Whitesnake - Starkers in Tokyo (1998)

Uitstekend, akoestisch live-optreden van Whitesnake. Op dit album spelen alleen David Coverdale (zang) en ons eigen Adje Vandenberg (gitaar) mee. Het album is opgenomen in Japan, voor een select gezelschap. Het leuke van dit album is dat ook minder bekende songs zoals Don't Fade Away, Can't Go On, maar ook Soldier Of Fortune van Deep Purple, worden gespeeld.

Naar mijn bescheiden mening de mooiste albumhoes aller tijden. Dit is overigens ook mijn favoriete Whitesnake-album.

Helemaal mee eens (alhoewel ik de verzamelaar Early years ook helemaal perfect vind)

Ik heb altijd gezegd dat ik het "Unplugged" album van Neil Young het beste akoestisch live-album vind. Ik heb echter sinds dit weekend "Starkers in Tokyo" van Whitesnake (lees mr. David Coverdale en mr. Ad VanDenBerg) in huis. Wat kan ik zeggen: tussen al het hardrock-geweld dat ik toch wel heel vaak draai is dit album een ware verademing. Mooi, rustig, ingetogen en van een ONGEKENDE schoonheid. Dit album misstaat niet tussen al mijn hardrock cd's . En ik weet echt niet wat ik beter vind, de unplugged cd van N.Y. of deze van Coverdale/VanDenBerg. In ieder geval is dit album "Starkers in Tokyo" een absolute aanrader voor iedere muziekliefhebber, 5* .

Als Deep Purple "die-hard" doet het mij veel genoegen dat ex-leden van Deep Purple zoals Ritchie Blackmore, David Coverdale en Glenn Hughes ook solo of in later groepsverband (Rainbow / Whitesnake) hun mannetje weten te staan. Waar een goede leerschool al niet goed voor is .

Echt geweldig hoe onze eigen gitarist Adje VandenBerg en de geweldige zanger David Coverdale van Whitesnake zo'n fantastisch album hebben kunnen maken. Een geweldig live optreden in Japan. Enkel met hun tweeën en toch zo'n krachtig album. Heerlijk rustgevend, ontspannen en muzikaal aldus een perfect album. Het is niet mijn favoriete album van Whitesnake maar deze heeft een goede tweede plek. Ik geef dus ook 5* sterren.

Gisterenmiddag in huis gehaald, en dat was z'n geld meer dan waard. Ingetogen, en toch nog zo krachtig kunnen zingen/spelen, fantastisch. Wat dat Vandenberg uit een akoestische gitaar haalt, ongelofelijk! Misschien enige kleine minpuntje, de sfeer in To Many Tears ligt volgens mij iets te vrolijk, voor zulk emotioneel liedje. Maar eigenlijk komen ze er in die versie heel goed mee weg. Ook die commentaren van Coverdale : "Don't be afraid to go whoow." En de japanners doen het (gelukkig) een aantal liedjes later.

Dan ben ik dus de enige (tot nu toe?) die dit geen geweldig album vind ben ik bang...
Er wordt absoluut goed gezongen en gitaar gespeeld alleen....na een nummer of 4 val ik in slaap! Het is allemaal hetzelfde en werkelijk nergens valt er ook maar enige opwinding te ontdekken.
De hoes is inderdaad geweldig!!!

Het is inderdaad geen plaat waarop je automatisch op gaat shaken, maar ik denk dat je lang zal mogen zoeken om een akoestische plaat te vinden die beter is dan deze hier! Opwinding vind ik zelfs niet nodig op een plaat als deze. Het mag er voor mij behoorlijk wild aan toe gaan op gebied van muziek, maar af en toe een rustig plaatje zal ik ook nooit afslaan.



Maar om hem daarom slechts 2* te geven... Zeker als je vind dat er goed op gezongen wordt en goed wordt op gespeeld. Maar goed, er zijn natuurlijk meer redenen dan dat om sterren toe te kennen.

Hangt ook sterk af van de mood waarin ik ben als ik deze opzet. Maar het is een fantastische plaat hoe je het ook draait of keert ! Meningen kunnen natuurlijk verschillen .

Ik kan met gemak unplugged albums opnoemen die ik beter vind hoor. Kiss unplugged, de unplugged albums van de Earring, Almost unplugged van Europe en Unplugged van M.S.G. vind ik allemaal stukken beter dan deze om eerlijk te zijn.

