Testament - Low (1994)

Burn My eyes van .... (moet ik dat nu echt zeggen?!) was zeer duidelijk een bron van inspiratie, maar daar is niks mis mee.
Deze Low betekende na een mindere periode een nieuwe start voor Testament.
Het latere The Gathering geniet m'n voorkeur, maar er is weinig mis met deze cd.
Lekkere songs en een even smaakvolle produktie: Mmmmmh!

Toch een gewaagd album van Testament:
veel thrashmetal bands gingen in de jaren '90 softere metal maken om te kunnen concurreren met de grunge en popmuziek. Denk vooral aan Metallica, maar ook Megadeth's Youthanasia, Anthrax' Stomp 442 en zelfs Kreator met Renewal en Cause For Conflict.
Het voorgaande album, The Ritual, was wel een poging om Metallica te volgen. Dat album flopte lichtelijk, en dan komen ze met zo'n enorm hard album terug. Niets dan lof. '99's The Gathering is inderdaad een stukje beter, maar deze mag er zeker zijn: 4*

Low was een nieuwe start en helemaal anders dan The Ritual. Beide platen kan ik echter zeer goed appreciëren.

En Low vind ik ook beter dan The Gathering. Zonder twijfel.

Renewall kan ik volgen, maar cause for conflict is toch een snoeihard antwoord op alle kritiek die rene wall op leverde. in mijn ogen de allebeste kreator plaat, niet de snelste maar wel de allerhardste, een van de blauwdrukken voor thrashmetal!

Godverdomme, wat is deze plaat toch lekker.
Wat moderne Thrash dan The Legacy en New Order.

Maar, Chuck is gewoon de best Thrash-zanger die er is.

Gewoon een strakke thrashplaat uit de tijd tijd dat het nog mocht.

Hoewel er op Low een flink aantal prima nummers staat, kan ik me als ik deze plaat beluister, nooit onttrekken aan de gedachte dat ik naar een verzameling redelijk willekeurig bij elkaar gegooide nummers zit te luisteren. Hierbij vergeleken vind ik Demonic en The Gathering veel consistenter.

Desondanks 3* omdat er best wat goede nummers op staan.

Tis maar hoe je het bekijkt als je zegt veel consistenter.
Die albums vind ik ééntoniger en Low vind ik net veel gevarieerder.

Inderdaad een geslaagde "comeback". Skolnick wou steeds meer richting de mainstream wat uiteindelijk toch stagneerde. Met James Murphy had de band een perfecte vervanger. En met John Tempesta op drums kan er ook al weinig mis gaan. Dit is dan eigenlijk het album wat ze na Practice... hadden moeten maken i.p.v het matte Souls of Black. Nummers als Hail Mary, Dog Faced Gods en All i Could Bleed blazen je gewoon om ver. Heerlijke thrash zoals alleen Testament dat maakt. Helaas werd het album niet echt opgepikt omdat ze hiervoor te ver van hun thrash roots waren geraakt.

Na het wat slappe "The Ritual" gaan ze er weer vol tegen aan. Fijne vettige productie, Chuck die weer de ballen uit zijn broek brult en James Murphy die zorgt voor de nodige melodie. Een geslaagde combi. "The Gathering" was nog geslaagder, maar hier is ook helemaal niks mis mee.

Een halve ster erbij. De afgelopen week ben ik eindelijk gegrepen door Low.
Een erg smerig, donker album dat veel vetter klinkt dan Testaments albums die voor deze uitkwamen. Waar Demonic, en ook The Gathering uiteindelijk gaan vervelen door een gebrek aan variatie, zorgt dat hier niet voor problemen. Onder andere door de (niet erg sterke) ballad Trail of Tears en het instrumentale Urotsukidoji. Twee nummers die het album opdelen in drie stukken, en waarop het beukende geweld van veel van de andere nummers even verdwenen is.

Wat een topper is dit. Na The Ritual (The 'Black Album' van Testament volgens velen) leek het wel of de band zijn commerciële (drijf) veren wilde afschudden. Het leverde direct het beste album op van Testament. Een uitstekende productie - de plaat knalt gewoon- een mooie afwisseling tussen harde en zachte stukken, een stuwende ritmesectie en Chuck die zijn gal spuwt. Low, Shades of War en Chasing Fear zijn toppers. Hail Mary is voor mij uitgegroeid tot een metal klassieker. Na deze plaat leek het wel of Testament zijn vakbroeders in ruigheid wilde overtreffen maar bleek het songmateriaal niet meer het niveau te hebben dat kon wedijveren met dit album.

