The Count Basie Trio - For the First Time (1974)

Een album van het Count Basie Trio, bestaande uit een klassieke formatie: piano (Basie), contrabas (Ray Brown) en drums (Louie Bellson). Het album past eigenlijk precies in het plaatje van wat je waarschijnlijk van een dergelijk piano-trio verwacht. De piano neemt de hoofdrol op zich, met begeleiding van bas en drums. Het geluid klinkt mooi, met duidelijk onderscheidt tussen de verschillende partijen. Het doet me een beetje denken aan het geluid van Sonny Rollins, maar dan zonder saxofoon uiteraard. Een mooi, helder geluid dus. Over het algemeen ook een vrolijke plaat, de 'swing' zit er goed in. Dit komt mede door de virtuositeit van niet alleen Basie, maar ook Brown. Bellson heeft in mijn opzicht een wat minder grote rol, met redelijk standaard drumpartijen.

Het openingsnummer begint met een lopende baslijn van Brown, waarna de piano en drums erbij komen. De vrolijke toon is erin, eigenlijk net als bij het tweede en derde nummer. Deze klinken dan ook redelijk homogeen. Behalve dat de thema's en de loopjes anders zijn is de sfeer hetzelfde. Gelukkig komt daar met nummer 4, Blues in the Church, verandering in. Hier zit een fijne bluessound aan (goh), wat onder andere komt door het orgelgeluid waarmee Basie speelt. Dit zorgt voor de nodige afwisseling.

Na Blues in the Church komt de vrolijkheid weer terug. Twee concepties van de klassieker Lady Be Good. Ook deze klinken redelijk homogeen. Dit komt vooral doordat de nummers, en eigenlijk het hele album, afhankelijk is van melodieën. Er is weinig sprake van tempowisselingen in nummers of sfeeromslagen. Hierdoor kan ik ook tussen het eerste en tweede concept van Lady Be Good moeilijk een oordeel vellen. Beide klinken goed, allebei tof, maar er zit vrij weinig werkelijk onderscheidt tussen beide.

De tweede helft van het album begint met het nummer Blues in the Alley. Ook hier komt de Blues sound weer terug (nogmaals goh), maar dit keer zonder orgel. Op zich een mooi nummer, maar met weinig echt spannende toevoegingen. As Long As I Live komt hierna weer de vrolijke noot terugbrengen, maar ook dit gebeurt weer zonder al te veel nieuws. Nummer negen, Song of the Islands is een leuke variatie op het eerdere recept, door een ietwat relaxte sfeer te creëren. Hierdoor ontstaat er in de tweede helft van de plaat wat meer variatie.

Nummers tien en elf zijn beide erg leuk, zeker de Royal Garden Blues. Hierop zitten heerlijke piano melodieën, maar ook (Un)Easy Does It is erg fijn. Deze is meer opgebouwd rondom het thema. De afsluiter O.P. is een uptempo swing. Ook deze is leuk om naar te luisteren, maar eigenlijk weer net wat te eentonig met een groot deel van het album.

Eigenlijk het hele album is namelijk gebaseerd op precies dezelfde balans tussen drums, bas en piano. Dit hoeft niet per se een probleem te zijn, maar als er ritmisch en wat sfeer betreft weinig veranderd, dan wordt het een beetje eentonig. Het hele album is vrolijke pianojazz, maar 55 minuten wordt dan een beetje teveel van het goede. Nummers als Blues in the Church, Blues in the Alley en Song of the Islands brengen hier variatie in, maar eigenlijk te weinig om er een daadwerkelijk interessante plaat van te maken. Ik zou het album eigenlijk alleen aanraden aan degenen die zoeken naar een vermakelijke pianoplaat, maar wie iets écht goeds wil hebben, kan beter even doorzoeken.