The Phoenix Foundation - Fandango (2013)

Kan wel eens een Alt-J achtige hype worden: verslavende sound die een soort mix is van Talk Talk, The Beach Boys en psychedelische folk/jam muziek, maar misschien net wat aan de lange kant voor het grote publiek. Zeker het laatste nummer vergt wat geduld van de luisteraar.

In ieder geval een plaat waar je heel wat keren heerlijk bij kunt wegdromen en in kan verdwalen.

Alle genres komen wel voorbij op dit album (behalve Folk trouwens), maar na een sterk openingsnummer word je toch voornamelijk getrakteerd op slappe oubollige pop. Het typische Nieuw-Zeelandgeluid van bijvoorbeeld The Chills of The Verlaines ontbreekt helaas ook. Ik vind dit vooral heel erg saaie muziek. Dat geldt dan misschien nog het minste voor de allerlaatste song, maar die lijkt wel van een totaal andere band te komen en past bepaald niet bij de rest...

Saai vind ik dit niet. Het heeft een leuk en aardig sfeertje over zich. Dikke psychedelische dreamy melodieën met een aangenaam stemgeluid. Doet me wel anders aan dan Alt-J (mocht dat antentie gewekt hebben naar het eerste bericht), die is veel electronischer, waar hier synthesizers gebruikt worden, ookvind ik Alt-J meer ietwat afstandelijker en killer. Dus de opwinding die ik bij alt-j had heb ik hier niet, maar bepaaldat vooral voor jezelf want het is wel de moeite om hier naar te luisteren

'evolution did what creation was afraid of' en zo is het

Heerlijke plaat weer! Buffalo was de soundtrack van mijn zomer van 2011. Hopelijk kan deze hetzelfde doen voor 2013.

Fandango in z'n geheel brengt de luisteraar in verwarring. Beter is het om het in deeltjes aan te schaffen. Laat de nummers 2, 6, 7, 10 en 12 voor wat het is en schaf de rest aan. Vul je "eigen cd-tje" aan met wat nummers van Buffalo en je hebt een plaat die je blijft draaien. Zeer verslavend.
Mijn persoonlijke toppers zijn Sideways Glance en Walls.
Wat mij betreft: Spread the word!

The Phoenix Foundation is een indie rock-pop band uit Nieuw Zeeland. Ik kende deze groep in het geheel niet, maar op de gok deze cd uit een outlet meegenomen.
De hoes van Fandango sprak me wel aan en ook het feit dat het een dubbel cd was.
Het is het 5e album van deze groep. De leden waren eigenlijk fan van Slayer en dergelijke muziek, maar de muziek die ze zelf maken lijkt daar in de verste verten niet op.
De eerste drie platen deden het vooral erg goed in Nieuw Zeeland en Australië. Pas bij de 4e plaat Buffalo kwam er ook interesse uit Europa en Amerika. Buffalo was wat dat betreft enigszins een doorbraak en in die tijd hebben ze ook in Nederland opgetreden. Hoewel de VPRO recensent niet erg enthousiast was over het optreden in Paradiso van deze groep, die er redelijk folky (baarden etc) uitzag.
Dit 5e album is bijzonder ambitieus. Als eerste een dubbelalbum, bijna 80 minuten muziek en men eindigt met een nummer van bijna 18 minuten. De 70-s lijken hierbij weer opnieuw tot leven gekomen.

'Fandango' is een soort terugblik op het verleden; een album doordrenkt van een soort classicisme dat perfect past bij het concept van een rockdubbelalbum. Het speelt liefdevol met psychedelische rock en AOR-pop uit de vroege jaren 70, wat resulteert in een heerlijk, soms mysterieus geluid. Maar het is wel wat meer dan enkel jaren 70 geluid, van alles komt langs. Ergens las ik dat de groep de pastorale rust van alt-country en de passie van indierock omarmt. Maar ook shoegaze, jaren 80 muziek en vooral ook west coast (Beach Boys) en psychedelische muziek hoor je erin terug. Wat echt jaren 70 is dat er best wel wat langere nummers bij zitten. Het album is wat dat betreft ambitieus en gedurfd,
Van deze plaat vind ik vooral de tweede cd bijzonder sterk. Verrassend wat je iedere keer weer te horen krijgt.
Het langste nummer (Friendly Society) van 17.40 minuten wordt zeer wisselend beoordeeld. Van saai, stuurloos tot vergelijkingen met Pink Floyd. Persoonlijk hou ik wel van de langere nummers uit de jaren 70, dus heb ik met veel interesse dit nummer beluisterd.
Het start als een waar jaren 70 psychedelische song, met waarschijnlijk mellotron (tenminste daar lijkt het wel wat op) en inderdaad een Pink Floyd achtige begeleiding, dan vooral Pink Floyd uit de Ummagumma tijd. De start van het nummer vind ik echt geweldig ! Na zo'n 6 minuten verandert de muziek wat en wordt het meer hippie oosters (Incredible String Band maar dan op wat moderne wijze). Wat trance zang met veel echo en dergelijke, wat op een gegeven moment toch overgaat in mystieke rock. Maar nog steeds met veel seventies invloeden. Zou prima passen op die eerste hippie achtige festivals eind jaren 60 begin jaren 70. Na 11 minuten evolueert de muziek opnieuw, het blijft wel oosters, maar weer op een andere wijze. Toch hoor je iedere keer wel weer Pink Floyd achtige klanken. Bij dit gedeelte wordt er wat meer geëxperimenteerd, het wordt soms wat drone achtig. En soms lijkt het laatste gedeelte ook wat op een jam sessie, een beetje Krautrock achtig.
Op het laatst lijkt de muziek langzaam te doven, enkel een 'drone' en synthesizer blijven over, een beetje zoals de vroegere Kraftwerk. Zo komt er veel uit de jaren 70 samen in dit bijna 18 minuten durend epos, ik vind het persoonlijk bijzonder goed.
Een leuke verrassing dit album en bijzonder dat groepen dit nog aandurven.