Vanden Plas - The God Thing (1997)

Dit vind ik nog altijd het allerbeste album van deze band, met eigenlijk alleen maar zware midtempo stukken, hoewel de gitaarriffjes wel snel zijn af en toe. Mooi mysterieus album, maar ontoegankelijk misschien...

Ik zie Colour Temple niet terug op deze site? Die is ook niet slecht, mits je van gemakkelijke prog metal houdt. De latere werken vind ik niet zo goed van Vandenplas. Die zijn wat te pretentieus, maar op de oudere CD's hielden ze het nog simpel en schreven ze nummers die blijven hangen. Rainmaker en vooral Day As I Die zing je zo mee. Live schijnt het niet veel te zijn, maar op basis van deze en Colour Temple vind ik Vandenplas gewoon lekker.

Dit gaat al de goede kant op.
Progmetal die niet te langdradig wordt met uitsteken dgitaarspel van Stephan Lill.

Andy Kuntz gaat ook steeds beter zingen.

Dit is een band die nog nooit een slecht album heeft afgeleverd.

Verhoogd met een halfje omdat dit toch wel dé Vanden Plas-plaat is voor mij.
Fire Blossom /Rainmaker is een lange tijd als opener gebruikt op hun concerten en terecht.
Garden of Stones en Crown of Thorns zijn ook 2 knallers van formaat en behoren tot het beste wat deze sympathieke Duitsers hebben neergepend.

Huppakee, ik ook verhoogd tot de 5.

Garden of Stones, Rainmaker, You Fly en Crown of Thorns zijn mijn favorieten hier. Opener Fire Blossom is ook weergaloos mooi.

Ik weet niet of Gunther Werno echt vleugel of piano speelt op deze plaat. Maar de piano-partijen zijn echt mooi.

Garden Of Stones staat nu op.
Kippenvel wanneer die lang uitgesponnen gitaarlijn vergezelt van de piano wordt bijgestaan door een snijdende gitaarsolo alvorens alles losbarst in een prog metalfeest. Hulde!

Mijn kippenvel-moment (misschien iets voor de Dikke Van Dale?) is als de cello's de gitaarriff aankondigen in het tweede deel van Crown of Thorns....

Slechts 11 stemmen voor deze bescheiden prog metalklassieker is natuurlijk bitter weinig.

Eigenlijk best een bizar intro voor een metalplaat, dat Fireblossom. Wel een waanzinnig vette bas. Dat synthesizertje klinkt wel lekker Pink Floyd/Eloy achtig.

Maar echt, die piano-partijen van Gunther geven de band, wat mij betreft echt een eigen kleurtje.

Dit album blijft een van de beste uit mn collectie! Ben m na lange tijd nog eens aan het draaien en de kippevel-momenten komen aan de lopende band voobij!

Geweldig album je kan wel horen dat ze goed naar dream theater hebben geluisterd het is bijna net zo goed.

Wat mij aan deze plaat nog meer bevalt is dat de synthesizer tussenstukjes mysterieus en ingehouden klinken ("Garden of Stone" bij 3:42). Op latere albums klinken er van die priemende klanken die mij eerder irriteren. Verder is dit album qua algeheel geluid ook nog steeds mij favoriet van deze band. Tegenwoordig klinken alle metalbands bijna hetzelfde. In de jaren 90 had je bij ieder band ook een eigen geluid vaak: Eldritch of Sanvoisen klonken weer heel anders, terwijl hetzeflde genre.

Band nog niet zo lang geleden ontdekt, en met dit album begonnen. Reden genoeg voor mij om eens wat dieper in de andere albums te duiken.

Gezien de eindscore is volgens de liefhebbers de beste plaat van deze duitse progmetallers, en ik moet zeggen dat ik het daar roerend mee eens ben. Ooit gekocht bij uitkomen, en jaren achtereen stuk gedraaid. Ik ben niet meer zo een progmetal-liefhebber, maar weet wel dat deze plaat nog steeds echt heel erg fijn is.

Nu ik deze weer zo aan het luisteren ben: kippenvel over mijn hele leven bij dat intro van Garden of Stones. Hetzelfde geldt voor dat eerste couplet. Als moderne progmetal nou zou klinken zoals deze plaat, zou ik het vaker proberen. Maar de kunst van een goede song schrijven en arrangeren is net zo belangrijk als goede musiceren. En deze band kon echt goede songs schrijven. Tekstueel snap ik niet veel van Kuntz' filosofische geneuzel, maar ik vind teksten dan weer onbelangrijk.

