Rancid - Rancid (2000)

Samen met '...and out come the wolves' de beste cd van Rancid! Van begin tot eind spat de energie ervan af!Het is een andere soort muziek dan dat je van de band gewend bent. Het is wat meer in de richting van hardcore, met veel geschreeuw en een snel tempo. Er zitten soms wat rustigere nummers tussen zoals Radio Havana, maar alle nummers zijn gewoon stuk voor stuk top! Vooral voor bassisten is deze cd een must. De bassist Matt Freeman behoort tot de besten van de wereld en toont op deze cd zijn beste werk (hoogtepunt: bassolo in 'Axiom')Het is wel aan te bevelen de cd meerdere malen te luisteren. In het begin lijken de nummers wat op elkaar, maar na een paar keer is de cd niet meer uit je cd-speler te slaan!

Vroeger vond ik Rancid helemaal geweldig, maar aangezien ik al jaren geen punk meer draai staat dit schijfje al zo ongeveer sinds de release stof te verzamelen in de kast. Ik heb 'm destijds wel een paar keer gedraaid en vond 'm ook erg goed, maar de tijd deed dit album verder geen goed - dacht ik. Aangezien ik onlangs (eindelijk) een platenspeler aan heb geschaft, heb ik ook meteen al mijn oude punk-7"s opgegraven, waarbij er ook ééntje van Rancid zat (Let Me Go). Verrassing; het bleek gewoon nog uitermate fijn om te draaien. Het album zelf is eigenlijk ook gewoon niet verkeerd. Vuige punkrock, niet richting de softe ska van enkele eerdere platen, die me alleszins nog goed kan bekoren. 3,5*

Dit klinkt een stuk rauwer dan ander werk van Rancid. Vind dit zeker goed klinken.
Ik ga hier eens achteraan.

Wat een geweldig album dit!
Ik snap 't lage gemiddelde hiervoor echt niet.
Nummers als Young Al Capone, Rigged on a Fix (oke, aan Matt Freeman's zang moet je wennen), en Black Derby zijn toch heerlijke nummers?
Persoonlijk komt daar voor mij nog Rattlesnake, I am Forever (!!) en Disgruntled voorbij.
Maar eigenlijk is dit hele album gewoon precies mijn soort punk. Lekker rauw, snel en een potje keihard geschreeuw.
Echt fijn album.