Whitesnake - Greatest Hits (1994)

Goede compilatie van Whitesnake, hoewel ik het jammer blijf vinden dat het origineel van Here I Go Again (toch veel beter dan de hitversie uit '87) er niet op staat. Ook staan er geen nummers op van de pre-Slide It In-albums.

Sluit mij aan bij de vorige spreker. Waarom vind ik "Judgement day" zo'n geweldig nummer???

Een vriend van me is helemaal fan van de band en dat merkte ik destijds op de middelbare school. Ik heb het nooit wat gevonden. Brrr..en hij maar proberen. Och mijn te jaren '80 he..

Zegt het voort, zegt het voort Whitesnake komt naar het Arrow Rock Festival. Wat een feest zal dat worden! Stel je voor Whitesnake, Ted Nugent, John Waite, Uriah Heep, Status Quo en last but not least Deep Purple Mischien zingt David Coverdale nog wel een liedje mee met de heren van Deep Purple.

Hm ik zie dat ik deze ook al op 3* heb staan. Whitesnake is volgens mij zo'n band waar ik aan een greatest hits precies genoeg heb...

Mee eens,ik heb nog niets van deze band,maar heb wel een paar nummers beluisterd die wel aardig zijn.Het lijkt me echt zo'n net wel of net niet band,en volgens mij is het ook echt een band die door omstandigheden is opgericht, want er zitten, en er hebben natuurlijk noodgedwongen of niet, wel erg grote namen bijgezeten.Als de prijs van deze verzamelaar een beetje redelijk is, dan ga ik deze nog wel eens aanschaffen denk ik,of zijn er nog betere verzamelaars van Whitesnake?

Verzamelaars genoeg van deze topband. ''The Whitesnake Collection'' uit '02 maar vooral ''The Silver Anniversary Collection'' uit '03 zijn de beste aanraders voor het breedste overzicht die bovendien de originele versie van ''Here I Go Again'' bevatten.

Daarnaast zijn er o.a. nog een ''Best Of'' uit '03 en een ''Definitive Collection'' uit '06 met een enigszins afwijkende tracklist die maar weinig toevoegen aan deze sterke ''Greatest Hits'' compilatie.

Gewoon een must voor elke (DP) fan van de ''classic hardrock'' uit de 70's en 80's. Zeker niet noodgedwongen maar de eigen ingeslagen weg van David Coverdale na zijn vertrek bij Purple.

Whitesnake een twijfelgeval? Kom op zeg, natuurlijk hebben ze ook minder werk afgeleverd maar dit hoort onlosmakelijk thuis in het rijtje DP, Rainbow, Sabbath, Dio, Van Halen, enz. enz. Rico, ga je schamen!

En toch vind ik het een beetje een surrogaat band. Een beetje nep eigenlijk ook, vooral bij gebrek aan beter. Dit soort muziek vierde hoogtij in de jaren 70, en eigenlijk vind ik Whitesnake wel een beetje een noodzakelijk kwaad om afgedankte voormalige toppers uit de jaren 70 hardrock scene te gaan herbergen. Meer ist voor mij niet. Het klinkt bij vlagen wel aardig maar tegelijk ook wat kitserig. Overbodige band, voor mij iig geval wel.

Deze band kan nog niet in de schaduw staan van het rijtje wat jij net noemt.

Het vroegere werk sluit ook meer aan bij de urple van Stormbringer en Come Taste The Band. Alleen is het wat eenvoudiger gemaakt. Halverwege de jaren 80, toen John Sykes bij de band kwam is de band zich wat meer gaan toeleggen op op Amerikaanse leest geschoeide hardrock. Daar begint deze verzamelaar pas.
Ik ben erg gek op het doorleefde stemgeluid van Coverdale. Dat is wat Whitesnake draagt. Dit is een leuke dwarsdoorsnede van het materiaal uit de jaren 80. Ouder materiaal ontbreekt dus. Sweet Lady Luck is een niet eerder uitgebrachte leftover uit het Slip Of The Tongue tijdperk.

Whitesnake is zeker niet bij uitstek, doch bij vlagen briljant maar absoluut goed voor vet hardrockplezier. Afgedankt? Surrogaat? Onzin. Het is het geesteskind van David Coverdale, een van de eerste en meest monumentale betonsoulzangers van zijn tijd met een Robert Plant randje, daar is zelfs meneer Nieuweboer het mee eens.

Coverdale is groot geworden bij DP. DP leden hebben hun zetel gehad in Whitesnake en zelfs in Black Sabbath. Whitesnake leden hebben weer bij Dio gespeeld en omgekeerd. Als dit is af te doen als kitscherig kun je het hele rijtje wel kitsch noemen dat voorbij is gekomen. Het is de gewoon de stijl van Coverdale of de sound die je bevalt..... of niet.

''Greatest Hits'' herbergt voor mij de beste highlights maar met de ''Silver Anniversary Collection'' ben je wat mij betreft toch het meest compleet qua verzamelaar.