Kan, natuurlijk! Maar komt er natuurlijk bij dat Whitesnake een van mijn favoriete bands is en door het feit (lees er het laatste zinnetje van mijn vorige reactie op na) dat meningen verschillen. Alhoewel dat ik moet toegeven dat ik die van KISS en Europe niet ken.

Prachtige akoestische sessie van Coverdale en Vandenberg. Intiemer dan dit wordt het niet. Dit is heel wat anders dan de breder opgetuigde MTV sessies. Dit is alsof ze bij je in de huiskamer staan te tokkelen. Het album bevat prachtige warme uitvoeringen van Give Me All Your Love, Love Ain't No Stranger en Soldier Of Fortune en noem ze verder maar op.
Coverdale klinkt erg 'klein' en breekbaar. Vandenberg is dienstbaar. Voor zo kort als het duurde, vormden Vandenberg en Coverdale een mooi team.

Wat je zegt klopt helemaal Edwynn! Ik vind het alleen na een nummer of 4 wel mooi geweest en wordt het me té eentonig en saai.

Toch wel één van Coverdale zijn betere platen, ik draai dit in ieder geval liever dan Restless Heart.

Nou, zoals belooft mijn gezever over deze plaat. Bikkel durfde of durft de strijd niet alleen met me aan te gaan. Hij wil graag dat Edwynn hem daarbij helpt. Geen idee of Edwynn daar ook op ingaat? Maar mijn voorgevoel zegt van wel . Zie de niet serieuze Whitesnake berichtjes Made In Japan

Eerst nog even over die zeer vreemde en uiterst ongezellige locatie. Want dat slaat natuurlijk nergens op. Volgens wiki is dit opgenomen in een EMI studio in Japan uiteraard. Nu begrijp ik waarom die rooie kwaker van de Pistols oa zo'n hekel had aan EMI ha. Want dit is een locatie van NIKS. Mensen die de dvd eventueel nog willen aanschaffen zou ik dus echt niet doen. Want in Japan heeft men blijkbaar geen idee hoe men zoiets moet aanpakken. Iets wat ik persoonlijk trouwens wel vaker tegenkom in Azie. Van gezelligheid (qua licht enz) hebben deze mensen over het algemeen niet echt veel kaas gegeten. Maar dat zal ongetwijfeld wel meerdere redenen hebben.

Ok, op zich leent Whitesnake hun muziek stijl zich behoorlijk goed om er een uiterst goede unplugged versie van te maken. Hun muziek stijl leunde redelijk tegen de Blues kant aan. Blues (achtige) muziek is meestal relatief sterk en goed te vertalen naar een acoustische set. En dat is mijn eerste kritiek. De song keuze bestaat hoofdzakelijk uit de nieuwe Snake tijd. Nou ja nieuwe. In ieder geval zeven van de tien nummers komen uit de tijd van de Adje/Sykes periode. Terwijl Snake naar mijn idee veel betere of laat ik zeggen interessantere nummers heeft gemaakt voor deze setting.

Coverdale zingt hier nog meer dan behoorlijk. Hoewel hij ook hier al redelijk ver over zijn echte top heen is. De ECHTE diepte in zijn stem is hij ook al kwijt. Goed te horen bij Here I Go Again oa. Ik heb hem in ieder geval zeker beter horen zingen. Maar gut de man kon in die tijd zeker nog redelijk goed zingen. Sterker nog door zijn emotie die hij er inderdaad weet in te leggen camoufleerd hij zijn behoorlijk beginnende gebreken. Om het nog sterker te maken hij draagt de plaat zelfs. En dat is tevens het minpunt.

WANT Adje zit er wat op nivo te tokkelen! Nergens geeft Adje mij het gevoel of idee van tjee waar gaan we nu naar toe? Het gebeurd gewoon nergens teminste niet naar mijn smaak. Hij is een PURE begleider. Die het nergens echt spannend maakt. En dat vind ik nog het meest irritante. Want ik zit ergens op te wachten maar het gebeurd nooit!!
Daarom heb ik ook het idee dat dit (te)snel inelkaar gezet is. Had Coverdale en met name Van Den Berg meer tijd genomen of kunnen krijgen dan was dit meschien een echte puike plaat geworden.

