Wicked Mystic - Lithium (2002)

Uitstekend album, deze tweede van Wicked Mystic. De band is afkomstig uit de Achterhoek en liet op het debuut The Paramount Question al een goede indruk op mij achter. De songs van dat album waren melodieus, complex, afwisselend en kenden veel tempowisselingen. Dat maakte Wicked Mystic op The Paramount Question niet bepaald licht verteerbaar.

Maar nu dan de opvolger. Eerlijk gezegd vind ik Lithium nog wat beter. De songs zijn ijzersterk en zitten opnieuw boordevol variatie. Hoogtepunten voor mij zijn Hollow Phrase, Calm Despair, Mournful Rhymes en Inborn Jester. Het verschil met het debuut is dat Wicked Mystic wat toegankelijker is gaan klinken, zonder daarbij concessies te doen aan de bandsound. De kwaliteit van de songs is stuk voor stuk geweldig.

In het verleden tourde Wicked Mystic al samen met bands als Megadeth, Annihilator, Dio, Nevermore en Judas Priest. We hebben het hier dus over een, zeker voor Nederlandse begrippen, topband. Helaas is Wicked Mystic twee jaar geleden opgedoekt. Ik prijs mezelf gelukkig met het gegeven dat ik de band nog live heb mogen meemaken.

Voor mij is Wicked Mystic ongetwijfeld de beste Nederlandse heavy band van de laatste jaren. Callenish Circle, Elegy en Peter Pan Speedrock (diverse genres dus) komen wel in de buurt, maar Wicked Mystic is m.i. ongeëvenaard.

Ik ken Wicked Mystic nog van hun begindagen (zowel persoonlijk als muzikaal), en ken waarschijnlijk helaas, alleen maar hun demo's van begin jaren '90 en hun eerste mini-cd'tje Mend or End uit 1994, waarop ze ook melodieuze Thrash-Powermetal lieten horen. Een opvallend element destijds was de Sepultura achtige zang in relatie tot hun Agent Steel/Maiden/Overkill Metal...een combinatie die best wel kon, maar ik begreep ook de behoefte v/d band aan een zanger op een gegeven moment die goed bij de melodieuze en complexe muziek zou passen. Helaas ken ik dus hun full-length albums waar het HIER om draait niet. Zal eens een keer goed rond kijken bijvoorbeeld op platenbeurzen. Ook jammer dat ze niet meer bestaan....ik heb ze regelmatig, vooral in de begindagen, live aan het werk gezien met een enthousiaste zanger/frontman toen die "de Bennie Jolink" v/d Thrash werd genoemd. Maar goed, terug naar het hier betreffende album. Een cijfer geven heeft dan nu ook nog geen zin voor dit waarschijnlijk goede album.