Misschien moet ik deze dan toch maar eens weer gaan proberen zoveel jaren later. Ik kocht destijds Beyond daylight en was helemaal weg van die plaat. Daarna wat andere albums van ze geprobeerd, waaronder deze, maar die bevielen een stuk minder. Maar dat was toen en ik weet inmiddels dat albums na jaren ineens best goed kunnen zijn

Ik denk dat je deze wel gaaf gaat vinden, hoor vielip.

De band evolueerde van melo-hair-rock-band naar progressive metal-band. Je hoort dat goed terug in de wat meer basic songstructuren, en de patserige solo's van Stephan Lill.

De muziek kan hier en daar wat langdradig overkomen, omdat de band hier echt gaat voor het neerzetten van een mysterieuze sfeer, zoals Day I Die, die wat lang lijkt te duren, maar als je er in onderdompelt, geniet je er echt van.

De afsluiter You Fly heeft dat ook. Misschien dat deze plaat van een uur, met een song minder had kunnen doen, maar ja, welke laat je dan weg? Want de songs zijn allemaal sterk hier.

Vanden Plas. Het blijft een bevreemdende bandnaam.
The God Thing balanceert net als zijn opvolger Far Off Grace nog sterk tussen melodieuze hardrock/metal en proggy metal zoals dat na de doorbraak van Dream Theater zowat niet meer uit te roeien was. Die invloed is dan ook onmiskenbaar. Ik mag er bij tijd en wijlen nog heel graag naar luisteren. Zoiets als Rainmaker valt al direct lekker de met de deur in huis met zijn fijne textuur, gedetailleerde uitwerkingen en een aantal meeslepende melodieën.

Na Far Off Grace sloeg de klok door naar nog meer prog en werd de band voor mij iets minder interessant. Het is alleen die jankstem van Andy Kuntz waar je even doorheen moet. Dat gepiep van hem geeft niet altijd de juiste body aan de tracks.

Ik heb niet veel moeite met Andy Kuntz' stem. Het kan in de rustige stukken wat zeurderig overkomen, maar dat is volgens mij ook het Duitse accent.

Maar muziek met veel zang, en dat is rock en metal al snel, is de zang wel belangrijk. Als een zanger dan niet bevalt dan houdt het heel snel op.

Ik moet ook bekennen dat ik mijn aandacht ná Christ 0 toch echt heb verloren. Maar ik heb dan toch wel een plaat of 5 die ik erg goed vind en graag naar luister.

Ik kan meestal wel goed door zang heen luisteren. Fijne zang is een meerwaarde maar net zo vaak is er naast de zang te veel te genieten om links te laten liggen. Even gauw wijzend naar dingen als het debuut van Symphony X, Maiden met Blaze Bailey, Manilla Road enzovoorts.

Ik heb dat ook wel. Als symfo-liefhebber of progmetal-liefhebber is het soms wel een beetje behelpen. Maar als er muzikaal veel te genieten is, dan is er niks-aan-de-hand.

Maar er zijn wel gevallen bekend van bands waarvan ik de zang zo vervelend vind dat ik er gewoon echt geen zin in heb: Korn, Guns N Roses, AC/DC, maar goed daar is dan muzikaal ook niet veel aan de hand.

Nu ik erover nadenk, is er geen enkele band die ik echt goed vind, waarbij ik de zang een écht struikelblok vind. Misschien Rush, maar misschien ook niet.

Qua stijl, sound en songwriting enigszins ongeëvenaarde plaat. In al mijn jaren dat ik naar progrock en progmetal luister ben ik niet zo snel een plaat tegengekomen die deze mysterieuze sfeer met zich meedraagt.

Perfect is deze plaat niet. Maar ik heb 'perfecte' platen gehoord die me lang niet zo raken als deze.

Mee eens, deze heeft een bijzonder mysterieus sfeertje. Hierna werd het geluid lomper, bombastischer en qua teksten grotesker. Ik ken één plaat die qua klank en soms qua sfeer hierop lijkt: Superior's "Behind", en die kwam net een jaartje eerder uit. Vanden Plas speelde tot mijn lichte teleurstelling in 2014 niets van de "The God Thing". Buiten dat was het ook nog es één van de saaiste bands ik op een podium gezien heb Maar "The God Thing" blijft speciaal voor mij.