Hmm, ik moet Testament toch vaker complimenten geven dan me lief is. Waar Souls Of Black en The Ritual me behoorlijk meevielen, moet ik toegeven dat Low bij vlagen behoorlijk sterk is. Er zijn dan ook momenten die me dan weer bijzonder weinig doen en kwaliteit a la Over The Wall en Disciples Of The Watch wordt hier niet gehaald, maar Testament levert met Low wel een donkere en lekker smerige plaat af. Het vertrek van Skolnick is uitstekend opgevangen met James Murphy, want qua solo's blijft het genieten. Het is wel grappig dat behalve het stevige geluid er weinig veranderd is ten opzichte van THe Ritual. Testament probeert hier net zo catchy te zijn, maar doordat het steviger is, smaakt het wel beter. Chuck Billy kan alleen niet grunten en ballads gaan hem nog altijd niet goed af.

Tussenstand:
1. The New Order
2. The Legacy
3. Low
4. Souls Of Black
5. The Ritual
6. Practice What You Preach

De rest van thrasmetalland is ingestort en speelt industrial, hardrock of groove en Testament brengt ineens het hardste album tot nu toe uit. De grunts van Chuck Billy ben ik nog steeds niet enthousiast over, omdat zijn normale zangstem al agressief zat is, maar ik ben er eigenlijk vrij snel aangewend geraakt. Ik dacht ook dat men met het vertrek van Skolnick een flinke creatieve aderlating zouden hebben, maar nieuwkomer Murphy speelt zijn rol met verve. De solo's zijn minder esoterisch dan ze bij Skolnick waren, maar in de huidige stijl werken ze fantastisch. Soms vliegt er ineens een dosis oosterse mystiek doorheen, waardoor ik ook ineens aan Iced Earth moet denken. Favoriete tracks zijn Trail Of Tears (lekker sfeervol, zelfs met de matige zang in het begin), het rossende Shades Of War en instrumental Urotsukidōji. Potverdomme wat heeft dat laatste nummer een fantastische bassolo en een maniakale sfeer! Ik had het niet verwacht, maar Low is een waanzinnig goed 'modern' thrashmetalalbum!

Tevens heb ik The Legacy toch een half puntje verlaagd nu blijkt dat deze bij herhaald luisteren toch wat chaotisch overkomt en vrij eentonig drumwerk heeft. Low is wat mij betreft toch echt meer waard.

Voorlopige tussenstand:
1. The New Order
2. Low
3. The Legacy
4. Souls Of Black
5. The Ritual
6. Practice What You Preach

Dat het voorlaatste album Brotherhood of the Snake op deze site een hoger gemiddelde haalt dan Low is voor mij onbegrijpelijk. Low is fris, staat vol met prima solo's, uitstekende tempowisselingen, akoestische stukken en Billy is beter bij stem dan ooit tevoren. BOTS is in mijn ogen ronduit saai, gespeend van enig avontuur en enige inventiviteit. Low lijkt op sommige gebieden het ondergeschoven kindje te zijn in het oeuvre van de band. Het titelnummer bevestigd al wat komen gaat, de band is op ramkoers maar wel op subtiele wijze, strakke ritmes, machtig drumwerk en ingenieuze breaks bepalen de koers van deze worp. De insteek van The Ritual en daarmee het 'gehoopte' succes is grotendeels uitgebleven, Low kan je zien als een frisse wedergeboorte waarbij de productie ook nog eens een duit in het zakje doet. Hail Mary vormt een van de beste songs, wat een machtig kamerbreed refrein werpt Billy de woonkamer in, te gek. Het middenstuk van dit schijfje is ook prima maar verschilt onderling niet enorm van elkaar. Het instrumentale Urotsukidoji is ook alweer een fijn stukje ingenieuze trash om vervolgens met Chasing Fear weer te knallen, trashmetal maar dan op een frisse manier gebracht waar de heren op een inventieve manier een eigen draai geven aan het genre. Low behoort wat mij betreft tot de sterkste schijven van de band vanwege de hierboven genoemde factoren. Vreemd genoeg behalen andere releases zoals BOTS en DROE die vol staan met in mijn ogen plichtmatige saaie trash nummers, een hogere score dan Low. Het blijft fascinerend om te lezen op welke wijze bepaalde albums een verschillende indruk kunnen achterlaten bij liefhebbers.

