Katatonia - Brave Murder Day (1996)

Uitstekende plaat van Katatonia, de heerlijke Zweedse groep die terecht maar niet genoeg krijgt van de donkere kanten van het leven.

Zes uiterst donkere, melodieuze doch zware songs, die uitstekend in het gehoor blijven liggen. Het beste dat deze voormalige doom/ black band heeft voortgebracht, denk ik.
Terecht is deze band (en deze plaat) veelvuldig geroemd in het genre (en ik roem ze nog even extra, voor wellicht de mooiste bandnaam in de donkere metal-wereld).

Essentieel voor de doom-freak!

Een 4,5 en een top10 notering. Oftewel ik vind dit een superplaat. In alle simpelheid de beste doomplaat die ik ken. Simpele akoorden en veel gekrijs maar o zo doeltreffend! Perfectie voor doombegrippen!

Briljante plaat (met Mikael Akerfeldt als toenmalige zanger), waarin er een unieke sfeer wordt gecreëerd en ik dit als 1 van hun beste albums kan bestempelen.

Donkere en sfeervolle plaat met mooie afwisselingen. Hoogtepunten zijn Murder en Endtime. Na dit album zijn ze een wat rustigere weg ingeslagen wat ook zeker de moeite waard is om te beluisteren. Ik geef dit album 5 sterren, omdat er gewoonweg alleen maar goede, sterke nummers opstaan.

4* voor nu. Dr is jammergenoeg weinig meer van deze sound terug te horen in het nieuwe werk. Maargoed, we krijgen er wel goed materiaal voor terug ook gelukkig.

Hm, het weet me helaas nog niet echt te pakken. Het gaat een beetje het ene oor in en het andere uit. Verder is het geen slechte plaat hoor, en als de nummers wat meer blijven hangen wordt het nog wel wat tussen ons. Voorlopig 3 sterren.

Vind dit album eigenlijk net iets minder dan het debuut, maar Brave is en blijft een prachtig nummer.

In de snikhete zon heb ik een beetje herfst met Brave Murder Day.
Een beetje een overgangsplaat tussen het geniale Dance Of The December Souls en de nieuwe Katatonia.
Eigenlijk is dit al de nieuwe Katatonia, maar dan met grunts. De blackgewortelde doom is deels ingeruild voor een wat toegankelijker geluid. Het is wel nog allemaal even melancholisch. Na het draaien zijn de wangen kletsnat van de tranen. Het diepe depressieve gegrom van gastrochelaar Mikael Åkerfeldt klinken uitstekend. De vlotte doomachtige metal loopt er heerlijk onderdoor. De plaat is om voor je er erg in hebt.

De laatste tijd heb ik wat afwisselend geluisterd naar oude en nieuwe Katatonia, en het is toch wel duidelijk waar mijn voorkeur naar uitgaat. Wat een ontiegelijk vette plaat is dit eigenlijk. De riffjes zijn soms zo ongelofelijk simpel, soms in verschillende nummers bijna identiek - en toch wordt dit album bij elke luisterbeurt interessanter. Ik kan steeds meer genieten van de beklemmende sfeer die de nummers uitademen; of dat nou komt door het woeste gebrul van Akerfeldt, de melancholieke vocalen van Renske of gewoon onheilspellend gitaarwerk, met name op het tweede deel van de plaat. Echt heel sterk allemaal.

Ik weet niet waarom ze de eerste drie nummers de woorden van de albumnaam hebben gegeven, maar heb het gevoel dat ze dit niet beter hadden kunnen kiezen. Eenvoudig maar doeltreffend - voor mij dan in ieder geval. Samen met de hoes (prachtig, ook naar Katatonia-maatstaven) maakt dit het plaatje echt compleet - vijf sterren dus. Alleen een top 10-notering ontbreekt hier nog.

De albumtitel bestaat uit de titels van de eerste 3 nummers op een rij. Omdat het kan. Het heeft verder geen bijzondere reden. Men had duidelijk geen plan voor een echte albumtitel.
Heb ik wel eens ergens gelezen ofzo..

Maar nog steeds, sinds mijn vorige bericht van 5 jaar geleden, een geweldige cd!

Net deze cd aanschaft voor een zacht prijsje, hij stond al lang op mijn lijst van 'te kopen' cd ,s.

Enige minpuntje van een verder heerlijke cd is het nogal matige drumgeluid.
Juist drums kunnen een lekker onheilspellend sfeertje geven, die zo goed past bij dit soort muziek.

Maar omdat de rest zo goed is stoort het niet eens zo erg....

Hmm, ik vind die doffe monotone klappen juist heel goed bij het levensmoe-e karakter van dit album passen.

Dat is het hem juist. Het zijn geen klappen, het zijn tikjes. Alsof een specht met een nekhernia de boel heeft ingedrumd.

Ik vind het verder niet al te storend. De drukkende sfeer is het belangrijkst en die is meer dan geslaagd.

Ik ben niet zo bekend met het allereerste werk van Katatonia. Maar gisteravond speelde ze The Day in hun unplugged show en dat was werkelijk een van de hoogtepunten van de avond. Ik vrees toch dat ik weer eens in mijn portomonee moet gaan gluren.

Dat nummer is nogal misplaatst tussen al de black metal die dit album overheerst, dus je moet dit niet gaan kopen met de verwachting een cd vol nummers zoals Day te horen.

Black metal?? Op Brave Murder Day? Op de bonustracks zeker?

Ik ben in de war met December Souls. Dit is natuurlijk meer Death Doom.

In dat geval heeft de drummer maar mooi een prominent plekje op de albumhoes gekregen.

Toch blijft dit een erg mooie plaat die ik nog zeer regelmatig opzet.
In de Katatoniakronieken net als het debuut een beetje een buitenbeentje. Beetje doom en een beetje wave. Voor zo'n druilerige herfstplaat lopen de songs tamelijk vlotjes.

In Day horen we onder een dikke laag reverb de Katatonia zoals we het nu kennen. Hier fungeert het als een melancholisch intermezzo. Jonas Renske laat zijn bekende gekreun en gesteun erin horen.

Deze sound werd verder uitgebouwd door October Tide. Vooral Rain Without End borduurt ernstig voort op Brave Murder Day. En Katatonia ging via Discouraged Ones op weg naar bredere erkenning.