Brand New Sin - Recipe for Disaster (2005)

Op het eerste gezicht een Black Label Society-kloon, maar niets blijkt minder waar. Dit tweede album van Brand New Sin laat een band horen die prima in staat is blues, rock en metal met elkaar te mixen tot een uistekend resultaat. De bandleden zijn duidelijk beïnvloed door Black Label Society, Corrosion of Conformity en Motorhead, wat tot gevolg heeft dat de band niet echt een eigen identiteit heeft. Niettemin zijn de songs ijzersterk en zeer afwisselind en vind ik Brand New Sin wat makkelijker in het gehoor liggen dan veel van haar invloeden.

Vaak is het zo dat platen gaan vervelen na een aantal luisterbeurten. Bij Brand New Sin is dat geenszins het geval, het album groeit eigenlijk nog steeds. Je kunt Brand New Sin het beste zien als kruising tussen Audioslave en Motorhead, waarbij vooral het eigenzinnige gitaarwerk opvalt. De songs liggen goed in het gehoor, maar zijn uiterst knap opgezet.

De plaat is in feite een mix van southern rock met snelle metal. Zanger Joe Altier doet af en toe denken aan Phil Anselmo en in de rustige nummers heeft hij wel wat weg van Eddie Vedder; ik vind Joe zeker gelijkwaardig aan zojuist genoemde zangers. Wat heeft die kerel een strot, absoluut een van de betere rockzangers van dit moment.

Er staat één rustiger nummer op dit album en dat is het bijzonder sfeervolle Once in a Lifetime. Ik raak niet snel geëmotioneerd, maar bij het horen van dit nummer kreeg ik toch wel even een brok in mijn keel. De band beheerst alle facetten om zowel uitstekende rustige songs als heavy beukers te schrijven. Veelzijdigheid is het trefwoord op Recipe of Disaster, want de songs zijn stuk voor stuk van een niet gering kaliber.

Ik verhoog 'm naar 5 sterren, dat verdient deze plaat wel, want ik kan echt geen minpunten ontdekken. De songs zijn dermate afwisselend en gevarieerd, dat we hier met recht mogen spreken van een meesterwerk. Komende zomer komt de band naar Europa en ik zal er dan zeker bij zijn.

Helaas wordt Nederland niet aangedaan deze zomer... maar toch gaan we - verwacht ik althans - nog veel van deze band horen.

Geen enkel zwak moment op deze plaat. Absoluut de volle 5 sterren waard.

Brian Azzotto speelt hier niet meer op mee.

Deze plaat is opgenomen met ritmesectie Kevin Dean/Chuck Kahl en gitaartandem Kris Wiechman/Kenny Dunham en natuurlijk brulboei Joe Altier.

De lijn van de eerste plaat wordt gewoon voortgezet. Dus southern rock/metal, maar dan met de aggressie van New York state.
De band komt uit Syracuse, waar normaliter allemaal straight-edge punk vandaan komt.

Daar heeft deze band niets mee te maken, dit is blue-collar rock/metal wat druipt van de alcohol.

Enigszins vergelijkbaar met CoC, Drown, Lynyrd Skynyrd en Molly Hatchet, maar je moet het ondergaan om het echt te snappen.

Joe Altier zingt allang niet meer bij Brand New Sin. Hij neemt nog wel Tequila op maar gaat dan op het soloplaat en richt zelfs nog met oorsponkelijk Brand New Sin-gitarist Brian Azzotto het soortgelijk Elephant Mountain op (zie aldaar.)