Verzamelaartje van de "Hair" metal periode van Whitesnake. Die duurde 3 albums.
3 songs van Slide it in (1984): # 4, 7, 8
6 van Whitesnake (1987): # 1, 2, 3, 5, 10, 12
5 van Slip of the Tongue (1989): # 6, 9, 11, 13, 14 (bonus track)

Als je dan even door de meewerkende artiesten scrolled dan kom je naast David Coverdale (zang) oa de volgende grote namen tegen. Gitaar: John Sykes, Steve Vai, Dan Huff, Mel Galley, Micky Moody.
Drum: Cozy Powell, Tommy Aldridge, Aynsley Dunbar. Bas: Rudy Sarzo, Neil Murray. Toetsen: John Lord, Don Airey.
Voor de tracklist is voornamelijk gekozen voor de singles van de band aangevuld met de beste tracks van de drie eerder genoemde albums. Hoewel verre van een compleet overzicht van het immense ouvre van Whitesnake geeft dit toch een mooi overzicht van de commercieel meest succesvolle periode en luistert dit album heerlijk weg. Geen overdaad aan ballads, heerlijke soloos en lekker meebleren op zijn tijd.

Prima verzamelalbum van Whitesnake al gaat het niet om het totale oeuvre van de band tot 1990. Eigenlijk had er 1984-1990 bij vermeld moeten worden. Hoe dan ook een prima plaat met hits als 'Here I go again', 'Is this love' en 'Fool for your loving'. Het is duidelijk te horen dat door de inbreng van Vai Whitesnake meer hardrock dan bluesy klinkt. Desondanks vind ik Vai een geweldige gitarist en John Sykes is ook niet mis. Het drumwerk van Tommy Aldridge, Cozy Powell en Aynsley Dunbar staat ook als een huis. Ruim drie kwartier lekkere rockers en smaakvolle ballads. Hele fijne plaat.

Het is jammer dat deze compilatie naast een nieuw nummer uitsluitend materiaal bevat van de drie bekendste platen van de band en dat albums als Ready 'an Willing en Saints & Sinners helemaal niet vertegenwoordigd zijn. Vooral het wat meer bluesgeorienteerde geluid van de eerste platen blijft daardoor achterwege. Door het enorme personeelsbestand door de jaren heen – met alleen David Coverdale als vast bandlid – associeer ik Whitesnake toch vooral met zijn karakteristieke, uit duizenden herkenbare zang.

Deze plaat is nu enigszins achterhaald, omdat hierna verzamelaars zijn verschenen die een completer beeld geven van de discografie van de band. Hier zijn met name de albums Slide It In en 1987 goed vertegenwoordigd met songs als het weinig subtiele maar verder prima Slide It In, het epische Slow ‘an Easy, het meeslepende Crying in the Rain en het stoere Still of the Night. Met het album Slip of the Tongue heb ik nooit zo veel gehad, hoewel Fool for Your Loving en Judgement Day wel uitstekende songs zijn.

Een leuke verzamelaar, maar dus niet compleet. De hitversie van Here I Go Again heb ik overigens altijd een stuk minder sterk gevonden dan het wat meer ingetogen origineel, dat hier helaas niet op staat.

Tja, het heet 'Greatest Hits' en dan krijg je dus de radioversie. Ik vind de albumuitvoering, met dat gedragen intro, beter passen bij de totale sfeer van het album (duh), maar als radiohit vind ik de single-versie zeer geslaagd. Komt direct terzake en leent zich uitstekend voor radio-airplay. Zei de man die daar met vele jaren (lokale) radio-ervaring een beetje een oor voor hitgevoeligheid heeft ontwikkeld...

Deze verzamelaar is sowieso een geslaagde commerciële zet van de dienstdoende platenmaatschappij EMI, want zoals anderen al vaststelden: er wordt slechts geput uit de drie albums die Whitesnake groot (en vooral Amerikaans) hitsucces bezorgden. Een verre van compleet overzicht dus, maar ik snap wel dat ze hiermee inspeelden op de plotselinge grote populariteit, waarmee Whitesnake - met alle respect - transformeerde van een tweede garnituur-hardrockband naar stadionconcerten.

Het heeft als voordeel dat dit album, ondanks de vele bezettingswisselingen in die periode, toch tamelijk coherent wegluistert. Dat komt door de betrekkelijk korte tijdsspanne waarin deze nummers zijn opgenomen, maar ook de 'glossy' productie van met name de laatste twee albums. Terwijl de oorspronkelijke UK-versie van Slide it in (met Micky Moody als gitarist) destijds ook nog eens behoorlijk onder handen werd genomen voor de Amerikaanse markt (met een andere mix en sologitaarwerk van John Sykes). Deze verzamelaar bevat de Amerikaanse mixen.

Geluidstechnisch sluit het dus allemaal goed op elkaar aan, waardoor het een samenhangende luistertrip is als je deze CD afspeelt. Maar een beetje fan heeft natuurlijk gewoon die drie albums afzonderlijk in huis...

Dit zat dus bij een stapeltje cd’s dat ik via Ebay bestelde.

Kritisch bezien wordt dit soort hardrock met de grond gelijk gemaakt (weet niet of Whitesnake wel helemaal onder ‘hair metal’ valt), maar als ik eerlijk mag zijn vind ik dit technisch gezien hele goede, knap en strak gespeelde rockmuziek.