Met wat moeite 3,5 tl buis. Zie de verlichting in deze EMIeieieieh studio ha

Dave en Ad in een akoestische setting. Al weer bijna 20 jaar oud; deze plaat. Het is een relaxte plaat zonder uitspattingen. Integer en relaxed. Dat is tevens ook wel een beetje zijn achilleshiel; enkele nummers lenen zich uitstekend voor een minimalistische begeleiding zoals Give Me All Your Love, Too Many Tears en Sailing Ships. Het wordt echter wat eentonig op den duur. Desalniettemin is het een prettige schijf om op de achtergrond op te hebben staan. Daarnaast stelt Ad zich in dienst van het nummer en horen wij geen krachtpatserij. Ook wel eens fijn voor een Whitesnake plaat.

Ben helemaal geen liefhebber van unplugged albums, vind ze doorgaans saai, maar deze op 5 juli 1997 opgenomen Starkers in Tokyo is werkelijk heel goed. Ik had dit niet graag met een begeleidingsband gehoord, twee man... mooi genoeg voor een boeiende performance. Zoiets als The Deeper the Love doet me nu meer dan het origineel en dat gaat ook op voor Give Me All You Love. Don't Fade Away en Too Many Tears van Restless Heart komen hier ook goed tot hun recht. Soldier of Fortune doet me hier uiteindelijk het minste, toch een stukje Deep Purple verleden dat David Coverdale hier niet loslaat en alhoewel het mooi gespeeld wordt door Adje Vandenberg, valt het toch ietwat uit de toon bij voorgaand Whitesnake materiaal. "Thank you for twenty years", zegt Coverdale ter besluit; ondertussen zijn we 20 jaar verder en is het een goede zaak dat zijn stem op deze uitgave vastgelegd is.

Één van de meeste tegenvallende platen die ik ken, er gebeurt gewoon te weinig, het is ronduit saai. Ik was zo hyper, zo vol verwachting om het te beluisteren maar naderhand zo teleurgesteld. "Is dit het nou!?" Terugkijkend, kan ook bijna niet anders als je de tracklist bekijkt. Acht tot negen nummers zijn (semi-)ballads. Van de latere jaren dan ook nog eens met name.
Maar dan nog, nergens een spannend arrangement, gewoon de nummers spelen zonder enige franje, dat is wat het is.

Whitesnake is de meest ongeschikte band ter wereld voor een unplugged sessie. Dit album laat horen waarom. Geen score

Zeer zeker niet, de oude 'Snake zou er een geweldige band voor zijn. Bluesy Soul en samenzang, perfect. Dit echter is een ongeïnspireerd potje noot voor noot oude single meuk ophoesten.

Als het op dezelfde manier als nu wordt gedaan maakt het geen zak uit welke nummers je gaat doen. Het blijft oer saai en suf klinken vrees ik.

Fascinerend om te lezen welke beoordeling dit schijfje door velen meekrijgt.
Het is allemaal niet zo verheffend maar ik heb wel een bepaalde sympathie voor dit plaatje.
Dave en Adje in een akoestische setting, de sound is warm en met de stem van Dave is weinig mis.
Ik moet erbij vermelden dat niet elke song goed uit de verf komt, maar met het akoestische getokkel van Ad en de bronstige stem van Dave is het onderuit gezakt goed toeven. Wat ik met name wel kan appreciëren; Coverdale klinkt bij vlagen intiem, door het wegvallen van de geluidsmuur hoor je goed de accenten en voorkomen van de beste man, en dat luistert prettig weg.
Toegegeven, er zijn heel wat sterkere akoestische platen op de wereld losgelaten.

Dat is exact 'mijn probleem' met dit schijfje. Er wordt alleen maar getokkeld en bronstig gezongen. Er zit totaal geen afwisseling in. Maar goed, ik zal er verder over ophouden

Er gebeurt inderdaad vrij weinig, voor vuur en passie moet je de elektrische variant horen van elke song.
Voor mij is het juist een welkome afwisseling om Coverdale eens breekbaar te horen, door het kale geluid en dito uitvoering krijgen bepaalde songs een andere kleur. Maar het blijft smaak.

Nou, je kunt ook heel goed akoestisch nummers brengen waar wat vuur en passie in zit. Gewoon door akkoorden te spelen i.p.v. alleen maar te tokkelen. Daar wordt het al een stuk levendiger van. Het Kiss unplugged album is daar een mooi voorbeeld van. Al speelt daar de hele band dus dat is niet helemaal eerlijk. Een beter vergelijk is het unplugged album van MSG. Daarop ook enkel zang en gitaar maar die klinkt een stuk levendiger. En wat mij betreft een stuk leuker om naar te luisteren. Nogmaals; een aantal nummers in deze stijl, verdeeld over de set, kan ik zeker wel van genieten.