Firehouse - Firehouse (1990)

In de VS werd Firehouse dankzij haar debuut (dit album) ontzettend populair. Songs als Love of a Lifetime en Don't Walk Away werden grote hits. In Europa lagen de zaken wat anders, maar feit is wel dat dit een zeer goed album is. Het enige verwijt dat je de band misschien zou kunnen maken, is dat zanger Snake (qua zang) als twee druppels water lijkt op Jon Bon Jovi. De band werd dan ook ontdekt door Bon Jovi himself. Niettemin zet Firehouse hier 12 zeer aardige songs neer, in de stijl van met name Def Leppard, Great White, Tesla en het oude Bon Jovi-werk.

De ballads op dit albums behoren voor mij tot de minpunten: ze zijn me iets te zoet. De overige songs zijn echter wel uitstekend, het lijkt zoals gezegd een beetje op Bon Jovi, maar op veel vlakken scoort deze band een stuk beter.

De songs draaien vooral om het gitaarwerk van Leverty en zijn catchy en heavy tegelijk. Een tip voor hardrockfans die Bon Jovi te soft, te zeikerig en/of te gladjes vinden: koop deze plaat. Je zal er geen spijt van krijgen.

Leuke cd. Bij de zanger moet ik alleen eerder aan Sebastian Bach dan aan Jon Bon Jovi denken. Verder een prima hardrockalbum voor wie de LA glamscene een warm hart toedraagt. Het gitaarwerk is bijzonder smaakvol. Vooral afsluiter Overnight Sensation is ronduit spetterend.

Dit is inderdaad bijna standaard LA Glam... Zoals het mij altijd graag mag smaken... Het gitaar en drumwerk is om te smullen...

Een mooi en radiovriendelijk rock album.

Dit debuut van Firehouse bevat veel prachtige elementen uit de '80's glam rock beweging.
Zanger C.J. Snare doet mij net als Edwin wat aan Sebastian Bach denken. Zijn stem komt het beste uit de verf bij de lekkere rockers, waarvan er voldoende op dit album staan.
Enkel "Love of a Lifetime" is een echte ballad (en "Home is Where the Heart Is" hikt ertegenaan).
Voor de rest zijn er voldoende fijne rocknummers op dit album te vinden, zoals Shake & Tumble, Overnight Sensation (wat een heerlijke knaller is dat!) en afsluiter Helpless.

Er zitten lekker wat ritme wisselingen in de nummers en dat vind ik altijd wel fijn. Die afwisseling zorgt er gewoon voor dat je aandachtig blijft luisteren.
Hierdoor valt het ook best op dat Bill Leverty wel erg lekker gitaarwerk laat horen op eigenlijk wel alle nummers. Door de goede productie komt het drumwerk van Michael Foster ook goed uit de verf. Daarnaast is ook de aangename, dreunende begeleiding van de bass (bespeeld door Perry Richardson) goed te horen.

Kortom, vanaf aanstekelijke beginner "Rock on the Radio" tot afsluiter "Helpless" is dit gewoon puur genieten voor de liefhebbers van dit soort Rock. Firehouse lijkt wederom zo'n prima band uit het genre te zijn die in Nederland (en vaak ook de rest van Europa) gewoon nooit goed hebben kunnen doorbreken.

All She Wrote kwam net voorbij. Hier mag ik graag naar luisteren. Nog even verder neuzen in hun discografie.

Idem, ik ben nooit verder gegaan dan dit album en zie dat ze nog 6 andere platen, en akoestisch en een live-album hebben.
Deze eerste plaat vind ik in ieder geval zeker de moeite waard (zie mijn voorgaande bericht bij dit album).

Top album! Ik hoor de gelijkenissen met Bon Jovi niet zo eerlijk gezegd. Vind het meer raakvlakken hebben met Def Leppard. Met name door de achtergrond koortjes. Die zijn talrijk en in volle glorie aanwezig namelijk. Maar met wel of niet lijken op doe je de band wat tekort vind ik. Ze hebben genoeg 'eigen smoel' door het heerlijke gitaarwerk en de herkenbare stem van de zanger. De productie is ook prima. Lekker vol en vet. Past uitstekend bij dit soort muziek.

Degelijke hardrock, lekker gitaarwerk en wat Edwynn al 10 jaar geleden memoreerde; de zang van Snare ligt dichter bij Bach dan bij Bon Jovi. De muziek ligt ook ergens tussen Skid Row (met name het eerste album) en Def Leppard in, catchy, prima riffs en bij vlagen heerlijk swingend. Een song als Shake & Tumble gaat erin als koek, zo lust ik ze graag. Een ballad als Don't Walk Away is bluesy en heeft een subtiele groove, hoewel het refrein wat simpel is, zit het na 1 keer draaien geramd tussen de oren. Het is jammer dat - hoewel zeker niet slecht - tegen het einde van de schijf de rek er wat uit is en de nummers wat minder beklijven. Desalniettemin een fraai plaatje.

Naar het eind toe staan juist te gekke songs vind ik. Shake & tumble daarentegen is voor mij een standaard skip moment. En ook de enigste nu ik de tracklist zo eens bekijk. Matig, zeurderig nummer. Voor de rest alleen maar puike songs.

Vanwege het overlijden van CJ Snare (rust zacht) deze vanmorgen in de auto op standje gehoorbeschadiging gedraaid. Flawless album wat mij betreft. Ik luister hem ook erg vaak door het jaar heen dus ik zet hem gewoon op 5 sterretjes.

Ik las gisteren dat zanger CJ Snare is overleden inderdaad. 64 jaar pas...véél te jong natuurlijk De man was een prima zanger en wist die ene keer dat ik de band live zag behoorlijk indruk te maken.