Helemaal mee eens. Na The Ritual stapte Alex Skolnick uit de band en lag de weg voor Eric Peterson open om te stoppen met die flauwe melodieuze hap waar Skolnick zo gek op is/was. Het leverde ons Low op. Een stevigere koers maar zeker geen terugkeer naar The Legacy. Moderne metalsongs die fris en afwisselend klinken. Jammer dat de groovewens weer helemaal doorsloeg op Demonic. Maar goed, Low en The Gathering pakken ze ons niet af.

Ik vind dit zelfs de beste van Testament, samen met The Ritual misschien. Ik ben het met je eens dat Brotherhood of the Snake er totaal niet aan kan tippen qua creativiteit, zang en kwaliteit. De titeltrack Low is een van mijn favoriete metalnummers ooit. Bij de nieuwere albums mis ik bovendien de ballads waar Testament zo goed in was.

Overigens vond ik Demonic ook nog goed. Net als op Low probeerden ze tenminste wat nieuws. Tegenwoordig spelen ze te veel op safe naar mijn gevoel.

Alsof de heren kwaad en teleurgesteld waren over het verloop van hun carriere na The Ritual komen de mannen met een agressief plaatje. En ja hoor, eindelijk na zoveel jaar een heerlijke productie. Alsof de heren moe van de melodieuze koers en productionele euvels, wilden knallen. Met Low staan de heren met hun benen in de klei van de jaren 90, Billy grunt af en toe weer, wat geen onverdeeld succes is. Maar de energie druipt van de plaat af, het materiaal dringt zich aan je op en dat is een goed teken.
Het titelnummer geeft al enkele signalen af wat je kunt verwachten; een venijnig zingende, grommende Chuck, veel tempowisselingen en de juiste focus. Nieuwkomers Tempesta (drums) en Murphy (gitaar) leveren ook hun bijdrage en ik moet zeggen dat Skolnick en Clemente niet worden gemist. Trail of Tears hint nog wat naar The Ritual maar is spannend genoeg om de valkuilen van die plaat te omzeilen. Shades of War, P.C., songs die overlopen van riffs, tempowisselingen en minuten die er toe doen. Dog Faced Gods; BIlly is flink aan het grunten en dat doet afbreuk aan het nummer, hoewel het stuk waarin hij gewoon zingt wel weer mooi contrasteert met zijn gegorgel. Chasing Fear, mijn god wat een machtig drumwerk, wat een subtiel intro, wat een spanning wordt er gecreëerd en als de song dan losbarst....een van de beste songs ooit door de heren gecomponeerd. Hail Mary gaat er wat mij betreft echter vandoor met de eer, een lekker ritme, uitstekend drumwerk en een refrein waarbij ik elke keer weer in wordt meegezogen.
Hoewel Low goede respons kreeg van de media bleek het geen commercieel succes te zijn, wat het plezier trouwens niet wegneemt.

Tussenstand:

1. Low
2. The New Order
3. Souls of Black
4. The Legacy
5. The Ritual
6. Practice What You Preach

Lijkt me stug want die kwam slechts een maand eerder uit.

Neehoor deze nieuwe impuls hebben ze helemaal zelf bewerkstelligt. Dankzij het vertrek van Skolnick konden ze eindelijk de muziek maken die ze echt wilden. Met James Murphy - die uit de death metal hoek kwam - op gitaar kwam de gretigheid weer terug en gingen ze weer echte harde en energieke muziek maken. Vooral dat laatste ontbrak nogal op The Ritual. Nummers waren daar vaak ook veels te langdradig, nu is alles veel meer to the point.

Hoewel dit nog geen echte death metal te noemen is grunt Chuck Billy hier en daar wel en doet dat helemaal niet slecht vind ik. Op de navolgende platen werden de death metal invloeden wel iets groter. Maar dit is in principe nog steeds melodieuze thrash. Wel een tikje gedateerd, maar daar is helemaal niks mee. Sterker nog, het luistert heerlijk weg. The Gathering klinkt wel tijdlozer en heeft daardoor mijn voorkeur.

