Dan Fogelberg & Tim Weisberg - Twin Sons of Different Mothers (1978)

Dan Fogelberg is vooral bekend door zijn epische Netherlands. Een mooie warme stem begeleid door sfeervolle jaren zeventig klanken. De samenwerking met de voor mij onbekende Tim Weisberg is toch van een andere orde. Op de achterkant wordt gesproken van een opmerkelijke samenwerking die de grenzen van het onbekende opzoekt om zo samen tot hogere inspirerende sferen te komen...althans mijn lezing ervan. Nou op de plaat valt dit allerzins mee en is het vooral tussen kunst & kitsch waar in aan moet denken. Beetje gezapig deze samenwerking en die 2 baarden voegen daar niet veel aan toe.

Haha...mooi commentaar Madjack71!
Het klint zeker niet onaardig, maar om nu te zeggen een baanbrekend en vernieuwend album, nou nee. Maar wel lekker in het gehoor liggend.

Binnenkort is dit album opnieuw verkrijgbaar op het Londense label Floating World Records.

In augustus 1978 uitgebracht album van zanger-liedjesschrijver Dan Fogelberg met fluitist Tim Weisberg.
Weisberg, die ruim een jaar eerder ook al meespeelde op Nether Lands, krijgt hier een prominente instrumentale rol. Een album dat door Dan Fogelberg als experimental in nature werd beschreven.

Nieuwe muzikale paden worden betreden, belooft de hoestekst ons, maar als je het nu terugluistert zijn het eigenlijk vooral veilige en vertrouwde klanken. Een beetje jazz, een beetje samba, orkestraal vuurwerk, fijne pianoklanken en strijkers, rockgitaren en een paar goede popsongs. Het fluitwerk doet wel een beetje denken aan Thijs van Leer in zijn meest frivole dagen en misschien is dat het wel dat me in dit plaatje aantrok. Het heeft een klassieke klankkleur.

De productie is echter wel sterk tijdgebonden. Voordat hierover discussie ontstaat, bedoel ik slechts dat het geboortejaar 1978 wel duidelijk hoorbaar is in de manier waarop arrangementen en opname werden vormgegeven. Dat geldt natuurlijk ook voor de hoes. De baardmannetjes (Weisberg was 8 jaar ouder dan Fogelberg) kunnen inderdaad doorgaan voor halfbroers, maar in gladgeschoren toestand vervalt de gelijkenis zonder twijfel.

Fogelberg toverde weer een paar fraaie melancholische composities voor onze oren. Eigenlijk best een fijne plaat, al is het weinig wereldschokkend. Waarom zou dat ook moeten?! Veertig jaar later het beluisteren en opnieuw uitbrengen zeker waard.