Praying Mantis - Nowhere to Hide (2000)

IJzersterk album van de formatie rondom ex-Iron Maiden-gitarist Dennis Stratton en de Griekse broertjes Timo en Chris Troy. De songs zijn stuk voor stuk indrukwekkend en zijn opgebouwd in verschillende lagen: complexe structuren, ijzingwekkend goed uitgevoerde, minutenlange gitaarsolo's en composities die van begin tot eind boeien. De glasheldere zang van Bruce Bisland zorgt ervoor dat Praying Mantis uniek is in zijn soort.

Dit album is niet zo zeer vernieuwend (vandaar dat ik de 5 punten niet geef), maar wel een verademing tussen al het middelmatige powermetal-geweld van de laatste jaren. Praying Mantis' muziek is te omschrijven als ideale mix van power- en heavy metal. De band werd al begin jaren '80 opgericht en was destijds een belangrijke NWOBHM-vertegenwoordiger, maar eind jaren '80 stopte Mantis ermee om vervolgens pas midden jaren '90 terug te komen. Dit is hun beste album, 4 sterren.

Complimenten ook voor de schitterende albumcover.

Schromelijk onderschat meesterwerk, jammer dat deze band nooit echt is doorgebroken. Wellicht omdat aan deze mijlpaal enkele mindere platen voorafgingen en iedereen de hoop in deze band al had opgegeven. Jammer...

Ik zou Praying Mantis met geen enkele andere band kunnen/durven vergelijken. Enige minpuntje is dat Nowhere to Hide misschien niet zo vernieuwend meer is, maar daar tegenover staan een 10-tal ontzettend sterke songs, die stuk voor stuk van een niet gering kaliber zijn. Complexe gitaarstukken en recht-door-zee stukken wisselen elkaar in rap tempo af. De bandleden weten hun individuele talenten om te smeden tot iets dat erg indrukwekkend genoemd mag worden.

Deze songs zijn me, hoewel ik ze reeds (figuurlijk) grijsgedraaid heb, nog nooit gaan vervelen. Een welverdiende 5 sterren!

Jammer trouwens dat Nowhere to Hide, net als de andere Mantis-platen, uitsluitend tegen woekerprijzen op import-basis te verkrijgen is...

Beter dan het vorige album, vol met vrij lange nummers met melodieuze hardrock met de nadruk op harmonieuze vocalen en twin gitaren, hetgeen een beetje de trademark is van deze band. En erg mooie artwork siert dit album weer. Enig minpuntje is wel weer de wat magere productie weer, die had wel wat vetter gemogen..