Enc.Met. geeft 1 juni aan voor 'BME' en 30 sept. voor 'Low', dat scheelt alweer weer 3 maandjes. Verder is mijn naam haas in deze.

Zowel MuMe als wikipedia houden het op 9 augustus voor BME. En sowieso zit er tussen afronding en release van een album meestal de nodige maanden. Dus nee ik blijf bij mijn standpunt.

De vergelijking met Burn My Eyes van Machine Head gaat in mijn beleving niet echt op. Burn My Eyes zullen de heren niet hebben gehoord voordat ze met de opnamen van Low begonnen. Daarnaast is het debuut van Machine Head meer ingericht op groove en de droge stem van Flynn dan dat het veel raakvlakken heeft met Low. Neen, de heren van Testament waren moe van de voorgaande periode waar commercieel succes uitbleef na het toegankelijke The Ritual. Met nieuwkomers als Tempesta en Murphy kreeg de band een energieke schop onder de kont. Tel daarbij de variatie in het songmateriaal, de afwisselende vocalen van Billy en je hebt een gevarieerde trash schijf te pakken, waar de heren eigenhandig een eigenwijze draai weten te geven aan het genre. Dat doet niets af aan de kwaliteiten van de eersteling van Flynn en de zijnen, maar elkaar of eenzijdige beïnvloeding in deze lijkt mij wat ver gezocht.

Prima hoor. Ik weet ook niet waar die 1 juni vandaan komt, maar Enc.Met. is vaak pietje precies met zulke dingen geloof ik. Via de wiki (tja!) zie ik dan nog dat de opnames (voor BME) al in november '93 waren. En wat jij zegt over het afronden van een album, iets dergelijks gaat ook op voor songmateriaal dat vaak al veel eerder tot stand komt en live al gespeeld wordt. Aangezien beide bands qua nabijheid in dezelfde scène zaten, zo ongeveer, zou ik het allemaal niet zo raar vinden als het wel zo was...

Maar nogmaals, ik speel advocaat van de duivel, want ik ken zowel L alsook BME niet of nauwelijks.

Nu suggereer je dat ze zich zouden hebben laten beïnvloeden door een nieuw bandje dat nog geen album had opgenomen, maar slechts een handjevol optredens op zijn naam had staan? Of ze zouden MH dan moeten kennen van wat uitgelekte studio opnames? Tja.... alles kan natuurlijk maar ik vind het niet heel waarschijnlijk dat dit zo'n invloed zou hebben op hun geluid. Qua stijlen zijn er namelijk - zoals al opgemerkt - nogal de nodige verschillen. Machine Head is toch meer een mix van stijlen zoals groove metal, hardcore en nu metal. En ja ook wel wat thrash natuurlijk. Denk eigenlijk eerder dat het andersom is geweest, dat Testament een beetje invloed heeft gehad op Machine Head.

Anyway, fris en energiek klonk Low zeker, dat ze die vibe uit nieuwe lichting bay area of van bands als Pantera en Sepultura hebben opgepikt kan zeker hebben meegespeeld natuurlijk. Maar veel meer dan dat is het niet geweest. Daarvoor klinkt Low te veel als typisch Testament.

'Bandje'? Laat de fans het niet horen (en BME heeft een grotere status dan L volgens mij). Maar goed, ik heb nog even verder gekeken en MH werd al in '92 opgericht, dus het zou niet verwonderlijk zijn dat leden van Testament wel es een show (of meer) hebben meegepikt. 1e demo was er al in maart '93, maar ik weet niet wat de impact daarvan was. Van mij mag je gelijk hebben verder, ik was er niet bij.
Over de muziek kan ik zoals gezegd niet oordelen. Ik ben op zich wel benieuwd naar beide platen, dus wie weet.

Op dát moment was MH nog een bandje ja. Want behalve een demo nog niets uitgebracht en Testament was toe aan album nummer 6, nogal een verschil he. Laten we er maar over ophouden, je bent erg selectief in het aanhalen van feiten en data om je "gelijk" te halen. Fijne avond verder.

Ik interpreteer de feiten anders dan jij (en geef daarbij nota bene aan dat ik mogelijk niet eens gelijk hoef te hebben) en heb er nog een paar (feiten) bij gezocht. Niet boos worden hoor. Ook een fijne avond.