Mudhoney - Mudhoney (1989)

Hij is wel leuk. Alleen kan de zanger niet zingen. Hij schreeuwt wel lekker. Het geheel doet veel lichter aan dan Nirvana.

Mudhoney. Deze band zal altijd wel vergeleken worden met Nirvana. Aan de ene kant positief aan de ander kant negatief.
Waarschijnlijk hadden weinig mensen van het bestaan van Mudhoney afgeweten als Nirvana niet zo populair is geweest. In elke biografie wordt wel verwezen naar Mudhoney.
Aand e andere kant is door de niet te ontlopen vergelijking met Nirvana de muziek maar mager.
Het is een leuk bandje en dit is een leuke cd. Live is het ook een fantastische band, volgens mij spelen ze nog steeds nummers als Here comes sickness.
Helaas, maar ook gelukkig enorm overschaduwd door Nirvana

Mudhoney - Mudhoney (1989)

Is het debuut studio album, en voor mij meteen raak.

De nummers zijn zeker niet moeilijk, maar er is nooit gezegt dat moeilijkheid de muziek maakt.

Ik vind het een heel fijne CD om gewoon eens op te zette.

4.5*

Ben het met Ariedirk en Beatljim eens!

Juist andersom vind ik. Dit is veel minder groots en opgezet en toch snoeiharde grunge. De zanger klinkt overigens veel hysterischer dan pakweg één van de vedetten als Kurt Cobain en Eddie Vedder. Erg trouwens dat ik zijn naam niet eens weet.

Mudhoney was in ieder geval de band waarbij voor het eerst de term "grunge" gebruikt werd.
Haakten aan bij Sonic Youth tijdens hun "Daydream Nation"-tour.
Mini-Lp "Superfuzz Bigmuff" en paar klassieke singles waren behoorlijk hippe shit destijds.
Dit officiële full-length-debuut kreeg een iets lauwere ontvangst, maar is toch wel erg goed.
Stevige invloed van The Stooges die bij het debuut van Nirvana wat meer verborgen ligt.
Toch zijn er wel lijntjes te trekken in de gitaarsound en de manier van zingen.
Pioniers en vlaggenschip van dat hele Seattle-gebeuren.

Wat als Mudhoney ook een dure studio en dito producer had aangehaald, dan hadden ze wellicht in het kielzog van Nirvana en Pearl Jam kunnen opereren. Maar Mudhoney bleef in de luwte; Ze bleven hun punkprincipes trouw, met rauwe, scherpe, boze en soms meeslepende maar soms ook rommelige songs. Geen enkele concessie naar commercie en/of (grunge)trend. Grunge werd mainstream en Mudhoney bleef gewoon zichzelf. Sterk, dat ze na 30 jaar nog bestaan; Een ware gitaarmastodon van jaren 80!

Geschokt door een bericht van bijna twintig jaar geleden? Ik zou nu niet meer zo snel dit album opzetten, eerder Every Good Boy Deserves Fudge of Superfuzz Bigmuff.

Vreselijk, ik slaap er nog slecht van.
Die twee ken ik dan weer niet (ooit wel es gehoord).