar de eersteling een jolig karakter kent telt Leavin? de typische Allman signatuur; de ruige strot van Gregg, prima solo's en een lekkere Rhythm & blues schwung, een topsong. Straight from the Heart; vreselijk, dertien in een dozijn, een track waarvoor de heren 10 jaar eerder niet hun bed uit waren gekomen. The Heat Is On; al niet veel beter, cheesy country pop waar de gemiddelde Allman Brothers liefhebber niet veel mee kan. Maybe We Can Go Back To Yesterday, laidback, meer gedragen door de gitaarsolo's dan dat het uitstekende compositie betreft. The Judgement is aardig, vlot en vormt een van de betere songs op de schijf. Two Rights; zie Straight from the Heart. Never Knew How Much is altijd een guilty pleasure voor mij geweest. De charme van Allman's zang, het lome tempo, de vrouwelijke achtergrond vocalen, een fraaie compositie hoewel ik mij kan voorstellen dat fans dit aalgladde werkje skippen. Things You Used to Do; wederom country pop, het is mij allemaal wat te eenvormig hoewel de song wel degelijk enkele prima overgangen kent. Brothers of the Road, kent voor mij met Leavin? en Never Knew How Much enkele hoogtepunten maar kent ook een aantal dieptepunten. De balans slaat zeker in vergelijking met zijn magere voorganger door naar de eerste.

Tussenstand:

1. The Allman Brothers Band
2. Idlewild South
3. Enlightened Rogues
4. Win, Lose or Draw
5. Eat a Peach
6. Brothers of the Road
7. Brothers and Sisters
8. Reach for the Sky