Harem Scarem - Harem Scarem (1991)

Dit is het debuutalbum van Harem Scarem, dat vooral in het thuisland goed verkocht en waarvan de song Slowly Slipping Away een grote hit werd. Harem Scarem is een Canadese AOR/melodieuze rock-formatie, met inmiddels een heel eigen stijl en eigen geluid. De band groeit per album, wat overigens niet wil zeggen dat dit debuut slecht is.

Harem Scarem bestaat uit vier uiterst bekwame muzikanten en met name de zang van Hess is fenomenaal. Je kunt Harem Scarem het beste vergelijken met Toto, REO Speedwagon en Van Halen, maar dan in een modern jasje. De band staat niet voor niets aan de top van het genre.

AOR-fans die Harem Scarem nog niet kennen, of mensen die gewoon eens kennis willen maken met Harem Scarem, adviseer ik Mood Swings van deze band te luisteren. Mood Swings is de opvolger van dit debuut en laat een band zien die haar eigen stijl weet om te zetten tot fantastische songs, die in compositorisch opzicht stuk voor stuk dik in orde zijn.

Harem Scarem is een geniale band!
Harry Hess is absoluut één van mijn favoriete zangers (samen met Joe Elliot van Deff Leppard) en gitarist Pete Lesperance heeft echt fantastische rifjes en solo's in zijn eigen unieke stijl.
Dit album bevat een aantal geweldige platen waarvan mijn favorieten de nummers 'Honestly' en 'Don't Give Your Heart Away' zijn. 4,5 sterren voor deze plaat.

Harem Scarem is inderdaad een uitstekende band. Jammer dat de band nooit echt doorgebroken is... De zang van Harry Hess is altijd overtuigend en Pete Lesperance's gitaarwerk is erg veelzijdig. Persoonlijk vind ik Mood Swings van deze band nog een tikkeltje beter en gevarieerder.

Absoluut een meesterlijk debuut! Harem Scarem is inderdaad helaas nooit echt doorgebroken. Mede doordat ze eigenlijk pas met dit debuut kwamen toen deze muziek helaas door Kut Cobain en consorten als ouderwets en not done werd weggezet. Als gevolg van al deze narigheid kwam HS ook zelden of nooit langs op tour. Ik heb ze helaas nooit live mogen aanschouwen
Dit album is samen met opvolger Mood swings het beste wat de band te bieden had vind ik. Heerlijke riffs en melodieen met daaroverheen de fantastische strot van Hess!
Voor liefhebbers van dit soort muziek; luister ook eens naar het zeer verdienstelijke nieuwe project van Harry Hess; First Signal!

Ik ben voornamelijk erg tevreden met de zang en het gitaarspel.
Erg goed. Samen met Honeymoon Suite toch wel de beste melodieuze rock/AOR band uit Canada.

Voor een debuut ook erg indrukwekkend.

Ik heb dit album toevallig vorige week weer eens geluisterd. Tsjonge, wat een wereld plaat blijft het toch! Zelden zo'n goed debuut gehoord als dit.

Jammer dat dit pas in 1991 uitkwam, een periode waarin dit genre al heel wat uitgemolken was en waarin de massa zijn aandacht op andere genres ging vestigen. Ik kan me namelijk niet aan het idee onttrekken dat dit album in de jaren '80 een hit was geworden. Het is namelijk een erg sterk debuut, instrumentaal klopt het en de zanger klinkt fantastisch! Een sterk, vergeten plaatje!

Ja klopt Metalhead! Een onwijs sterk album van begin tot eind.

Hoewel ik al jaren amper nog naar melodieuze rock luister en door de jaren heen diverse andere muziekstijlen ben gaan waarderen, zet ik dit debuut van Harem Scarem van tijd tot tijd graag nog eens op. De Canadese band behoort onmiskenbaar tot de beste bands in het genre en klinkt op dit debuut erg fris en eigentijds.

Helaas voor Harem Scarem waren de commerciële hoogtijdagen in ’91 al grotendeels voorbij door de komst van bands als Pearl Jam en Nirvana. Als je de composities op deze plaat in ogenschouw neemt, is dat best jammer. Songs als Distant Memory, With a Little Love en Slowly Slipping Away zijn weliswaar catchy maar ook van een hoog niveau. Vooral de sterke zang van Hess speelt daarin een belangrijke rol.

Al met al is dit een album dat samen met opvolger Mood Swings zeker de moeite van het beluisteren waard is. Eigenlijk vind ik alleen de eerste twee platen van Britse band Thunder in dit genre nog beter. Harem Scarem krijgt van mij een ruime voldoende: 3,5*.

Eigenlijk was ik een beetje vergeten hoe goed deze plaat wel niet is. Harem Scarem hobbelde keurig mee in de stadionrockhausse maar had net als Tyketto een iets serieuzere inslag. Dat vertaalt zich in de sublieme songschrijverij die de heren tentoon spreiden. Zomers en luchtig zoals het betaamt, maar toch met een fraaie melancholische inslag die her en der doet denken aan dus Tyketto en de wat minder uitbundige Pretty Maids (Jump The Gun era). Het enige wat soms wat tegenstaat zijn de koortjes die te pas en te pas ingezet worden. Maar dat is maar een detail. Verder is het volop genieten van dingen als Hard To Love, With A Little Love en het hitje Slowly Slipping Away.

Allemaal nummers die gedragen worden door sterk ingehamerde melodielijnen die vooral tot uiting komen via het strottehoofd van Harry Hess. Een gast met een prettige strot die als kruising tussen Ronnie Atkins en Jeff Scott Soto omschreven kan worden. Daarom snap ik die gladgemaakte koortjes ook nooit. Die zijn met een goede zanger nauwelijks nodig. Een ondersteunende achtergrondzanger(es) kan dan bij bepaalde passages veel meer impact kweken. Maar ja, ik heet verder geen Bob Rock dus wat weet ik er ook van?

Hoewel 1991 het jaar was dat de Sub Pop acts begonnen door te breken, was dit genre nog steeds top of the bill hoor. De neerwaartse spiraal voor de glam zou pas een jaar later echt gaan inzetten. Dat Harem Scarem dan geen (grote) mainstream aandacht zou hebben gekregen, ligt dan ook helemaal aan henzelf. Volgens mij bewogen ze ook keurig mee met de tijdsgeest zonder hun wortels te verloochenen. En wat boeit het ook? Niets weerhoudt ons van het beluisteren van de shit die voor ons ligt.